เหอเจี่ยนดูเหมือนจะปลงใจแน่วแน่แล้ว สูดลมหายใจลึก ก่อนพุ่งตัวลงไปในทะเลสาบ
นางจะไปตามหาพี่สาว
น้ำในทะเลสาบที่คาวคลุ้งรุนแรงกรอกเข้าจมูก ฟองที่ผุดขึ้นมาจากก้นทะเลสาบพัดพาความทรงจำตลอดชีวิตของนางกับพี่สาวมาด้วย
หลังจากที่นางเพิ่งเกิดได้ไม่นาน บิดามารดาก็ทิ้งนางกับพี่สาวไป เพื่อไล่ตามชีวิตใหม่ที่พวกเขาต้องการ
ดังนั้น บนหลังของพี่สาววัยสิบสองปีจึงมีหัวเล็กๆ โผล่ขึ้นมา คอยดูดซับปัจจัยหล่อเลี้ยงชีวิตจากพี่สาวอยู่ตลอด
ในเมืองเล็กๆ ที่ไร้ซึ่งความรักนี้ พี่สาวผู้ไม่เคยได้รับการศึกษาและไม่เคยได้รับความรัก ได้มอบความรักเพียงหนึ่งเดียวในเมืองนี้ให้แก่น้องสาว
ใช้ความรักเป็นปุ๋ยหล่อเลี้ยง หล่อเลี้ยงให้นางไร้กังวล
โลกของน้องสาวมีความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด แต่พี่สาวไม่อาจมีเช่นนั้น
สำหรับพี่สาวแล้ว น้องสาวผู้ไร้กังวล คือโลกทั้งใบของนาง
เพราะใบหน้าหนึ่ง เพราะรูปลักษณ์ที่ผิดรูปผิดร่าง
มันตัดสินแล้วว่าชีวิตของนางถูกกำหนดให้ผิดเพี้ยน ถูกกำหนดให้ไม่มีทางก้าวออกจากเมืองเล็กๆ นี้
จนกระทั่งน้องสาวกลับมา
ที่ก้นทะเลสาบ พี่สาวคลานเข้าไปในเปลือกหอยอีกครั้ง
น้องสาวยืนอยู่นอกเปลือกหอย ได้ยินเสียงพึมพำดังออกมาจากข้างในไม่หยุด
นางต่อต้านการยอมรับว่าตนเองคือเหอรุ่ย หวาดกลัวว่าจะถูกโลกทั้งใบของนางทอดทิ้งอีกครั้ง
นางไม่อยากให้น้องสาวเห็นสภาพนี้ของตนเอง
ทุกถ้อยคำ ล้วนทำให้เหอเจี่ยนเจ็บปวดเช่นกัน
"พี่สาว ข้าจะไม่มีวันหนีอีกแล้ว"
นางว่ายเข้าไปอย่างรวดเร็ว เปลือกหอยที่แข็งแกร่งก็เปิดออกเองในชั่วขณะนั้น