เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ!
แทบทุกคนคาดไม่ถึง หลีอู้ไม่รีรอแม้แต่น้อย ฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของห้า[พนักงาน]ที่รั้งท้ายคนละหนึ่งฉาด
รอยฝ่ามือแดงปื้นบนใบหน้าชัดเจนมาก กระทั่งกลิ่นส้มยังลอยอบอวลไปพักใหญ่ พวกเขาถึงได้สติกลับมา ได้ยินหลีอู้ถือมีดโกนถามว่า
“เรื่องตัดผม จะให้ฉันช่วย หรือจัดการเอง?”
อารมณ์ของเธอเรียบเฉยเหมือนเคย แม้แต่สีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยน แต่ด้วยเหตุนี้เอง ทุกคนจึงเข้าใจว่าเธอจะทำอะไร
หนึ่ง ต่อหน้าต่อตาผู้คน ถ้าไม่ใช่หลีอู้ ก็ย่อมมีคนอื่นมาทำ พวกเธอสอบได้คะแนนเช่นนี้ หนีไม่พ้นชะตากรรม[หมาตัวน้อย]แน่นอน
สอง หากอยากยกระดับการสำรวจและคะแนนการแสดงออกให้ได้มากที่สุด ได้อันดับดีในรอบจัดอันดับ การสำรวจมิติของ[หมาตัวน้อย]และมิติของสภาสิทธิพิเศษก็เป็นสิ่งจำเป็น
ในดวงตาของเนี่ยเวยปรากฏความร้อนวูบวาบ เธอเอามือกุมรอยตบ ทำตามบทที่หลีอู้วางไว้ “เธอตบฉัน?!”
หลีอู้ “ตบก็ตบแล้วไง อยากฟ้องพ่อแม่เธองั้นหรือ?”
เนี่ยเวยอึ้งไป แย่งบทพูดเหรอ?
หลีอู้พูดต่อ “ที่พวกเธอวางแผนจะสังเวยฉันให้ตาย ฉันยังจำขึ้นใจ ตอนนี้ตบไม่ได้งั้นสิ?”
หลิวเหวินและพรรคพวกตาเป็นประกาย ว้าว~ มีเรื่องซุบซิบนินทา?
[พนักงาน]คนอื่นได้ยิน ใบหน้าไม่เจ็บอีก ไม่รู้สึกถูกดูหมิ่น เหลือแต่ความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณ