แสงจันทร์เยียบเย็น เลือดเนื้อในทะเลสาบหลอมรวมเข้าด้วยกัน พวกนางเหมือนเผชิญกับความพ่ายแพ้และหายนะที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ความหวาดกลัวและความปรารถนาอันแรงกล้าค้ำจุนให้พวกนางรวมร่างเป็นอสูรกายมหึมา
ใบหน้าอัปลักษณ์ก่อตัวเป็นเสาเนื้อ ใบหน้าบิดเบี้ยวนับไม่ถ้วนแสดงสีหน้านานัปการบนนั้น
ร่ำไห้คร่ำครวญ ประณาม เจ็บปวด โกรธแค้น คับแค้นใจ ร้องไห้ เย้ยหยัน
เสียงที่เปล่งออกมาก็อึกทึกเป็นพิเศษ ทุกคำพูดประสานราวกับคณะประสานเสียงพันคน
“พวกเราไม่อยาก…”
“ไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก”
และตรงหน้าพวกนาง มีเพียงเด็กสาวผู้หนึ่งยืนอยู่ ตัวมืดดำสนิท ราวกับมีสสารบางอย่างเกาะกิน
เด็กสาวยืนนิ่ง ดวงตาสีขาวว่างเปล่าจ้องไปยังภูเขาเนื้อแห่งใบหน้านี้ ไม่เอ่ยคำใด
ยอดของภูเขาเนื้อหน้าตาอันน่าสะพรึงกลัวนั้นอ้าปากกว้างมหึมา ราวกับจะกลืนกินเด็กสาวเข้าไปทั้งตัว
แต่ในชั่วขณะนั้น พื้นผิวทะเลสาบก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างรุนแรง
[น้ำยาฟื้นฟู]เปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า สีแดงเลือด
ในเสี้ยววินาทีที่กลืนกินเด็กสาวร่างดำเข้าไป ใบหน้านับพันนับหมื่นบนภูเขาเนื้อแห่งใบหน้าต่างพร้อมใจกันเผยสีหน้าหวาดกลัวถึงขีดสุด บิดเบี้ยวและตื่นตระหนกดั่งภาพวาดชื่อก้องโลก ‘เสียงกรีดร้อง’
“ทำไม… แม้แต่เธอยังต้องทรยศพวกเรา!”
“ทำไม… ทั้งที่เธอก็เข้าใจความรู้สึกนั้น”
ภูเขาเนื้อละลายอย่างรวดเร็ว หลอมรวมสู่ทะเลสาบ
มีเพียงไม่กี่คนที่ถูกผลักออกมา หนึ่งในนั้นคือเด็กสาวร่างดำ และร่างของเหล่า[พนักงาน]