หลี่เฉาหยางตาแทบถลน เส้นผม ฟัน และแม้กระทั่งเล็บของเขากำลังหลุดร่วงอย่างเห็นได้ชัด เขาพยายามหยุดยั้งการไหลของชีวิต แต่ผิวหนังที่แข็งกระด้างเป็นวงกว้างกลับบอกเขาว่า
การไหลของชีวิตเปรียบเหมือนนาฬิกาทรายที่ไหลทางเดียว ไม่อาจปิดกั้นหรือย้อนกลับได้
"เจ้าสงสัยข้าตั้งแต่แรกงั้นหรือ?!"
เขาถามหลีอู้ เห็นได้ชัดว่า... เขาเดาออกว่าหลีอู้เป็นคนใส่มันเข้าไประหว่างการผ่าตัด
[ผ้าพันแผลโลหิตของหมอเถื่อน] มีความสามารถในการรักษาตัวเอง ส่วน "เลือด" ที่นำมาซึ่ง [ชีวิตนิรันดร์] นั้นโดยเนื้อแท้ถูกมองว่าเป็นสิ่งแปลกปลอมที่รุกราน ขัดแย้งกับตัวตนเดิม ไม่เข้าเกณฑ์ "การรักษาตัวเอง"
เลือดนั้นหมุนเวียน ต่อให้ไม่รู้ว่าเส้นเลือดเส้นไหนจะรับ "สิ่งแปลกปลอม" นี้เข้าไป [ผ้าพันแผลโลหิตของหมอเถื่อน] ก็สามารถขับ "สิ่งแปลกปลอม" นี้ออกไปได้โดยตรง
หลีอู้ไม่ได้ปฏิเสธว่าตนทำเรื่องไร้จรรยาบรรณแพทย์นี้ แต่... นางอยากทำก็ทำ ยังไงเสียหลี่เฉาหยางก็ไม่ได้จ่ายเงิน
ค่าตอบแทนที่จู้อิงให้ นั่นคือราคาเพื่อช่วยชีวิตนางเองหนึ่งครั้ง
และเหตุผลที่นางบอกจู้อิงว่าสามารถขอเงื่อนไขได้อีกหนึ่งข้อ ก็เพื่อช่วยชีวิตและลงมือตามแผนโดยไม่ให้ผิดสังเกต
นางสงสัยหลี่เฉาหยาง ตั้งแต่แรกเริ่ม
นางเคยประจักษ์ถึงอำนาจควบคุมถนนโลหิตทมิฬของซอเจะ ต่อให้หลี่เฉาหยางจะติดอันดับหนึ่งพันแรกของกระดานรวม [พนักงาน] และอาจมีวิธีการที่คาดไม่ถึงมากมาย ก็ไม่ง่ายที่จะรอดชีวิต