ทุกคนเพิ่มช่องทางติดต่อของหลีอู้อย่างว่าง่าย ในวันเดียวหลีอู้มีรายชื่อติดต่อเพิ่มมากกว่าที่เคยมีมาทั้งชีวิต
ต่างคนต่างเหมือนนัดหมายกันมา โอนเงินให้หลีอู้คนละสองแสน เพราะในใจพวกเขาชีวิตตัวเองไม่ทางถูกขนาดสองร้อยหรอก
แต่พอเพิ่มหลีอู้แล้วถึงรู้ว่าเธอไม่ค่อยโพสต์อะไรในโมเมนต์ ทุกครั้งที่โพสต์ก็เป็นบอกให้โอนเงินเข้าบัญชีไหน
เป็นคนไม่ธรรมดาจริงๆ
มีคนแอบถามเวินเหลียนอีว่า “หลีอู้ดูโมเมนต์คนอื่นไหม”
เพิ่มช่องทางติดต่อก็เรื่องหนึ่ง แต่จะดึงระยะห่างระหว่างตัวเองกับหลีอู้ก็อีกเรื่อง เวลาปกติหาเรื่องชวนคุยไม่ได้ ก็ได้แต่ถามว่าเธอดูโมเมนต์ไหม
ตอนนี้เวินเหลียนอีก็ยิ่งหยิ่งผยอง “ทุกโมเมนต์ที่ฉันโพสต์ หลีอู้กดไลก์ให้หมด”
ฮวาจือฟังแล้วร้อนใจ หันไปมองหลีอู้ “พี่อู้”
พี่ไม่เคยกดไลก์โมเมนต์ของหนูเลยนะ!
หลีอู้ตอบอย่างสงบ “เพราะของที่เธอใส่ดูเหมือนมีราคา”
เวินเหลียนอี “?”
หลีอู้ “?”
เวินเหลียนอี “ไม่ใช่เพราะความงามของฉันหรือ”
หลีอู้ “?”
ความเงียบคือมีดเล่มหนึ่ง สายตางุนงงยิ่งเป็นฟันเลื่อยให้มีดเล่มนั้น กระชากกลับไปกลับมาโดยที่ยังไม่ทันพูดอะไร เวินเหลียนอีก็แทบแตกสลาย
“แกมันเห็นแก่เงินแท้!” ดูออกว่าเวินเหลียนอีโกรธจนตัวสั่น ซึ่งก็สมเหตุสมผล ทุกคนเข้าใจได้
พนักงานทยอยออกไปเรื่อยๆ เวินเหลียนอีรับโทรศัพท์สายหนึ่งแล้วก็เร่งรีบจากไป