“ถึงจะต้องเข้าพิธีชำระล้าง แต่ตอนนี้พวกเราทุกคนถูกล้อมอยู่ที่นี่ คงไม่มีโอกาสได้เข้าไปรับพิธีชำระล้างหรอก” ฮวาจือยกปัญหาใหญ่ที่สุดขึ้นมาโต้ง ๆ พวกเธอถูกล้อมอย่างสิ้นเชิงแล้ว
หลีอู้ดับความหวังของพวกเธอลง
เธอมองไปทางฝูงชนที่ซ่อนตัวอยู่รอบนอก พร้อมจะจู่โจมทุกเมื่อ “ไม่ พวกมันคืนนี้ไม่มีทางเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอดแน่”
ฮวาจือ: “ทำไม?”
หลีอู้: “สังหรณ์”
ทุกคน: “…”
จะว่าเป็นสังหรณ์ แต่จริง ๆ แล้วหลีอู้มั่นใจเกินเจ็ดส่วนว่าพวกมันคืนนี้จะไม่อยู่เฝ้าที่นี่
จากคำว่า “ใต้แสงจันทร์” ที่เห็นในไดอารี่ของหลินเหม่ยเหม่ยก่อนหน้านี้ และตอนที่หัวหน้าพยาบาลถือเลื่อยไฟฟ้าต้อนเธอจนมุมเมื่อครู่ก็ย้ำนักหนาเกี่ยวกับคืนนี้ แถมยังมีท่าทีที่ต้องพาตัวเหอเจี่ยนไปเข้าพิธีชำระล้างให้ได้
คืนนี้ต้องเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญแน่
และยิ่งกว่านั้น… เมื่อถึงเวลา พวกมันคงจะทนไม่ไหว ต่อให้ร้อนแค่ไหนก็หยุดพวกมันไม่ให้พาตัวเหอเจี่ยนไปไม่ได้
ได้ยินตรงนี้ ทุกคนสีหน้าแย่ลง
หลีอู้: “แต่พวกคุณไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันมีวิธีรับมือปัญหานี้”
เวินเหลียนอี: “คุณจะรับมือยังไง?”
หลีอู้: “ศัลยกรรม”
หลายคนตกใจ: “ศัลยกรรม?!”
หลีอู้พูด: “ในเมื่อพวกมันแปลงโฉมเป็นเหอรุ่ยกันหมด เราก็แปลงเป็นเหอรุ่ยเหมือนกันซะก็สิ้นเรื่อง? พวกมันจะไปจำใครได้?”