เหอเจี่ยนร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบแก้ม มือที่กำจดหมายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอปิดปากตัวเอง พร่ำพูดคำว่า "ขอโทษ" ซ้ำไปซ้ำมา
เธอคือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้พี่สาวพังทลาย
แต่พี่สาวก็ยังรักเธอ เก็บจดหมายทุกฉบับรวมถึงฉบับนี้ไว้ในตู้เซฟ โดยใช้รหัสวันเกิดของเธอ
พี่สาวยังคงมองทุกสิ่งของเธอเป็นสมบัติล้ำค่า
ฮวาจือปลอบใจเธอ สีหน้าของคนอื่นๆ ก็เริ่มดูซับซ้อน
ส่วนจดหมายที่เขียนหลังจากวันที่บนซองเปล่านี้ ถ้อยคำที่เหอเจี่ยนเขียนเริ่มหดหู่ลงเรื่อยๆ
เธอเกลียดชังความอัปลักษณ์ของตัวเองตั้งแต่เกิด ความคิดที่อยากหลุดพ้นจากปมด้อยเรื่องรูปลักษณ์มาถึงจุดสูงสุด
ในที่สุด หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เธอเขียนข้อความนี้ขึ้นมา
[เสี่ยวเจี่ยน พี่ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว]
[นี่อาจเป็นจดหมายตอบครั้งสุดท้ายที่พี่เขียนให้หนู พี่ไม่อยากเป็นภาระของหนูอีกต่อไป]
[ถ้าโลกนี้มีเทพเจ้าจริงๆ ขอให้ชาติหน้าได้มีสิทธิ์เลือกชีวิตของตัวเอง อยากเป็นแค่คนธรรมดา คนที่ไม่ดีเด่นแต่ก็ไม่พิกลพิการ]
และหลังจากวันนั้น ด้านหลังซองจดหมายก็ไม่เคยมีตัวอักษรอีกเลย
น้ำตาแห่งความพังทลายของเหอเจี่ยนหยดเปียกจดหมาย
ราวกับได้รับการตอบสนองบางอย่าง หรือไม่ก็เหมือนความรู้สึกที่พี่สาวหลงเหลือไว้บนจดหมายในที่สุดก็ได้รับการปลดปล่อย
ตัวอักษรสีเลือดแถวหนึ่งพลันปรากฏขึ้นจากด้านหลังซองจดหมายเปล่าใบหนึ่ง
[ฉันยังรอเธออยู่]
[รอให้เธอมาหาฉัน]
ทุกคนตกตะลึงอย่างมาก
"นี่มัน?"
หลีอู้ใช้[พิสูจน์]กับซองจดหมายตรงหน้า