“มานี่ มานี่สิ”
สองคนที่มีใบหน้าเลือนรางเอ่ยชวนแอนนาเข้าใกล้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณพ่อคุณแม่อยู่นี่แล้ว”
“หนูชอบให้กอดที่สุดไม่ใช่เหรอ มาอยู่ในอ้อมกอดของคุณพ่อคุณแม่สิ”
แอนนาเบิกตากว้าง น้ำตาพร่างพรูรินอาบแก้ม หลังจากหลับตาเพียงครู่เดียว เธอก็ก้าวถอยหลัง
“ไม่…”
เมื่อเห็นเธอถอยหลัง ทั้งสองที่เลือนรางก็เข้มงวดขึ้นทันใด “แอนนา!”
ในจังหวะที่พวกเขาตะโกน แอนนาก็กัดฟันแน่น ร่างน้อย ๆ เรียนรู้ที่จะปฏิเสธในที่สุด
“ไม่ หนูไม่ไป”
ผู้เป็นพ่อ: “นี่แกขัดคำสั่งฉันเหรอ แกยังอยากให้ครอบครัวนี้แตกสลายอีกหรือ?! แกเป็นลูกของฉัน แกมีชีวิตอยู่ก็เพื่อฉัน! มานี่!”
“ไม่! หนูไม่ไป!”
แอนนาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแสดงถึงความดิ้นรน เปี่ยมด้วยความเจ็บปวดและโศกเศร้า เธอเอ่ยแผ่วเบาทั้งน้ำตา “หนูเกลียดพวกคุณ”
“อะไรนะ?”
สองคนที่เลือนรางประหลาดใจ คล้ายนึกว่าตัวเองฟังผิด
“หนูเกลียดพวกคุณ” ครั้งนี้ เสียงของแอนนาชัดเจนหนักแน่นขึ้น
“หนูเกลียดพวกคุณ เกลียดพวกคุณ เกลียดพวกคุณ! หนูเกลียดพวกคุณ!”
“หนูเกลียดที่พวกคุณใช้ความรักมาบังคับหนู ให้หนูเป็นเด็กดีเชื่อฟังตลอดเวลา ลากหนูไปทำสิ่งที่หนูไม่อยากทำ”
“หนูเกลียดที่พวกคุณทิ้งหนูเพราะหนูเป็นเด็กผู้หญิง โยนความผิดทั้งหมดให้เป็นเพราะหนูเกิดมา ปล่อยให้หนูรับโทษที่ไม่ใช่ความผิดของหนู”