ดวงตาสีดำราวอัญมณีของแอนนาฉายแววจริงจัง ถึงขั้นเอาจริงเอาจัง
ท่าทีผิดปกตินี้ทำให้คนอื่นๆ พากันสงสัย หันมองไปทางนั้นเป็นตาเดียว
เหอฉุนยวี่ถามว่า "ทำไมขึ้นไปไม่ได้ล่ะ ชั้นบนมีอะไรงั้นเหรอ"
แอนนาส่ายหน้าพรืด "ไม่รู้สิ แต่คุณพ่อคุณแม่ไม่เคยให้ใครขึ้นไปเลยนะ มีอยู่วันหนึ่งแอนนาแอบขึ้นไป... คุณพ่อคุณแม่สั่งสอนแอนนาตั้งนานแน่ะ เพราะงั้นขึ้นไปไม่ได้นะ"
ตามปกติแล้ว ยิ่งอันตรายก็ยิ่งปลอดภัย สิ่งที่คนไม่อยากให้รู้มักซ่อนความลับบางอย่างเอาไว้
งานแต่ละครั้งมีเบื้องหลังและเรื่องราวที่แตกต่างกัน และมีเพียงการทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าเกิดอะไรขึ้นถึงจะทำงานได้อย่างมั่นใจมากขึ้น
เหอฉุนยวี่หรี่ตาลง น้ำเสียงเผยแววไม่เป็นมิตร "ถ้าพวกเราจะขึ้นไปล่ะ"
แอนนาจ้องตาเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมาทันที
"พี่ชายรังแกแอนนา—"
เสียง "แงๆ" นั้นทำเอาเหอฉุนยวี่เองก็คาดไม่ถึง
ถึงกับใช้วิธีง่ายๆ อย่างนี้ขัดขวางเนี่ยนะ
เหอฉุนยวี่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว มักไม่เคยรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ มันทำให้เขาลนลานขึ้นมาชั่วขณะ
เขาพยายามยื่นมือไปแตะแอนนา แต่ถูกเนี่ยเวยที่อยู่ข้างๆ ขวางไว้ทันที "ถ้าไม่อยากเกิดเรื่อง อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามจะดีกว่า"
เนี่ยเวยมีแรงมาก โดยเฉพาะหลังจากผ่านงานมาสองครั้ง เธอเสริมสร้างไปทางสมรรถภาพและพละกำลังร่างกายซะส่วนใหญ่ ตอนนี้อย่าว่าแต่เหอฉุนยวี่เลย ต่อให้มีชายหนุ่มที่ต่อยหมีขั้วโลกตายได้ด้วยหมัดเดียวเพิ่มมาอีกสักสองสามคนก็ไม่มีทางผลักมือเธอออกได้ง่ายๆ