"และในวันที่ฉันรู้ว่าเธอเป็นตำรวจปราบปรามยาเสพติด พ่อของฉันก็ถูกจับตัวไป ตำรวจที่มาจับเขาบอกฉันว่า… เขาเป็นคนเปิดเผยข้อมูลของแม่ ทำให้ขบวนการค้ายารู้ถึงตัวตนปลอมที่แม่ใช้อยู่"
เล่ามาถึงตรงนี้ หลันหลีก็น้ำตาคลอด้วยความโกรธและเจ็บปวด
เธอมองไปที่เหอเจี่ยน:
"ตอนนั้นฉันอายุสิบสี่ ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าพ่อเป็นคนฆ่าแม่? ฉันทำไม่ได้… เพราะทั้งสองคนคือคนที่ฉันรักสุดหัวใจ ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าพ่อคือคนผิดที่ทำให้แม่ตาย?"
"ฉันไม่มีคนดูแลแล้ว ตำรวจให้ฉันไปอยู่บ้านเขาเพื่อดูแลฉันสักระยะ ฉันไม่ยอม และไม่ยอมแพ้ ฉันคิดในใจ… พวกคุณมันคนเลวทั้งนั้น พวกคุณหลอกฉัน พ่อไม่ได้ทรยศแม่ ฉันจะรอพ่อกลับบ้าน"
"รอแล้วรอเล่า ไม่นานก็ได้รับแจ้งวันเปิดคดี"
"ในศาล ฉันได้ยินพ่อสารภาพผิดด้วยปากของเขาเอง ได้ยินผู้พิพากษาถามว่าเพราะอะไร เขาตอบว่า…"
"เพราะเขากลัวเกินไป พวกค้ายาเสพติดไล่ตามเบาะแสมาจนพบตัวเขา ส่งข้อความมาข่มขู่เขา ว่าจะเลือกตาย หรือทรยศแม่"
"เขาเลือกอย่างหลัง"
"และที่เขาไม่รู้ก็คือ… ตอนนั้นทีมสายลับได้ระบุตำแหน่งของรังค้ายาแล้ว ตำรวจกำลังเตรียมการปิดล้อมครั้งสุดท้าย"
"เพราะการทรยศของเขา แม่ที่กำลังจะได้กลับมาอย่างปลอดภัยถูกลากไปทรมานหกสิบเจ็ดชั่วโมงเต็มๆ—"
หลันหลีกำมือแน่น ความโกรธและความเกลียดชังทำให้เสียงของเธอกลายเป็นเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "พวกมันถอดเล็บแม่ หักนิ้วทีละนิ้วแล้วยัดใส่ปากแม่ ทรมานเธออย่างไร้มนุษยธรรม หกสิบเจ็ดชั่วโมงเต็มๆ!"