หลีอู้พูดว่า “วิ่ง” แต่ร่างกายกลับพาเด็กน้อยทั้งสองวิ่งตรงเข้าไปในบ้าน ทว่าจุดที่พวกเธอเพิ่งยืนอยู่ กลับปรากฏรอยกรงเล็บอันน่าสะพรึงกลัว
รอยแหลมคมนี้ กวาดลึกเข้าไปในดินหลายสิบเซนติเมตร หากเฉี่ยวโดนร่างคน ผลที่ตามมาคงเกินจินตนาการ
หลีอู้มองแล้วใจเต้นระทึก เงยหน้าขึ้น กลับมองไม่เห็นอะไรเลยข้างหลัง
เธอรู้แล้วว่ามันคืออะไร
มันคือตัวที่พวกเธอพบในโรงแรมคืนแรก วิญญาณร้ายที่แท้จริง!
วิญญาณร้ายของหมู่บ้านหน้ากับวิญญาณในหมู่บ้านหลังนั้นต่างกัน ต่อให้เป็นวิญญาณหมู่บ้านหลังที่มาเป็นกลุ่ม ก็ยังไม่กดดันเท่าวิญญาณร้ายที่หลีอู้พบในโรงแรมคืนแรก
กับฝูงวิญญาณในหมู่บ้านหลัง เธอยังวิ่งได้ ขยับตัวได้ โต้กลับได้ แถมถ้ามีความสามารถกลืนกินแบบปู้ปู้ ก็จัดการได้ง่ายๆ
แต่ตัวที่หมู่บ้านหน้านี้ไม่เหมือนกัน การปรากฏตัวของมันควบคุมเธอได้อย่างสิ้นเชิง แค่ปรากฏก็ทำให้อุณหภูมิรอบข้างลดลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนไม่แม้แต่จะกลัวตะเกียงน้ำมันแกะ ตอนนี้ยังหาวิธีรับมือไม่ได้เลย
ที่สำคัญที่สุด ดูเหมือนมันจะเชื่อฟังคำสั่งของอากงเพียงผู้เดียว
และขณะที่เธอคิดว่าสถานการณ์อันตรายพอแล้ว
“ปัง——”
ประตูห้องกลับปิดลงเสียอย่างนั้น
เดาได้ไม่ยาก ประตูนี้ต้องเป็นฝีมือของผีที่มองไม่เห็น มันตามมาแล้ว
ถ้าคิดถึงแค่ตัวเองคนเดียวก็ยังดี แต่การพาเสี่ยวเสี่ยวกับปู้ปู้มาด้วย ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอถูกจำกัด