ภูตผีดูเหมือนจะก้มหัวลงเล็กน้อยต่อหน้าหลีอู้ กระดาษ[จดหมายจากอีกฟากฝั่ง]ในมือหลีอู้ก็ไม่มีข้อความปรากฏออกมาเป็นเวลานาน
ในตอนนี้คำตอบก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
หรือจะพูดว่า ไม่ว่าภูตผีจะตอบอะไร คำตอบก็ชัดเจนอยู่แล้ว
หลังจากความเงียบงันยาวนาน นางก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาปกคลุมใบหน้าที่ไร้ซึ่งอวัยวะสัมผัสของตนเอง
นางร่ำไห้ ทว่าผีไม่มีน้ำตา แถมยังถูกลบอวัยวะสัมผัสออกไป กลายเป็นเครื่องมือทำชั่วรับใช้ทรราช
หลีอู้ถอนหายใจ นางตั้งใจจะเปลี่ยนเรื่อง แต่บน[จดหมายจากอีกฟากฝั่ง]ก็พลันปรากฏข้อความอ่อนโยนขึ้นมาอีกครั้ง
[นางจะกลัวไหมหากเห็นข้ากลายเป็นแบบนี้]
ไร้เลือด เขียนช้า ลายมือสะอาดและงดงาม
ก่อนหน้านี้แม้นางจะเข้าไปในหมู่บ้านหลังไม่ได้ แต่ในฐานะแม่คนหนึ่ง...นางรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเสี่ยวเสี่ยว ว่าเสี่ยวเสี่ยวคือลูกที่นางตามหามาโดยตลอด
นั่นไม่ใช่แค่สายเลือด แต่ยังเป็นความรู้สึกผูกพันที่พึ่งพากันจนชีวิตขาดกันไม่ได้
ที่นางไม่กล้ายอมรับมาเนิ่นนาน ก็ไม่ใช่ว่าอายที่จะยอมรับ แต่กลัว...กลัวว่าหลังจากยอมรับแล้ว ลูกสาวจะรู้สึกกลัวเพราะสิ่งที่ตนทำมานานนับปี และสภาพที่ตนเป็นตอนนี้
ในใจของลูกสาว แม่ควรเป็นเทพพิทักษ์สิ
หลีอู้เงยหน้าขึ้นมองนาง: "คำตอบนี้ เจ้าน่าจะถามนางต่อหน้าดีกว่า"
[...]
[ข้าทราบแล้ว]
ผู้อยู่ในเหตุการณ์ย่อมสับสน ผู้สังเกตย่อมเห็นชัด
หลีอู้รู้คำตอบนี้ดี และเข้าใจว่าเสี่ยวเสี่ยวรักแม่ของตนมากเพียงใด แต่บางเรื่องต้องให้เจ้าตัวพูดจึงจะดีที่สุด