สีหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความลำบากใจ
หลันหลีตาแดงก่ำ กำหมัดแน่นแล้วเหวี่ยงไปข้างหลัง "ฉันจะลงไปเอง!"
เวินเหลียนอี้ที่อ่อนแรงถึงขีดสุดล้มลงกับพื้น น้ำเสียงไร้เรี่ยวแรง "ลงไปหาความตายหรือไง?"
"แล้วถ้าไม่มีเธอ เราก็ต้องนั่งรอความตายอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?" น้ำเสียงหลันหลีเต็มไปด้วยความกังขา สุดท้ายก็ทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไม่มียุติธรรมแบบนั้นหรอก"
เวินเหลียนอี้ขยับตัวไม่ได้อีกแล้ว เธอยิ้มบางๆ ถ้าเธอยังขยับไหว... เธอคงดิ้นรนหาทางเหมือนกัน
แต่ตอนนี้สภาพเธอเกินเยียวยาแล้ว เป็นเหมือนปลาที่ถูกวางบนเขียง
ความรู้สึกหมดหนทางนี้ทำให้เธอหวนนึกถึงตอนเด็กๆ ที่ถูกขังอยู่ในโกดังมืด เพียงแต่ครั้งนั้นเธออยู่คนเดียว ส่วนตอนนี้... ก็ยังไม่สิ้นหวังนัก
เธอนอนแผ่อยู่บนผิวน้ำ หายใจเฮือกใหญ่
เธอมองไปที่ฮวาจือข้างๆ ที่ยังคงหมดสติไม่ฟื้น
หากเป็นเมื่อก่อน ไม่มีทางที่เธอจะร่วมมือกับคนแบบนี้ อ่อนแอและขี้ขลาดแท้ๆ
แม้สุดท้ายจะไม่สำเร็จ แต่ก็ยังมีประโยชน์ในยามคับขัน
"ไม่น่าเชื่อเลย ว่าฉันจะมาตายร่วมกับคนพวกนี้"
ทั้งไม่น่าเชื่อ... ว่าเธอจะมอบความไว้ใจให้คนอื่นจริงๆ
เหลือเชื่อยิ่งนัก
หลันหลีมองเธอ "เสียใจทีหลังเหรอ?"
เวินเหลียนอี้หลับตาเงียบ ไม่พูดอะไรเลย
เสียใจ? เธอไม่เคยเสียใจ
ไม่ว่าจะฆ่าคนหรือวางเพลิง หรือมาร่วมมือกับคนพวกนี้ เธอไม่เคยเสียใจ