แอนนาก้าวขึ้นชั้นสี่ หลีอู้และคนอื่นๆ ตามหลังมา เตรียมพร้อมรับมือ
อันที่จริงสถานการณ์บนชั้นสี่ หลีอู้ก็ทำได้แค่ตัดสินใจเบื้องต้นจากข้อมูลที่ตัวเองรู้
หาก[ดวงตา]เป็นสัญลักษณ์ของกล้องวงจรปิด ก็ต้องมีที่สำหรับรับข้อมูลจากกล้อง และที่นั่นคือสถานที่ที่แอนนาไม่เต็มใจเผชิญหน้าเลย
เก้าสิบเก้าจากร้อย เกี่ยวข้องกับเบื้องหลังใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในตึกมาตลอดโดยไม่เคยปรากฏตัว นั่นคือพ่อแม่ของแอนนาที่ไม่มีใครรู้ว่าซ่อนตัวมานานเท่าไหร่
ถึงแม้จะรู้คร่าวๆ แล้วก็ประมาทไม่ได้ นี่คือโลกที่หลุดจากหลักวิทยาศาสตร์ปกติ เกิดมีเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก หลีอู้ไม่อยากพลาดท่าในนาทีสุดท้าย
ที่เธอตกลงขึ้นชั้นสี่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะทัศนคติในการทำงานของเธอ คือจะไม่ทำก็แล้วไป แต่ถ้าทำก็ต้องทำให้ดีที่สุด เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด
อีกอย่าง แอนนาคือเจ้าของงานตัวจริงของภารกิจนี้ ความพอใจของเจ้าของงานมักตัดสินความราบรื่นของงานนี้และงานต่อไป รวมถึงค่าจ้าง
เกิดมีค่าคอมมิชชั่นล่ะ?
ยังไงก็ไม่มีทางเป็นเพราะเธอสงสารเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเจอพ่อแม่ใจร้าย ฝันร้ายในวัยเด็ก ชีวิตที่สิ้นหวังหรอก
โลกนี้คนที่น่าสงสารมีเยอะเกินไป โดยเฉพาะทำงานในโรงพยาบาล ยิ่งเห็นเรื่องน่าสลดซ้อนกันไปมา เธอจะมีความสามารถไปสงสารทีละคนได้ยังไง?
สงสารตัวเองก็พอแล้ว!
"ฉันจะเปิดประตูแล้วนะ"
แอนนาสูดหายใจลึก ไขกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ บิดเปิดประตู
ภาพตรงหน้าไม่เหมือนที่คิดไว้เลย