ความเคลื่อนไหวของหลีอู้ดังเกินไป มีคนด้านล่างถูกดึงดูดขึ้นมา— ความเร็วระดับนั้นมีความเป็นไปได้ว่าจะซุ่มติดตามมาตลอด
คนนั้นถามว่า: “เกิดอะไรขึ้น?”
หลีอู้กวาดตามองครั้งหนึ่ง เอ่ยเสียงเย็นว่า: “มีเรื่องขัดแย้งกับเพื่อนนิดหน่อย เดี๋ยวก็จัดการเสร็จ”
“อย่างนั้นหรือ มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?” คนนั้นก้าวเข้ามา
มีดผ่าตัดของหลีอู้พุ่งตรงไปยังเท้าเขา ถ้าเขาเร็วกว่านั้นอีกก้าวเดียว วิญญาณคงถูกเฉือนไปแล้ว
หน้าเขาซีดเผือด เมื่อเงยหน้าก็เห็นหลีอู้ถามเขาอย่างไร้ความรู้สึก: “นี่เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย?”
คนนั้นอึ้งไปเลย
“ไม่... ไม่มี”
หลีอู้เก็บมีดผ่าตัดกลับ แล้วกระแทกประตูล็อกแน่นหนา
เรื่องที่เวินเหลียนอีติด[โรคตาย]นั้นเปิดเผยไม่ได้ และหลีอู้จะไม่ให้โอกาสใครทั้งนั้น
ภายในห้อง เวินเหลียนอีเอาผ้าห่มห่อตัวไว้ ดูเหมือนนางจะหนาวมาก ร่างสั่นไม่หยุด
เพราะอาการป่วย อุณหภูมิร่างกายนางจึงสูงกว่าปกติ เหงื่อชุ่มอยู่ในผ้าห่มจนผมหน้าผากเปียกชื้น
ปกติเวินเหลียนอีนั้นกลมเกลียว เข้มแข็ง มั่นใจและหยิ่งยโส ต่อให้ทุกข์ทรมานจากโรคในยามนี้ก็ยังไม่แสดงท่าทีเสียอาการแม้แต่น้อย
นางจ้องหลีอู้: “ฉันบอกสภาพฉันให้เธอรู้แล้วไม่ใช่หรือ เธอไม่กลัวติดโรคหรือ?”
“ฉันเป็นหมอ”
หลีอู้นั่งยองลง เรียกกระเป๋าแพทย์ออกมา ล้วงเอายาเม็ดหนึ่งยื่นให้เวินเหลียนอี