เสียงตะคอกนี้ดังออกมา จู้อิงรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองแทบจะระเบิด ทุกรูขุมขนทั่วร่างมีแต่ความโกรธแค้นพรั่งพรู
มือขวาของนางกำแน่นวางไว้ที่หน้าอก
วินาทีนี้นางเชื่อมั่นเหลือเกินว่าต้องช่วยเด็กพวกนี้ ต้องช่วยพวกเขาให้ได้
ในมือนางปรากฏลูกบอลโลหิต แล้วทุ่มลงพื้นกลายเป็นหมอกหนาทึบ ทำให้หลี่เฉาหยางตกอยู่ในภวังค์ชั่วขณะหนึ่ง
นี่คือ "อาวุธวิญญาณ" ของนาง สามารถทำให้ประสาทของผู้อื่นชาชั่วคราว
ขณะที่หลี่เฉาหยางได้รับผลกระทบช่วงสั้น ๆ จู้อิงก็กำมีดทำครัวไว้ในมือแล้วพุ่งเข้าใส่
ฆ่าคน…นางเคยฆ่าคน ในโลกของ [ม่านหมอก] ไม่มีใครไม่เคยฆ่าคน
และครั้งนี้ นางจะต้องฆ่าคนผู้นี้ ที่นางเคยเห็นว่าเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิต
นางจะฟันคอของเขาให้ขาดด้วยมีดเล่มเดียว!
เลือดสดพุ่งกระฉูด เหมือนกับสีที่จิตรกรสลัดกระเด็นออกมา
จู้อิงก้มหน้า ขวานบินเล่มหนึ่งเสียบทะลุช่องท้องของนาง ทะลุไปถึงแผ่นหลัง แล้วย้อนกลับมาหมุนเสียบแผ่นหลังของนางอีกครั้ง
ความเจ็บปวดรุนแรงนั่นทำให้จู้อิงชะงักนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้ว่ามึนงงหรือว่าร่างกายตอบสนองโดยสัญชาตญาณและตัดการรับรู้ความเจ็บปวดชั่วขณะ
แค่จู้อิงยืนไม่ขึ้นอีกแล้ว นางล้มลงนอนกับพื้น
น้ำตาหยดลงบนพื้นโดยตรง ในแววตาของนางเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
หลี่เฉาหยางมองนางด้วยสีหน้าสงสาร
“ทำไมต้องทำให้ถึงขั้นนี้ด้วยเล่า? เดิมทีเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ได้”
“ไม่ว่าจะจริงหรือปลอม ก็ยังเป็นชีวิตที่ข้าช่วยมาได้ ถ้าไม่รู้จักทะนุถนอมชีวิตให้ดี ผู้เฒ่าก็ไม่มีทางเลือกแล้ว”