สำหรับหลีอู้แล้ว ทุกสิ่งล้วนสูญเสียได้
เพราะมนุษย์ไม่เคยเป็นเจ้าของสิ่งใดอย่างแท้จริง
มีเพียงเงินเท่านั้นที่เป็นของจริง ปัจจัยสี่ล้วนแลกมาด้วยเงิน นางได้กินได้ใช้ต่างหากถึงจะเป็นของจริง
นางรู้ดีว่าเวินเหลียนอีมีมุมมองการใช้ชีวิตต่างจากนางอย่างมาก แต่นั่นไม่ใช่เรื่องแปลก และไม่มีอะไรควรไปแนะนำใคร
ในโลกนี้ย่อมมีคนชอบหัวไชเท้า และย่อมมีคนชอบผักกาดขาว
คนชอบหัวไชเท้าก็กินหัวไชเท้า คนชอบผักกาดขาวก็กินผักกาดขาว
หรือหัวไชเท้ากับผักกาดขาวจะสูงต่ำ ผิดถูกกว่ากัน?
อย่าไปยุ่งคนอื่นซื้อและปลูกผัก กินของตัวเองเงียบ ๆ ก็พอ
จะให้ทั้งโลกปลูกผักชนิดเดียวกัน หรือกำจัดผักอีกชนิดหนึ่ง ล้วนเป็นเรื่องยุ่งยากเกินไป หลีอู้แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว—และบางครั้งนางก็อยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง
เวินเหลียนอีมองหลีอู้ อดยิ้มออกมาไม่ได้
"ก็ใช่ อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ"
คิดเล็กคิดน้อยเรื่องได้เสียมากเกินไป ก็จะถูกขังในกรงแห่งตัณหา ยากจะก้าวออกไป ฟ้ากว้างทะเลลึกก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนางอีกต่อไป
บางครั้งลดละบ้างก็ไม่เลว
เวินเหลียนอีพูดว่า "รอเราออกไปแล้ว ถ้าฉันย้ายออกไปสองสามวัน เธอจะคิดถึงฉันไหม?"
หลีอู้ "ไม่"
เวินเหลียนอีทั้งขำทั้งขื่น ตีไหล่หลีอู้เบา ๆ "ทำไมเธอถึงใจร้ายอย่างนี้ล่ะ?"
หลีอู้ยักไหล่อย่างไม่แยแส
"ทุกคนล้วนมีสิ่งที่ต้องทำ ห้องเธออยากกลับมาก็ไม่มีใครแตะ"