"พวกนั้น?"
คำว่า บังคับให้ตั้งครรภ์ ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอ แม้จะน่ารังเกียจอยู่บ้างแต่ก็ยังพอรับได้ แต่ว่า…
ตอนนั้นที่สตูดิโอเล็ก ๆ นั่น มีเด็กผู้หญิงแค่คนเดียวนะ
แล้วคำว่า พวกนั้น มาจากไหน?
จู้อิงครุ่นคิด สีหน้าไม่สู้ดีนัก พยักหน้ารัวเร็วไปทางเวินเหลียนอี
เวินเหลียนอี: "พยักหน้านี่หมายความว่าไง?"
จู้อิงเอ่ย: "ก็อย่างที่เธอคิดนั่นแหละ ไม่ว่าชายหรือหญิง… พวกเขาถูกบังคับให้ตั้งครรภ์ บนไม้กางเขน ท้องค่อย ๆ โตขึ้นทีละน้อย"
"เสื้อผ้าทั้งหมดถูกผ่าออก มองเห็นอาการตั้งครรภ์ได้ชัดเจนมาก"
"เด็กผู้หญิงคนเดียวที่มีมดลูก เธอเลยคลอดลูกออกมาปกติ และคลอดง่ายมาก"
"แต่ผู้ชายที่เหลืออีกสี่คนนั่นน่าสมเพช ฉันนึกภาพไม่ออกด้วยซ้ำว่าพวกเขาใช้อวัยวะส่วนไหนอุ้มท้องเด็ก พวกเขาไม่ควรมีขีดความสามารถในการตั้งครรภ์ แต่… พวกเขาก็ให้กำเนิดลูกออกมาจริง ๆ"
"ทุกครั้งที่เด็กก่อตัวสมบูรณ์ พวกเขาก็จะถูกพื้นดินรอบข้างที่กลับมีชีวิตผ่าท้อง นำเด็กออกมา แต่น่าอัศจรรย์… พวกเขาไม่ตาย แถมบาดแผลยังหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว"
"จากนั้น ก็ถูกทำให้ตั้งครรภ์ใหม่ ให้กำเนิดลูกอีก"
"ฉันคิดว่าภาพที่ไร้เหตุผลเช่นนี้เป็นเพียงภาพลวงตา จนกระทั่งได้เห็นเด็ก ๆ… ถนนโลหิตทมิฬมีเด็กจริง ๆ"
ภาพเหล่านั้นผิดสามัญสำนึกอย่างรุนแรง เธอยอมเชื่อว่าความสามารถของตัวเองผิดพลาด ดีกว่าให้ภาพนั้นเป็นเรื่องจริง
เพราะเวินเหลียนอีเคยบอกว่าคนพวกนั้นตายไปแล้ว และทั่วทั้งถนนโลหิตทมิฬก็ไม่เห็นเด็กแม้แต่คนเดียว