“มากับฉันสิ” หลีอู้จูงมือแอนนา พาเธอลงบันไดเดินออกไปนอกประตู
แอนนามองธรณีประตูที่เธอไม่เคยก้าวข้ามมาก่อน กำมือแนบอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลับตาลงถึงกล้าก้าวออกไป
ถึงได้รู้ว่า ที่แท้การเดินออกจากห้องก็เป็นเรื่องง่ายดายเพียงนี้
หลีอู้เอามือล้วงกระเป๋ากางเกง หันกลับมามองเธอแวบหนึ่ง “เห็นไหม ออกมาได้นี่”
ในใจแอนนาเอ่อท้นด้วยอารมณ์ที่ยากจะบรรยาย เธอพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น แต่...ก็ยังไม่เข้าใจว่าหลีอู้จะทำอะไรกันแน่
หลีอู้เรียกเพื่อนร่วมงานทั้งสามคนที่อยู่ในห้อง “พวกนายออกมาด้วยก็ดีนะ”
เธอแค่เอ่ยปากเตือน มือยังไม่หยุด ล้วงหยิบไฟแช็กออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง รวมถึงท่อนไม้พันผ้าพันแผลที่เตรียมไว้ก่อนแล้ว เทแอลกอฮอล์ทางการแพทย์ราดลงไป แล้วจุดไฟ ทุกคนรู้แล้วว่าเธอจะทำอะไร ต่างพากันวิ่งออกมา
“บ้าไปแล้วเหรอ?” เหอฉุนยวี่ก็เอือมระอา
หลีอู้ไม่สนใจเขา โยนท่อนไม้ที่ติดไฟในมือเข้าไปทางโซฟาโดยตรง
ชั่วพริบตา โซฟาลุกเป็นไฟ สะเก็ดไฟลามไปทั่ว เปลวไฟลุกลามขยายวงกว้างจนเห็นได้ชัด
แอนนาที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังตั้งตัวไม่ติด “นี่มัน...”
หลีอู้ “ก็บอกว่าจะให้เค้กวันเกิดไง”
แอนนา “เค...เค้ก?!”
เธอจ้องมองเปลวไฟตรงหน้าด้วยความหวาดผวา ผิดแล้วมั้งพี่ ไม่ใช่จุดไฟแล้วเรียกว่าเค้กนะ!
แต่...การเผาไหม้ของเปลวไฟที่ค่อยๆ พรากทุกสิ่งทุกอย่างในห้องไปทีละน้อย กลับทำให้เธอรู้สึกโล่งโปร่งอย่างบอกไม่ถูก
คนอื่นๆ ก็มองหลีอู้ด้วยความเหลือเชื่อเช่นกัน