หลังจากลิลี่น่าจากไป น้ำเสียงของซอเจะก็ไม่ได้ดีเหมือนเดิม เขาเริ่มเย็นชาลงเล็กน้อย
“คุณหนูหลีอู้ ดูเหมือนว่าภารกิจวันนี้ของคุณจะราบรื่นดี ไม่คิดเลยว่าคุณจะได้รับความโปรดปรานจากคุณหนูลิลี่น่า นับว่าโชคดีจริง ๆ”
หลีอู้ถอด[หน้ากากอีกาดำ]ของตนอย่างเงียบ ๆ สะบัดเบา ๆ ก่อนเก็บเข้าในอาวุธวิญญาณเก็บของ
นางเงยหน้าขึ้นมองซอเจะ “คุณซอเจะไม่โปรดปรานข้าหรือ? จงใจจัดให้ข้าไปอยู่ข้างกายลิลี่น่า ข้าว่าคุณน่ะโปรดปรานข้ามากกว่าเธอเสียอีก”
ซอเจะหัวเราะออกมาอย่างยากจะได้ยิน เมื่อเทียบกับน้ำเสียงยามพูดปกติ เสียงหัวเราะของเขาฟังแล้วขัดหูกว่ามาก
คล้ายกับเสียงร้องของอีกาดำ แสบแก้วหูเสียจริง
อีกทั้งยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของคนแก่ เพิ่งรู้สึกได้ในครั้งแรกว่าเขามีอายุถึงสองร้อยปี
แน่นอนว่าเขาเพียงแค่หัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรมากมาย
“พักผ่อนเสียแต่เนิ่น ๆ เถิดคุณหนูหลีอู้ พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ พวกเราทุกคนต้องไปโบสถ์ของเทพีสุขภาพเพื่อทำพิธีสักการะ”
“วันนี้พนักงานทำความสะอาดหลายคนติดเชื้อโรค...หวังว่าคุณหนูหลีอู้จะรักษาสุขภาพร่างกายของตนเอง”
“อ้อ...ถ้าคุณหนูหลีอู้ไม่ต้องการอีกาดำแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไม่จัดให้”
หลีอู้ตอบกลับอย่างเด็ดขาด “ข้าต้องการ”
ซอเจะ: “?”
แม้จะสวม[หน้ากากอีกาดำ] แต่หลีอู้สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความประหลาดใจของซอเจะ
ซอเจะต้องกำลังคิดว่าเหตุใดนางถึงรู้ว่ามันคือเส้นสาย จิตอาสามาแบก
ประเด็นคือ แค่พาอีกาดำไปที่คลินิกของลิลี่น่า อีกาดำก็ต้องตายแน่