“ตัดสินใจเลย ผู้ที่จะอยู่ต่อยกมือขึ้น”
คำพูดของหลีอู้หนักแน่นชัดเจน เนี่ยเวยเหมือนรอคอยช่วงเวลานี้มาตั้งนาน รีบยกมือขึ้นทันที “ฉันอยู่ต่อ”
ชิวถงกุมมือเหอฉุนยวี่ด้วยความเป็นห่วง เธอกังวลว่าสภาพร่างกายของเหอฉุนยวี่จะรับไม่ไหว และตัวเธอเองก็แทบไร้ความสามารถในการต่อสู้ ต่อให้มีเครื่องมือเอาชีวิตรอดติดตัวอยู่บ้างก็คงช่วยอะไรได้ไม่มาก
จนกระทั่งเหอฉุนยวี่ลูบหลังเธอเบาๆ เธอถึงพยักหน้า
เหอฉุนยวี่พูดว่า “พวกเราอยู่ต่อด้วย”
เฉินซีไม่ยอมยกมือเสียที เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้ความมั่นใจ
“ผมไม่มีฝีมืออะไรเป็นพิเศษ ที่รอดมาได้ถึงตอนนี้ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว ในเมื่อมีโอกาสออกไปได้ ผมไม่อยากเสี่ยงต่อไปอีก ขอบคุณพวกคุณที่คอยดูแลผมตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้”
เขามาที่นี่ก็เพื่อตามหาใครบางคน ด้วยสภาพคนธรรมดาคนหนึ่ง อดทนเอาชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้ก็แทบเป็นปาฏิหาริย์ เขารู้ดีว่าตัวเองอ่อนแอ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือรีบออกไปแต่เนิ่นๆ
คนอื่นๆ ก็ไม่พูดอะไรอีก การตัดสินใจส่วนตัวไม่จำเป็นต้องถามความคิดเห็นใคร
หลังจากแต่ละคนตัดสินใจกันแล้ว พวกเธอก็ได้มีคืนที่ปลอดภัยอย่างแท้จริงในค่ำคืนนี้
เนี่ยเวยพูดว่า “เพื่อความปลอดภัย คืนนี้อย่าเพิ่งหลับเลยดีกว่า อดทนอีกคืนเดียว พรุ่งนี้ก็พักได้แล้ว”
แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ ข้างๆ ก็มีเสียงหายใจสม่ำเสมอของหลีอู้ดังขึ้นมาแล้ว