“บัดซบ! พวกเวรนี่ระดมยิงกันหนักเกินไปแล้ว!”
หลี่อวิ๋นหลงยกกล้องส่องทางไกลขึ้น จ้องสถานการณ์แนวหน้าเขม็ง เมื่อเห็นหน่วยบุกฝ่าวงล้อมของจางต้าเปียวถูกปืนกลหนักแบบเก้าสองสองกระบอกกดจนติดอยู่หลังเนินดิน เขาก็ร้อนใจจนตบกระสอบทรายดังป้าบ
“จางต้าเปียว! ถ้าแกจัดการฐานปืนกลฝั่งตรงข้ามไม่ได้ ฉันจะปลดแกจากตำแหน่งให้ดู!”
สิ้นเสียงนั้น
“ผู้บังคับกองพัน! เสาจู้ขอเข้าร่วมรบครับ!”
เสียงตะโกนก้องกังวานดังขึ้นจากด้านหลัง
หลี่อวิ๋นหลงลดกล้องส่องทางไกลลงทันทีแล้วหันกลับไปมอง หวังเฉิงจู้กำลังหน้าแดงก่ำ มือข้างหนึ่งหิ้วก้อนเหล็กสีดำหนักกว่าสิบกิโลกรัม เดินเร็วตรงมาทางนี้
คิ้วดำหนาของหลี่อวิ๋นหลงพลันตั้งชัน เขาชี้หน้าหวังเฉิงจู้แล้วด่า “ฉันไม่ได้บอกให้หู่จื่อพาแกไปพักที่หลุมหลบภัยด้านหลังหรือไง? แกเอาคำพูดฉันไปทิ้งไว้ข้างหูหมดแล้วหรือไง!”
เมื่อถูกหลี่อวิ๋นหลงถลึงตาใส่ หวังเฉิงจู้ผู้ทะลุมิติมาก็ใจหายวาบ
เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บังคับกองพันในตำนาน ผู้ได้รับการยกย่องเป็นเทพเจ้าในใจคนนับไม่ถ้วนของยุคหลัง เขารู้สึกเคารพนับถือจากใจจริง
เขาหดคอโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบยืดตัวตรง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและกระตือรือร้นที่ปิดไม่มิด
เขาตบอกตัวเองแรง ๆ น้ำเสียงแฝงความมุ่งมั่นอยากพิสูจน์ตัวเองต่อหน้าไอดอล “ผู้บังคับกองพัน เมื่อกี้แค่โดนแรงระเบิดจากกระสุนปืนใหญ่ของพวกญี่ปุ่นเล่นงาน ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ผมหายดีแล้ว ให้ผมลุยต่อเถอะครับ!”
หลี่อวิ๋นหลงไม่ตอบ สายตาเลื่อนตามแขนของหวังเฉิงจู้ลงไป
แล้วหยุดนิ่งอยู่ที่ปืนสไนเปอร์ยิงลูกระเบิดคิวแอลยู-131 รูปทรงดุดันกระบอกนั้น
เขายื่นมือใหญ่หยาบกร้านไปคว้าลำกล้องหนา แล้วลูบคลำแรง ๆ สัมผัสเย็นเฉียบอันเป็นเอกลักษณ์ของโลหะกับกรรมวิธีเคลือบผิวสีดำที่ไม่เคยเห็นมาก่อนทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง จากนั้นก็โน้มเข้าไปใกล้ระบบควบคุมการยิงออปโตอิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะเหนือโครงปืน ใช้ข้อนิ้วเคาะจนเปลือกพลาสติกดัง “ก๊อก ๆ”
“แกบอกว่าจะเข้าร่วมรบ แต่ไม่หิ้วปืน ไม่เอาปืนครกยิงลูกระเบิด กลับถือของอะไรมา?” หลี่อวิ๋นหลงเบ้ปาก ชี้กล่องสี่เหลี่ยมนั่นอย่างรังเกียจ “ท่อเหล็กดำปี๋ แถมยังมีแท่งเหล็กสี่เหลี่ยมติดอยู่ด้านบนอีก ไม้เขี่ยฟืนบ้านแม่ม่ายหวังตรงหัวหมู่บ้านยังตรงกว่าไอ้นี่เลย!”
หวังเฉิงจู้ประคองปืนไว้อย่างมั่นคง ยื่นมือไปตบโม่กระสุนขนาดใหญ่ด้านล่าง แล้วยิ้มมุมปาก “ผู้บังคับกองพัน อย่าดูถูกมันนะครับ นี่เรียกว่าปืนสไนเปอร์ยิงลูกระเบิด อานุภาพไม่แพ้ปืนครกเลย!”
“เหลวไหล!” หลี่อวิ๋นหลงถลึงตา ใช้นิ้วชี้ไปยังไหล่เขาที่อยู่ห่างออกไป 240 เมตร “เลิกอ้อมค้อมได้แล้ว! ฉันถามแกตรง ๆ ถือท่อเหล็กนี่แล้วจัดการฐานปืนกลข้างหน้าให้ฉันได้ไหม?”
“ได้ครับ” หวังเฉิงจู้ตอบสั้น ๆ หนักแน่นเด็ดขาด
หลี่อวิ๋นหลงเบิกตากว้าง จ้องตาหวังเฉิงจู้เขม็ง พยายามหาพิรุธจากแววตาที่แสดงถึงความไม่มั่นใจ
“อย่ามาโม้ให้ฉันฟัง! จางต้าเปียวกับพวกถูกกดจนโงหัวไม่ขึ้นอยู่ตรงนั้น ถ้าแกยิงไม่โดน ฉันจะยิงแกทิ้งเดี๋ยวนี้!”
“ผู้บังคับกองพันคอยดูได้เลยครับ!”
หวังเฉิงจู้คร้านจะพูดให้มากความ เขาผลักหู่จื่อที่ขวางทางออก แล้วก้าวสองก้าวไปยังข้างกระสอบทรายตรงแนวหน้าสุดของสนามเพลาะ
ทหารเก่าหลายคนที่หมอบหลบกระสุนอยู่ในโคลนข้าง ๆ มองหน้ากันอย่างตื่นตะลึง
“เสาจู้บ้าไปแล้วหรือไง?” ทหารเก่าหน้าเปื้อนเขม่าคนหนึ่งลดเสียงลง กระซิบกับคนข้าง ๆ “ตั้ง 240 กว่าเมตร! ต่อให้เป็นมือปืนแม่นที่สุดยังไม่กล้ารับรองเลยว่าเขาจะยิงโดน แล้วพลปืนใหญ่อย่างเขาจะมายุ่งทำไม?”
“นั่นสิ!” พลบรรจุกระสุนอีกคนส่ายหน้าไม่หยุด “ดูไอ้ของในมือเขาสิ หนาเหมือนปล่องไฟ แถมไม่มีแม้แต่ศูนย์เล็ง ถ้ามันยิงโดน ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้นามสกุลหวังเหมือนหวังเฉิงจู้เลย!”
“ไปให้พ้น!” ทหารเก่าหน้าเปื้อนเขม่าถ่มน้ำลายอย่างหงุดหงิด แล้วเอื้อมมือไปปัดหมวกเหล็กของอีกฝ่าย “แกก็นามสกุลหวังอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? สรุปจะยิงโดนหรือไม่โดน แกก็ไม่เสียเปรียบสินะ!”
พลบรรจุกระสุนหดคอ หัวเราะแห้ง ๆ สองที ไม่กล้าต่อปากต่อคำ
แม้หลี่อวิ๋นหลงจะไม่ได้ด่าอีก แต่กรามที่ขบแน่นกับมือใหญ่ที่กำปืนพกแน่นก็เห็นชัดว่าเขาลุ้นจนแทบหยุดหายใจ
คงต้องลองเสี่ยงดูแล้ว!
หวังเฉิงจู้ไม่สนใจเสียงนินทารอบข้างแม้แต่น้อย
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่งตรงหน้ากระสอบทราย สายตากวาดผ่านสนามรบที่ถูกควันดินปืนปกคลุมอย่างรวดเร็ว
ระยะ 240 เมตร ลมตะวันออกเฉียงใต้ระดับ 3 วิถีกระสุนจะเบี่ยงลงทางซ้ายเล็กน้อย—เขาคำนวณทั้งหมดเสร็จสิ้นในหัวชั่วพริบตา
ความทรงจำของกล้ามเนื้อจากชีวิตหน่วยรบพิเศษในชาติก่อน ผสานกับการเปลี่ยนแปลงร่างกายจากยาบำบัดยีน ทำให้ท่วงท่าทางยุทธวิธีของเขาลื่นไหลเป็นธรรมชาติ เขาคุกเข่าข้างหนึ่งตามจังหวะ วางเครื่องยิงลูกระเบิดหนักกว่า 15 กิโลกรัมลงบนกระสอบทรายที่ซ้อนกันอย่างมั่นคง นิ้วชี้แตะไกเบา ๆ แล้วแนบตาขวาเข้ากับยางครอบตาของระบบควบคุมการยิงออปโตอิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะ
ในสายตา เส้นเล็งกากบาทสว่างวาบเป็นสีแดงชาด!
