นิยายสะใจ อ่านเอามันก็พอ!!!
ฝากสมองไว้ตรงนี้~
เนื้อเรื่อง:
15 สิงหาคม 2026
ภายในห้องวิจัยอาวุธนิวเคลียร์ลับใต้ศาลเจ้ายาสุกุนิของญี่ปุ่น ลึกลงไป 20 เมตร
“ติ๊ด~”
เครื่องจุดระเบิดตั้งเวลาขนาดเล็กถูกเสียบเข้าไปในร่องแผงวงจรหลักของระเบิดนิวเคลียร์
แสงสีแดงกะพริบวูบหนึ่ง ตัวเลขนับถอยหลังหยุดอยู่ที่【30:00】
หลงจ้านจัดอุปกรณ์ให้กลับเข้าที่เหมือนเดิม ถอดถุงมือเก็บแล้วเตรียมถอนตัว แต่เพิ่งเดินถึงหัวมุม แสงจ้าก็สาดมาจากปลายทางเดิน กวาดตรงเข้ามาทันที
“ใครน่ะ! ยกมือประสานไว้บนหัว แล้วเดินออกมา!”
ทหารหน่วยรบพิเศษญี่ปุ่นคนหนึ่งยกปืนเล็กยาวจู่โจมแบบ 20 ขึ้นเล็งพลางเดินเข้ามา ทหารติดอาวุธกว่าสิบคนกระจายตัวเป็นรูปพัด ลำแสงจากไฟฉายปิดตายทุกทิศทาง
หลงจ้านโผล่ครึ่งตัวออกจากหลังรั้ว เหยียดตาปรับสายตากับแสงจ้า
หัวหน้าทหารญี่ปุ่นกวาดตามองรูปร่างสูงใหญ่ผึ่งผายของเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า พอเห็นใบหน้าชาวเอเชียที่มีโครงหน้าคมชัดก็หัวเราะเยาะ “ที่แท้ก็เป็นคนจีนแดงนี่เอง”
“พวกแกแอบสร้างระเบิดนิวเคลียร์ที่นี่ ไม่กลัวโดนนานาชาติประณามหรือไง?”
หลงจ้านค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ยกมือทั้งสองข้างขึ้น ระหว่างขยับตัว ฝ่ามือก็แตะขอบซองปืนที่ต้นขาด้านนอกอย่างแนบเนียน
“ขอแค่แกตายอยู่ที่นี่ ข้างนอกก็ไม่มีวันได้หลักฐานไปหรอก”
หัวหน้าทหารญี่ปุ่นจ่อปากกระบอกปืนเข้ามา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
“ยอมแพ้เดี๋ยวนี้ ฉันยังอาจเหลือศพแกไว้ครบชิ้นก็ได้”
“ให้ฉันยอมแพ้เหรอ?” หลงจ้านหัวเราะเย็นชา “ตั้งแต่เริ่มสงครามต่อต้านญี่ปุ่นมาจนถึงตอนนี้ แกเคยเห็นทหารจีนคนไหนยอมแพ้เองบ้าง!”
สิ้นเสียง หลงจ้านออกแรงถีบกำแพงด้วยขาขวา พุ่งตัวตะแคงไปทางซ้าย
มือขวาชักปืนพกกล็อกออกมาในจังหวะเดียวกัน ปากกระบอกไล่ตามแหล่งกำเนิดแสงที่สว่างที่สุด ก่อนเหนี่ยวไกติดกันหลายนัด
กระสุนทำลายไฟฉายยุทธวิธี ทหารญี่ปุ่นสองนายล้มลงทันที
“ยิง!”
ห่ากระสุนถาโถมทั่วทางเดิน กระสุนขนาดใหญ่เจาะทะลุแผ่นเหล็กบาง กระหน่ำจนแขนขวาของหลงจ้านหัก
เขาหงายหลังล้มลง กระสุนหลายนัดเจาะเข้าที่หน้าอก เลือดทะลักออกมา
หัวหน้าทหารญี่ปุ่นเดินเข้ามาเหยียบข้อมือหลงจ้าน แล้วกดเครื่องสื่อสาร
“ท่านนายกรัฐมนตรี หนูกำจัดเรียบร้อยแล้ว ระเบิดนิวเคลียร์ปลอดภัยดี”
เสียงผู้หญิงดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร
“ดีมาก พิธีสักการะดำเนินไปตามแผนเดิม อย่าลืมทำความสะอาดให้หมด อย่าให้กลิ่นคาวเลือดไปรบกวนดวงวิญญาณวีรชน”
หัวหน้าทหารญี่ปุ่นยกเท้าออก ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลงจ้านที่นอนอยู่บนพื้น แล้วโบกมือสั่ง “ลากศพออกไปจัดการ เช็ดพื้นให้สะอาด”
หลังคนกลุ่มนั้นถอนตัวออกไป ทุกอย่างรอบข้างก็เงียบสนิท
มุมห้อง ตัวตั้งเวลากำลังเดินหน้าต่อไปอย่างไร้เสียง:
【19:59】
【19:58】……
……
ตูม!
