ยังดีที่หลีอู้เตรียมการไว้แต่แรกแล้ว เธอเลือกที่จะยอมอ่อนข้อเพื่อเอาชีวิตรอด ระหว่างการสุ่มเลือกผู้โชคดีสักคนส่งไปพร้อมกันกับการร้องขอชีวิตที่ไร้ประโยชน์
หลังของเธอที่ทำงานมาสองสามปีโค้งลง แม้จะเกือบทำให้หลังพลิก แต่สุดท้ายก็หลบการโจมตีของทั้งสามได้ ให้พวกเขาห้ำหั่นกันเองเหนือศีรษะเธอ
ทันใดนั้น มีแสงสว่างส่องมาจากบันได ดวงตาเหล่านั้นทั้งหมดหลับลงไม่กล้ามอง หนวดที่เกิดจากเมือกก็หยุดเคลื่อนไหว เริ่มปกป้องดวงตา
หลีอู้ยังคงก้มตัวเก้าสิบองศาเอ่ยขึ้นเสียงแหบ: "ฉันอยากบอกว่า พวกเรา… ดูเหมือนจะพ้นอันตรายแล้วนะ"
พ้นอันตรายแล้ว?
ทั้งสามที่เข้าโจมตีพร้อมกันมองหน้ากันไปมา ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
เมื่อพวกเขามองกลับมาที่หลีอู้ ใบหน้าล้วนมีรอยยิ้มขวยเขิน
เหอฉุนยวี่หัวเราะแห้งๆ: "ฮ่าๆ ที่แท้ก็พ้นอันตรายแล้วนี่นา เมื่อกี้ฉันก็แค่ลองเชิงดูปฏิกิริยาตอบสนองของเธอเฉยๆ รู้สึกว่าเธอมีความสามารถในการทำงานสูงเลยนะ ตั้งใจจะร่วมมือระยะยาวต่อไปน่ะ"
หลีอู้สะบัดมือ: "ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก ก็เพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้น เอ้อ เมื่อกี้คุณใช้อาวุธวิญญาณใช่ไหม?"
เหอฉุนยวี่: "แค๊กๆ"
ส่วนชิวถงใช้มีดสั้น แอบเอามีดไปวางบนผมของหลีอู้แล้วเริ่มหวีให้: "ผมของพี่หลีอู้สกปรกน่ะ ฉันช่วยล้างให้หน่อย"
หลีอู้ยิ้มเจื่อนๆ: "ลำบากเธอที่สังเกตเห็นได้ละเอียดขนาดนั้นนะ"
เด็กสาวตาบอดฟื้นขึ้นอย่างกะทันหัน ปาฏิหาริย์ทางการแพทย์จริงๆ เลย!