คนอื่น ๆ เริ่มถูกความเคลื่อนไหวบนทางเดินดึงดูดใจ ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของจางหนิงหนิง
เฉินซีอยากเข้าไปใกล้ แต่เหอฉุนยวี่เตือนอย่างเย็นชาว่า “ตอนนี้นายอย่าเข้าใกล้เธอจะดีที่สุด”
บนโซฟาในห้องนั่งเล่นยังมีหวังหมิงร่างท้วมนอนอยู่ ตั้งแต่เท้าข้างหนึ่งของเขาถูกสัตว์ประหลาดหัก เขาก็หมดสติล้มอยู่บนโซฟา เมื่อได้ยินเสียงของจางหนิงหนิงจึงฟื้นขึ้นมา
เพิ่งตื่นขึ้นมา เขาก็ถูกทำให้ตกใจอีกครั้ง
ร่างทั้งหมดของจางหนิงหนิงก้มลงบนช่องตาแมวที่ประตูห้องนอนใหญ่ พลางร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด พลางบิดกายของตัวเองไปทางซ้ายขวา
เธอถอยหลังทีละก้าว เจ็บจนอยากฟันมือฟันเท้าทั้งสองข้างของตัวเองทิ้ง ใบหน้าบิดเบี้ยวพิลึก น้ำตาจึงถูกบีบออกมาเช่นนี้
“เจ็บจังเลย... เจ็บจังเลย หนูรู้สึกว่าร่างตัวเองบวมไปหมด รู้สึกว่าผิวหนังตัวเองคันมาก เหมือนมีอะไรจะงอกออกมาจากข้างใน”
“ช่วยด้วย ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย”
“เจ็บ! เจ็บ เจ็บ เจ็บ! ฉันเจ็บมาก!”
“จะงอกแล้ว... อยู่ในร่างของฉัน พวกมันกำลังจะงอกแล้ว!”
และในชั่วพริบตาที่คำพูดของเธอสิ้นสุด น่องของเธอก็ระเบิดออกฉับพลัน โลหิตกระเซ็นไปทั่ว ขณะเดียวกันรูขุมขนก็หมุนเป็นเกลียวเนื้องอกราวกับถูกเครื่องบดเนื้อทรมาน ในความเละเทะของเนื้อหนัง กลับงอกเป็นดวงตาขาวดำชัดเจนหนึ่งดวง!
ดวงตาหมุนไปทางซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเหลือบไปเพ่งตรงที่ใบหน้าของจางหนิงหนิงเอง เธอตกใจร้องกรี๊ด
คลื่นไส้ คลื่นไส้ น่าคลื่นไส้จริง ๆ!
“อย่ามองฉัน! อย่ามองฉัน!”
จิตใจของเธอจวนเจียนพังทลายถึงขีดสุดแล้ว เธอรีบวิ่งไปหยิบกรรไกรเล่มหนึ่งด้านข้าง แล้วแทงตรงไปที่ดวงตาบนน่อง