หยางนั่วจับข้อมือของเฉินมั่วเอ๋อร์ไว้ เฉินมั่วเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านจากส่วนลึกในจิตวิญญาณของเธออย่างชัดเจน
และเธอยังรู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้ให้มั่วโม่ตามขึ้นมาด้วย
ตราบใดที่ยังมีใครสักคนรอดชีวิต "เห็นรุ่งอรุณ" ก็ยังไม่ตาย
ส่วนตัวเธอก็รู้ดีว่าเฉินมั่วเอ๋อร์ไม่มีความสามารถพอจะมีชีวิตรอดมาถึงที่นี่ แต่ตอนนี้ตัวเธอเองก็เหมือนธนูที่หมดแรงส่ง ไม่อาจแก้ไขอะไรได้ แม้แต่เรี่ยวแรงจะเอ่ยปากก็ยังไม่มี
ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เธอเหลือบมองไปทางหลีอู้
"เธอชื่ออะไร?"
"...ฉันชื่อหลีอู้" หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลีอู้ก็ตอบ
หยางนั่วค่อนข้างประหลาดใจ แต่ก็เข้าใจว่านี่เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ใช่... นอกจากพนักงานที่เก่งกาจอย่างหลีอู้แล้ว ใครจะเดินทางมาถึงที่นี่ได้อย่างปลอดภัยกัน?
เธออดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเอ่ยปาก "ขอบคุณที่พามั่วโม่มาที่นี่ ถ้าไม่รังเกียจ โปรดรับสิ่งนี้ไว้ด้วย"
สิ้นเสียงของหยางนั่ว ผ้าพันแผลสีดำม้วนหนึ่งก็ลอยไปทางหลีอู้
นั่นคืออาวุธวิญญาณ
[อาวุธวิญญาณ: ผ้าพันแผลโลหิตของหมอเถื่อน]
[คำอธิบาย: ล่ำลือกันว่าบนถนนโลหิตทมิฬมีหมอเถื่อนที่ไม่มีอะไรทำไม่ได้อยู่คนหนึ่งชื่อลิลี่น่า เธอทุ่มเทค้นคว้าศาสตร์การแพทย์ต้องห้ามเพื่อชุบชีวิตคนรัก หากคุณต้องการรับการรักษาจากเธอ คุณต้องยอมเป็นหนูทดลองของนาง นางรับประกันว่าจะไม่ปล่อยให้คุณตาย แต่นอกเหนือไปจากนั้น... นางไม่รับประกันอะไรเลย... เลือดที่ไหลจากเตียงผ่าตัดทำให้ผ้าพันแผลที่เขาหวงแหนที่สุดเปื้อน... จนกลายเป็นสีดำ ดั่งจิตสำนึกที่ดีที่ไม่อาจหวนคืนของนาง]