หลีอู้ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
ทันใดนั้นในดวงตาของนางก็วาบแสงสีแดงเข้ม
[น้ำยาศัลยกรรม] ซ้อนทับด้วย[ผ้าพันแผลดำของหมอเถื่อน]
ชั่วขณะที่พลังนั่นเข้าโจมตีโดนตัวหลีอู้ ร่างกายของนางก็แปรสภาพเป็นของเหลว เข้าไปเกาะติดบนผ้าพันแผลดำได้อย่างเหมาะเจาะ หลบหลีกการโจมตีนี้ไปได้อย่างสมบูรณ์
ในเวลาเดียวกัน พื้นก็รับพลังมหาศาลนั้นไว้ และทรุดตัวลงไปทันที!
ผ้าพันแผลค่อย ๆ ร่วงหล่นลงไป ขณะจะถึงพื้นดิน กลิ่นเหม็นเน่าก็โชยขึ้นมา กลิ่นอุจจาระปัสสาวะเน่าเหม็นนี่เองที่ทำให้หลีอู้รู้ตัวในทันทีว่าความคิดของตนนั้นถูกต้อง
ไม่มีทาง ก็ต้องฟาดฟันสร้างทางออกมาดื้อ ๆ!
เมื่อถึงพื้นแล้ว หลีอู้ก็เร่งปรับสภาพคืนร่างเดิมของตนอย่างรวดเร็ว “ขอบใจ”
การกระทำเช่นนี้ชัดเจนว่าทำให้เหล่าปีศาจยิ่งไม่พอใจมากขึ้น
แมลงสาบน่ารำคาญนี่!
หลีอู้แค่คนเดียวจะไปรับมือพวกสารพัดนี่ได้อย่างไร แต่นางรู้ว่ามีคนหนึ่งทำได้ และคนผู้นั้นมีความเป็นไปได้สูงมากว่าถูกจองจำอยู่ใต้ดินนี้พร้อมกับฮวาจือ
แต่ว่าใต้ดินนี้ทัศนวิสัยต่ำเกินไปจริง ๆ ทั้งบนตัวนางก็ไม่มีตะเกียงน้ำมันแกะให้แสงสว่างอีกแล้ว นับประสาอะไรกับการหาคน แค่เดินตามปกติยังเป็นปัญหาเลย
เดิมทีหลีอู้คิดจะให้หนูนำทาง แต่พอนางปล่อยหนูลงไป มันก็ระเบิดตูมทันที
ปีศาจตนนั้นตามมาทันอีกแล้ว
ดังนั้นหลีอู้จึงมุ่งหน้าแน่วแน่วิ่งไปทางที่หนูหันหน้าไปก่อนตาย
ที่นั่นต้องเป็นที่ที่ฮวาจืออยู่แน่
แต่... วิ่งไปแบบนี้ก็คงไม่มีทางทำได้อยู่ดี
วิญญาณชุดแดงตนอื่นลอยมาด้วยความเร็วไม่ได้ถึงเพียงนั้น ตราบใดที่จำกัดตัวที่เก่งกาจที่สุดนี่ได้ อัตรารอดชีวิตของนางก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก