เวินเหลียนอี: "คุณเห็นมาเหรอ?"
จู้อิงดูเหมือนยังลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อถึงตอนนี้ทุกอย่างก็เปิดเผยแล้ว ข้อสันนิษฐานและเบาะแสที่เธอซ่อนไว้ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
เธอมองไปที่เวินเหลียนอี: "เรื่องนี้คุณน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ..."
เวินเหลียนอีชี้ที่ตัวเอง: "ฉันเหรอ?"
เธอตื่นตระหนกเล็กน้อย ในถนนโลหิตทมิฬเธอก็ทำเรื่องต่ำช้าไปบ้างเหมือนกัน แต่เรื่องต่ำช้านั้นเธอทำไว้เนียนสนิท หรือว่าถูกจู้อิงรู้เข้าแล้ว?
"คุณยังจำคืนแรกที่คุณตามพวกเขาออกไปแล้วกลุ่มเล็ก ๆ นั่นถล่มทลายยกกลุ่มได้ไหม?"
หลีอู้และเวินเหลียนอีสีหน้าตึงเครียด
หลีอู้: "เกี่ยวข้องกับพวกเขางั้นเหรอ?"
จู้อิงพยักหน้า แต่สายตาก็เลื่อนไปที่เด็ก ๆ อย่างรวดเร็ว
"ฉันรักษาเด็กพวกนี้ก่อน เธอจะเล่าเรื่องที่มาที่ไปให้ฟังไปด้วย"
"เพราะยังไง... เรื่องของเด็กสำคัญกว่า"
จู้อิงเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะทุ่มสุดตัวในตอนแรก เพราะถ้ามีจำนวนมากเกินไป การใช้ [เปลอุ่นไอรัก] ก็จะทำให้เกิด [ความแปรปรวนตีกลับ] รุนแรงมากเช่นกัน
แต่เมื่อได้เห็นเด็ก ๆ เหล่านี้ เธอก็ใจอ่อนเสียจริง
เธอก็เป็นแม่คน เมื่อเป็นแม่คนก็ยอมเจ็บเอง ดีกว่าทนเห็นเด็ก ๆ ต้องทุกข์ทรมานเช่นนี้
ขนาดเลือดยังถูกดูดจนเหือดแห้ง! เด็ก ๆ คงเจ็บปวดขนาดไหน?
เธอช่วยลูกตัวเองไม่ได้ แล้วยังจะช่วยเด็กคนอื่นไม่ได้อีกหรือ?
ต่อให้ต้องโดน [ความแปรปรวนตีกลับ] เธอก็ยอมทุ่มเทสุดตัว
จู้อิงเรียก [เปลอุ่นไอรัก] ออกมา มันเป็นวิทยุรุ่นเก่า จู้อิงหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็ฮัมเพลงกล่อมเด็ก