กระสุนปืนใหญ่ตกใส่นอกที่กำบัง แรงระเบิดทำให้สนามเพลาะสั่นสะเทือน ดินกับเศษหินร่วงกราวลงมา
“จู้จื่อ! แกตาบอดหรือไงวะ? ปืนกลหนักของญี่ปุ่นจ่อจะถึงจมูกฉันแล้ว ยังไม่รีบจัดการมันอีก!”
เสียงแหบพร่าราวกับฆ้องแตกปนความเดือดดาลกรอกเข้าหู
หลงจ้านลืมตาพรึ่บ
ตรงหน้าเต็มไปด้วยควันดินปืนที่แสบจมูก!
เขากำลังหดตัวอยู่ในสนามเพลาะ มือกำปืนครกเก่าคร่ำครึไว้แน่น
“พี่จู้จื่อ ระวังครับ!”
พลบรรจุกระสุนที่อยู่ข้าง ๆ พุ่งเข้ามาสุดแรง กดเขาลงไปในแอ่งโคลน
ตูม!
เสาดินพุ่งขึ้นฟ้า ทหารหนุ่มกระตุกสองครั้ง ก่อนฟุบลงบนหลังเขาแล้วแน่นิ่ง เลือดร้อนฉ่ารินลงมาตามต้นคอของหลงจ้าน
“จู้จื่อ แกเป็นอะไรไหมวะ!”
มือใหญ่คู่หนึ่งกระชากทหารหนุ่มออกอย่างหยาบกระด้าง แล้วดึงหลงจ้านขึ้นมาจากแอ่งโคลน
หลงจ้านปาดเลือดกับโคลนบนใบหน้า ก่อนเงยหน้ามอง
ชายตรงหน้ามีเขม่าดำเต็มหน้า หนวดเคราแข็งทื่อราวกับเข็มเหล็ก ดวงตาแดงก่ำเบิกกว้างจ้องเขาพลางตะโกนใส่...หน้าตาและท่าทางดิบเถื่อนแบบนี้ เหมือนหลี่อวิ๋นหลงจากละครโทรทัศน์เรื่องกระบี่แสงที่เขาเคยดูไม่มีผิด!
เขาหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
เห็นชายร่างหนาอีกคนยืนอยู่ในสนามเพลาะข้าง ๆ
ชายคนนั้นไม่พูดสักคำ มือถือปืนพกแบบโบซึ่อตะพายปืนดาบใหญ่ที่ผูกผ้าแพรแดงไว้บนหลัง
ทั้งชุดแต่งกายอันเป็นเอกลักษณ์กับรูปร่างกำยำล่ำสันแบบนั้น!
เห็นชัด ๆ ว่านี่คือจางต้าเปียว ผู้บังคับกองร้อยที่หนึ่งในละครโทรทัศน์!
ทันใดนั้น
สมองของหลงจ้านก็ปวดตุบขึ้นมา
ความทรงจำแปลกหน้าจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ที่แท้เขาทะลุมิติมายังโลกของกระบี่แสง กลายเป็นหวังเฉิงจู้ “เทพปืนใหญ่” ผู้มีบทแค่ตอนเดียวแล้วก็หายไปจากเรื่อง และตอนนี้ก็คือศึกฝ่าวงล้อมชางอวิ๋นหลิ่งอันเลื่องชื่อในละครเรื่องนั้น
“ฉันถามแกอยู่นะ! ปืนใหญ่ล่ะ!”
หลี่อวิ๋นหลงเขย่าไหล่หวังเฉิงจู้ น้ำลายกระเด็นใส่หน้าเขา
หวังเฉิงจู้ตั้งสติแล้วชี้ไปทางซ้าย ที่ซึ่งลำกล้องปืนครกถูกระเบิดจนเหลือแต่กองเศษชิ้นส่วน
“ผู้บังคับกองพันครับ ปืน...ปืนโดนพวกญี่ปุ่นระเบิดจนพังหมดแล้ว”
หลี่อวิ๋นหลงมองตามทิศทางที่ชี้ แล้วตบกระสอบทรายตรงขอบสนามเพลาะดังป้าบ “ให้ตายสิ! แค่คนไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว หู่จื่อ!”