วัดระยะอัตโนมัติ!
ปรับแก้ค่าทางวิถีกระสุนอัตโนมัติ!
“ปี๊บ!”
เปิดระบบถ่ายภาพความร้อน!
ผ่านควันดินปืนหนาทึบในสนามรบและแนวกระสอบทรายหนาด้านหน้า เงาร่างสีแดงฉานของพลปืนกลญี่ปุ่นสามคนปรากฏชัดบนหน้าจอ! พลยิงหลักกำลังกระหน่ำเหนี่ยวไก ส่วนพลยิงสนับสนุนก็กำลังรีบป้อนแถบกระสุนจากด้านข้าง
หวังเฉิงจู้กลั้นหายใจ ค่อย ๆ กดนิ้วไปด้านหลังอย่างมั่นคง
ยิง!
“ปัง——!!!”
เสียงปืนประหลาดทุ้มต่ำราวฟ้าร้องดังสนั่นไปทั่วแนวของกองพันหนึ่ง!
แรงถีบมหาศาลกระแทกเข้าที่ไหล่ขวาของหวังเฉิงจู้ แต่ร่างกายแข็งแกร่งของเขารับแรงทั้งหมดไว้ได้ ลำกล้องหนานั่นแทบไม่สะบัดแม้แต่น้อย!
ลูกระเบิดแรงสูงขนาด 35 มิลลิเมตรพุ่งฉีกอากาศอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งเพียงเงาพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็น
ห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตร
ตรงกลางฐานปืนกลหนักของทหารญี่ปุ่น!
“ตูม——!!!”
ลูกไฟสีส้มแดงขนาดมหึมาพุ่งขึ้นจากพื้น!
ดิน หิน เศษซากปืนกลหนักแบบเก้าสองสองที่แตกกระจาย รวมถึงชิ้นส่วนร่างกายแหลกเหลวของทหารญี่ปุ่นทั้งสาม ถูกแรงระเบิดมหาศาลซัดลอยขึ้นฟ้า ก่อนตกกระแทกเนินดินรอบ ๆ กระจัดกระจายราวกับถุงผ้าขาดวิ่น
เสียงปืนกลที่เพิ่งคำรามอยู่เมื่อครู่พลันเงียบสนิท
แนวกระสอบทรายถูกกวาดเรียบ เหลือเพียงหลุมระเบิดขนาดใหญ่ที่มีควันดำฉุนพวยพุ่ง
จางต้าเปียวที่หมอบอยู่ใต้เนินดินสะบัดโคลนบนหัวทิ้ง หันกลับมาถลึงตาแดงก่ำแล้วตะโกนสุดเสียง “บัดซบ! ใครยิงปืนใหญ่? แม่นชะมัด! พี่น้อง ปืนกลเงียบแล้ว บุกเข้าไปให้ฉัน!”
【ติ๊ง! สังหารสิบเอกญี่ปุ่น 1 นาย ได้รับปืนกลเบาแบบเช็ก 1 กระบอก กระสุน 300 นัด ได้รับหนังสือสกิลสีขาว【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】×1!】
【ติ๊ง! สังหารพลทหารชั้นหนึ่งญี่ปุ่น 1 นาย ได้รับปืนไรเฟิลแบบสามแปด 2 กระบอก เงินหยวน 50 เหรียญ ได้รับหนังสือสกิลสีขาว【เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด】×1!】
【ติ๊ง! สังหารพลทหารชั้นสองญี่ปุ่น 1 นาย ได้รับเนื้อกระป๋อง 1 ลัง ระเบิดมือทรงแตงโมแบบเก้าสิบเจ็ดของญี่ปุ่น 1 ลัง ได้รับหนังสือสกิลสีขาว【เชี่ยวชาญปืนใหญ่】×1!】
เสียงกลไกใสกังวานดังขึ้นในหัวหวังเฉิงจู้ตรงเวลา
หลังการแจ้งเตือนสามครั้ง เสบียงหลายอย่างกับหนังสือสกิลสามเล่มที่เปล่งแสงสีขาวจาง ๆ ก็นอนนิ่งอยู่ในพื้นที่ระบบ
หวังเฉิงจู้ฉีกยิ้มกว้าง
ระบบนี่มีประโยชน์ชะมัด! แค่ฆ่าทหารญี่ปุ่นก็มีโอกาสดรอปอุปกรณ์กับหนังสือสกิลจริง ๆ!
หลี่อวิ๋นหลงที่อยู่ข้าง ๆ ยังยืนค้างในท่ายกกล้องส่องทางไกล ราวกับท่อนไม้ที่ปักอยู่กับที่ ปากอ้าค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน คางเกือบตกลงไปในสนามเพลาะ
“ฟึ่บ!”
หลี่อวิ๋นหลงกระชากกล้องส่องทางไกลจากคอ ก้าวสองก้าวมาหาหวังเฉิงจู้ แล้วใช้มือทั้งสองข้างจับกระสอบทรายแน่น จ้องปืนสไนเปอร์ยิงลูกระเบิดที่ยังมีควันจาง ๆ ลอยออกมา
“ให้ตายสิ...” หลี่อวิ๋นหลงกลืนน้ำลาย เสียงสั่นเครือ “นี่มันของอะไรกันแน่?”
หวังเฉิงจู้กำลังจะตอบ
จู่ ๆ ในหัวก็มีเสียง “หึ่ง” ดังสนั่น
เสียงแจ้งเตือนระบบที่เงียบไปแล้วพลันเปลี่ยนระดับเสียงโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียงกลไกประกาศข้อมูลด้วยความถี่บ้าคลั่งจนแทบทะลุแก้วหู!
【ตรวจพบว่าการสังหารเป้าหมายข้ามกาลเวลาของผู้ใช้ระบบมีผลแล้ว!】
【ยืนยันเป้าหมาย: พลตรีญี่ปุ่น!】
【สังหารสำเร็จ! ยินดีกับผู้ใช้ระบบ เลเวลระบบเพิ่มเป็นระดับ 2 (เปิดใช้งานระบบดรอปอุปกรณ์ทุกคน)!】
【รางวัลเลื่อนระดับ: ปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติเอ็มหนึ่งการ์แลนด์ 1,000 กระบอก พร้อมกระสุน 500,000 นัด! ปืนใหญ่ทหารราบแบบเก้าสอง 10 กระบอก กระสุนปืนใหญ่ 2,000 นัด! ได้รับหนังสือสกิลสีทองแบบสุ่ม ×1!】
หวังเฉิงจู้แข็งค้างอยู่กับที่
พลตรี?
เมื่อกี้เขายิงพลปืนกลชัด ๆ แล้วพลตรีโผล่มาจากไหน?
“เสาจู้! ฉันถามแกอยู่นะ! หูหนวกหรือไง!” หลี่อวิ๋นหลงเห็นเขาเหม่อ ก็ร้อนใจจนคว้าแขนเสื้อแล้วเขย่าแรง ๆ “ปืนแบบนี้ยังมีอีกไหม? รีบหาให้ฉันสักกระบอก!”
หวังเฉิงจู้ถูกเขย่าจนหัวสั่น “ผู้บังคับกองพัน อย่าเพิ่งเขย่าสิครับ ผมเวียนหัว...”
เสียงประกาศยังไม่หยุด!
【ตรวจพบผู้ใช้ระบบสังหารเป้าหมายข้ามกาลเวลา!】
【ยืนยันเป้าหมาย: พลโทญี่ปุ่นปีกขวา!】
【สังหารสำเร็จ! เลเวลระบบเพิ่มเป็นระดับ 3 (ปลดล็อกคลังเก็บของไร้ขีดจำกัด)!】
【รางวัลเลื่อนระดับ: รถถังทีสามสี่ 5 คัน น้ำมันดีเซลสำหรับทหาร 50 ตัน! เครื่องยิงจรวดคัตยูชา 2 กระบอก จรวด 500 นัด! ได้รับหนังสือสกิลสีทองแบบสุ่ม ×2!】
บัดซบ! พลโท?! รถถัง?!
หวังเฉิงจู้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ลมหายใจพลันหนักขึ้น
“เวียนหัวบ้าอะไร!” หลี่อวิ๋นหลงกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ ยื่นมือจะมาแย่งปืน “เร็วเข้า เอาของดีนี่มาให้ฉันลองจับหน่อย!”
【ตรวจพบผู้ใช้ระบบสังหารเป้าหมายข้ามกาลเวลา!】
【ยืนยันเป้าหมาย: พลเอกญี่ปุ่น!】
【สังหารสำเร็จ! เลเวลระบบเพิ่มเป็นระดับ 4 (ปลดล็อกแปรขยะเป็นของมีค่า)!】
【รางวัลเลื่อนระดับ: เพนิซิลลิน 10,000 กล่อง อุปกรณ์ผ่าตัดสำหรับโรงพยาบาลสนามครบชุด! ได้รับหนังสือสกิลสีทองแบบสุ่ม ×5!】
【ตรวจพบผู้ใช้ระบบสังหารเป้าหมายหลักข้ามกาลเวลา!】
【ยืนยันเป้าหมาย: นายกรัฐมนตรีหญิงแห่งญี่ปุ่น—ทาคามุโระ ซาซึมิ!】
【สังหารสำเร็จ! ยินดีกับผู้ใช้ระบบ เลเวลระบบเพิ่มรวดเดียวจนเต็ม! เลเวลปัจจุบัน: ระดับ 5 (ปลดล็อกร้านค้าสารพัด)!】
【รางวัลสูงสุดเมื่อเลเวลเต็ม: แต้มเริ่มต้นร้านค้าสารพัด 10,000,000 แต้ม! กองบินขับไล่พี-ห้าสิบเอ็ด “มัสแตง” (12 ลำ พร้อมเชื้อเพลิงและอุปกรณ์ภาคพื้นดินครบชุด)! ปืนใหญ่ยิงลูกระเบิดหนักเอ็มหนึ่งหนึ่งสี่ขนาด 155 มิลลิเมตร 20 กระบอก กระสุนแรงสูง 20,000 นัด! ได้รับหนังสือสกิลสีทองแบบสุ่ม ×10!】
【มอบรางวัลพิเศษสังหารด้วยระเบิดนิวเคลียร์เมื่อเลเวลเต็ม: ชุดของขวัญสกิลเฉพาะสีแดง ×1!】
【เปิดชุดของขวัญอัตโนมัติ: ยินดีด้วย คุณได้รับหนังสือสกิลสีแดงระดับสูงสุด—【เชี่ยวชาญอาวุธปืน】 【เชี่ยวชาญปืนใหญ่】 【เชี่ยวชาญการแทรกซึมหน่วยรบพิเศษ】 【เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด】 【เชี่ยวชาญยุทธวิธี】 【เชี่ยวชาญการแพทย์】!】
【หมายเหตุ: ใช้หนังสือสกิลสีแดงระดับสูงสุดแล้วจะเต็มเลเวลทันที มอบทักษะระดับสูงสุดของมนุษย์โดยตรง!】
【ติ๊ง! ตรวจพบการกวาดล้างทหารหน่วยรบพิเศษชั้นยอดของญี่ปุ่นที่คุ้มกันอยู่ 100 นาย! ได้รับอุปกรณ์หน่วยรบพิเศษ 100 ชุด! ได้รับหนังสือสกิลสีม่วง【เชี่ยวชาญการแทรกซึมหน่วยรบพิเศษ】×100!】
【สรุปรางวัลสังหารทั่วไปจำนวนมหาศาลและมอบให้ทั้งหมด—】
【ปืนไรเฟิลเอ็มหนึ่งการ์แลนด์ 5,000 กระบอก! ปืนกลมือทอมป์สัน 1,000 กระบอก! ปืนไรเฟิลซุ่มยิงเก้าสิบแปดเค 200 กระบอก!】
【ปืนครก 60 มิลลิเมตร 100 กระบอก! ปืนใหญ่ภูเขา 75 มิลลิเมตร 24 กระบอก! กระสุนหลากชนิดหลายสิบล้านนัด!】
【ข้าวสารและแป้งสาลี 2,500 ตัน! เนื้อหมูและเนื้อวัว 500 ตัน! บุหรี่ฮาเต๋อเหมินและต้าเฉียนเหมิน 50,000 ห่อ! สุราหมักชั้นเลิศจากเฟินหยางและเหิงสุ่ย 10,000 ลัง! เพนิซิลลินและชุดปฐมพยาบาลนับไม่ถ้วน!】
【ได้รับหนังสือสกิลสีขาว สีเขียว และสีน้ำเงิน รวมกว่า 6,000 เล่ม!】
ข้อมูลจำนวนมหาศาลพรั่งพรูเข้ามา เสียงแจ้งเตือนในหัวดังจนขมับของหวังเฉิงจู้เต้นตุบ ๆ
เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
ก่อนตายในชาติก่อน เขาติดตั้งอุปกรณ์ตั้งเวลาบนหัวรบนิวเคลียร์ทางยุทธวิธีใต้ศาลเจ้าทหารอาชญากรสงครามของญี่ปุ่นด้วยมือตัวเอง ความร้อนหลายหมื่นองศาส่งบรรดานายพลฝ่ายขวากับนายกรัฐมนตรีทาคามุโระ ซาเหมี่ยวที่กำลังทำพิธีสักการะในขณะนั้น ไปสู่สุคติด้วยการสลายกลายเป็นอะตอม!
