ในจังหวะที่มือสัมผัสกับใบหน้าทั้งสอง ความน่าสะพรึงที่ดูเหมือนไร้เทียมทานก็แตกสลายทันที ระหว่างดิ้นรน มันเผยความอัปลักษณ์ออกมาจนหมดสิ้น ใช้ถ้อยคำร้ายกาจที่สุดในโลกนี้ด่าทอ
เพียงแต่เสียงนั้นตามรูปลักษณ์ไป ไม่นานก็สลายหายไปกับควัน
ห้องของแอนนากลับคืนสู่ความสงบ เงาสีขาวด้านหลังยังคงยืนอยู่ แอนนาก้มหน้า ร่างเล็ก ๆ สั่นเทา
หลีอู้เดินเข้าไปหา วางมือข้างหนึ่งลงบนแผ่นหลังของเธออย่างแผ่วเบา
แอนนาเงยหน้าขึ้นมา เธอไม่ได้ร้องไห้ บนใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ
เธอมองไปยังเด็กสาวในชุดขาวด้านหลัง เนิ่นนานจึงเอื้อนเอ่ย
"ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว…"
"ฉันคือแอนนา"
"เด็กผู้หญิงทั้งหมดที่นี่ต่างก็คือแอนนา"
"เราถูกขังอยู่ในห้องเล็กแคบนี้ ประสบฝันร้ายเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เกิดจนตาย…ชีวิตของเราถูก[ดวงตา]คู่หนึ่งจ้องมองมาตลอด"
"พวกเรากลัวมาตลอด…กลัวที่จะสูญเสียสิ่งที่มี กลัวว่าหลังจากเดินออกจากห้องนี้ไปแล้วสถานการณ์จะเลวร้ายลง แต่ตอนนี้…ดูเหมือนว่าสถานการณ์ก็ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น"
เธอเดินไปตรงหน้าเด็กสาวชุดขาวคนหนึ่ง ลูบปลายผมของเธออย่างอ่อนโยน พร้อมยิ้ม "ความรักที่ฉันต้องการ จะมีคำตอบที่ดีกว่านี้"
เธอเอาแต่โหยหา เรียกร้องความรักจากคนที่ไม่รักเธอ
ทว่าเธอคิดผิด คนที่ไม่รักตัวเอง แล้วจะมอบความรักให้เธอได้อย่างไร?
เธอควรเข้าใจตั้งนานแล้ว ถึงแม้ไม่มีใครลำเอียงรัก เธอก็ยังสามารถรักตัวเองได้ การรักตัวเอง…จึงจะไม่รู้ดับสูญ
เหนือความคาดหมาย เสียงระฆังที่ควรจะดังตอนรุ่งสางกลับดังขึ้นอีกครั้งในยามนี้ ส่งเสียงกังวานยาวนาน