ยังไม่ทันที่หลีอู้และอีกคนจะถามว่าใครคือผู้เสียชีวิต จู่ๆ เด็กหญิงก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งจ้องเขม็งมาที่พวกเธอ
แววตาสับสน หวาดกลัว และที่มากกว่านั้นคือความด้านชา!
ทำไมใบหน้าของเด็กผู้หญิงถึงได้มีสีหน้าเช่นนี้?
หลีอู้กำลังครุ่นคิดถึงแววตานั้น แต่สิ่งที่ตามมาติดๆ คือข่าวที่ทำให้ไม่สบายใจ:
"พวกเขาเหมือนกับพวกคุณ เป็นผู้เฝ้าหมู่บ้าน"
ข่าวนี้ราวกับฟ้าผ่าลงกลางอกของเฉินมั่วเอ๋อร์ เธอแทบจะเสียการควบคุม จับไหล่ของเด็กหญิงและถามว่า: "เป็นผู้เฝ้าหมู่บ้านเหมือนกัน ในนั้นมีพี่สาวที่สูงๆ สวยมาก เธอใส่ต่างหูไม้กางเขนหรือเปล่า?"
ดูเหมือนลักษณะเด่นที่เฉินมั่วเอ๋อร์บรรยายนั้นชัดเจนเกินไป แววตาของเด็กหญิงก็วาวขึ้นทันที: "พวกพี่รู้จักพี่นั่วด้วยเหรอ? พี่คือพี่เฉินมั่วเอ๋อร์หรือเปล่า?"
"ฉัน ฉันคือเฉินมั่วเอ๋อร์!" เมื่อได้ยินชื่อนี้ ความแข็งแกร่งทั้งหมดของเฉินมั่วเอ๋อร์ก็พังทลาย นัยน์ตาแดงก่ำ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย: "พี่นั่วบอกเธอเหรอ? เธออยู่ที่ไหน?"
เมื่อทั้งสองฝ่ายยืนยันตัวตนของคนในคำพูดของกันและกันแล้ว เสี่ยวเสี่ยวก็ตาคลอ เอามือทั้งสองข้างจับข้อมือของเฉินมั่วเอ๋อร์ไว้
อารมณ์ของเด็กนั้นเปลี่ยนไปมา รวดเร็วเหมือนสายลม แต่วันนี้การเปลี่ยนแปลงของเสี่ยวเสี่ยวนั้นรุนแรงเกินไปจริงๆ
เธอสะอื้น หายใจรวยริน: "พวกพี่... พวกพี่ช่วยพี่นั่วเถอะ!"