ระบบสุดโกงนี่ข้ามข้อจำกัดด้านกาลเวลา แล้วนับผลงาน “สังหารต่อเนื่องด้วยระเบิดนิวเคลียร์” ในชาติก่อนทั้งหมดเป็นของเขาในตอนนี้!
จิตของหวังเฉิงจู้ดำดิ่งเข้าไปในพื้นที่ระบบทันที
คลังเก็บของไร้ขีดจำกัดที่เพิ่งปลดล็อกเปิดออกกว้างเต็มที่
บนพื้นที่ราบขนาดเท่าสนามฟุตบอลหลายสิบสนาม เสบียงกองพะเนินเป็นภูเขา! ปืนไรเฟิลอเมริกันใหม่เอี่ยมถูกเรียงซ้อนอย่างเป็นระเบียบ กระสุนสีเหลืองทองสะท้อนประกายโลหะเย้ายวนภายใต้แสงเย็น
รถถังทีสามสี่ห้าคันที่สะท้อนประกายเย็นเยียบของเหล็กกล้า ซุ่มนิ่งราวกับสัตว์ยักษ์ดึกดำบรรพ์
ด้านหลังกลุ่มยานเกราะ ปืนใหญ่ยิงลูกระเบิดหนักเอ็มหนึ่งหนึ่งสี่ขนาด 155 มิลลิเมตรยี่สิบกระบอกเรียงเป็นแนวเดียวกันดุจกำแพงเหล็ก ลำกล้องหนาดำมืดแผ่แรงกดดันน่าสะพรึง
ไกลออกไปบนลานจอดเครื่องบิน เครื่องบินขับไล่พี-ห้าสิบเอ็ด “มัสแตง” 12 ลำพร้อมทะยานขึ้น รูปทรงเพรียวลู่ของลำตัวสะท้อนประกายเย็นเยียบคมกริบ
หนังสือสกิลสีขาว สีเขียว สีน้ำเงิน สีม่วง และสีทองลอยอยู่กลางอากาศราวกับดวงดาวพร่างพราย
และตรงจุดสูงสุด!
หนังสือสกิลหายากระดับสูงสุดสีแดงฉานทั้งหกเล่มลอยนิ่ง เปล่งแสงจ้าจนแสบตา แผ่แรงกดดันเหนือชั้น!
นี่มันไม่ใช่เสบียงของกองพันเดียวแล้ว ต่อให้เอาไปติดอาวุธให้กองพลหลักหลายกองพลก็ยังเหลือเฟือ!
“ป้าบ!”
ฝ่ามือหนัก ๆ ตบลงบนไหล่
หลี่อวิ๋นหลงรีบเข้ามา ดวงตาเป็นประกาย จ้องปืนสไนเปอร์ยิงลูกระเบิดด้วยสายตาละโมบราวกับเห็นสาวงาม น้ำลายกระเด็นใส่หน้าหวังเฉิงจู้ “แกเหม่ออะไรอยู่! ฉันถามแกอยู่นะ ปืนนี่แกไปเอามาจากไหน? รีบบอกมาตามตรง!”