“มาแล้วครับ!” ทหารหนุ่มหน้าตาซื่อ ๆ วิ่งเข้ามา
หลี่อวิ๋นหลงเบิกตาโต ก่อนผลักหวังเฉิงจู้ไปให้หู่จื่อ
“ไอ้บ้าเอ๊ย! รีบพาจู้จื่อไปหลุมหลบภัยด้านหลังเดี๋ยวนี้!”
“ถ้าขาดไปสักเส้น แกได้ลอกหนังแน่!”
“แกร๊ก!”
หลี่อวิ๋นหลงขึ้นนกปืนพกแบบโบซึ่อตวัดเสียงดัง แล้วตะโกนก้อง “ไม่มีปืนใหญ่ กองทหารใหม่ของเราก็ฆ่าพวกญี่ปุ่นได้เหมือนเดิม! จางต้าเปียว พากองจู่โจมไปจัดการฐานปืนกลข้างหน้าให้ฉัน!”
“รับทราบ!”
จางต้าเปียวถอดหมวกทหารออกในคราวเดียว มือขึ้นลำปืนดังแกร๊ก ๆ ก่อนนำทหารกระโจนออกจากสนามเพลาะ
ท่ามกลางเสียงปืนใหญ่ที่ดังสนั่น
หู่จื่อพยุงแขนหวังเฉิงจู้ ลากเขาถอยไปยังแนวป้องกันด้านหลัง
“พี่จู้จื่อ ค่อย ๆ เดินนะครับ ผมพยุงอยู่!”
หวังเฉิงจู้ก้าวเดินอย่างโซเซ สายตาพลันมืดลง
ให้ตายสิ
ร่างนี้กินแต่รำกับผักดองมานาน พื้นฐานร่างกายแย่เกินไปจริง ๆ
แค่โดนแรงสะเทือนจากกระสุนปืนใหญ่เมื่อครู่ อวัยวะภายในก็แทบเคลื่อนตำแหน่ง ทุกครั้งที่ก้าวเดิน หน้าอกปวดรุนแรงขึ้นมา
จังหวะนั้นเอง เสียงกลไกใสกังวานก็ดังขึ้นในสมองของหวังเฉิงจู้
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ทะลุมิติมาแล้ว มอบระบบช่วยเหลือเฉพาะตัวให้ทันที!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ผูกระบบ “สังหารศัตรูดรอปอุปกรณ์” สำเร็จ!】
【หมายเหตุ 1: เมื่อสังหารทหารญี่ปุ่น จะดรอปรางวัลอุปกรณ์แตกต่างกันอย่างมากตามยศ ตำแหน่ง อิทธิพล และปัจจัยอื่น ๆ อีกทั้งยังมีโอกาสดรอป【หนังสือสกิล】เพิ่มเติม (แบ่งเป็น 6 ระดับคุณภาพ: ขาว เขียว น้ำเงิน ม่วง ทอง และแดง หนังสือสกิลระดับต่ำสีเดียวกัน 10 เล่ม สามารถหลอมรวมเป็นหนังสือสกิลระดับสูงขึ้นได้ 1 เล่ม รับประกันสำเร็จ 100%! หนังสือสกิลทุกเล่มใช้ได้ทั้งกับโฮสต์และทหารใต้บังคับบัญชา!)】
【หมายเหตุ 2: เมื่อกองกำลังใต้บังคับบัญชาของโฮสต์ทำลายหน่วยทหารญี่ปุ่นที่จัดตั้งเป็นกองกำลัง เช่น กองลาดตระเวน กองหมู่ กองร้อย...หรือแม้แต่กองพล จะได้รับรางวัลอุปกรณ์และหนังสือสกิลระดับสูงเพิ่มเติมหลายรายการ โดยจำนวนขึ้นอยู่กับขนาดของกองกำลังนั้น!】
【คำเตือน! ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในภาวะบาดเจ็บสาหัส เปิดใช้งานกลไกคุ้มครองมือใหม่ มอบชุดของขวัญปฐมพยาบาล: ยีนบำบัด x1 เครื่องยิงระเบิดซุ่มยิงแบบคิวแอลยู-131 x1 (พร้อมระบบควบคุมการยิงด้วยแสงไฟฟ้าอัจฉริยะและโมดูลถ่ายภาพความร้อน) ระเบิดแรงสูง 100 นัด】
เสียงกลไกที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้หวังเฉิงจู้หูอื้อไปหมด
สะใจ!
ระบบ! ของคู่ใจที่ต้องมีสำหรับคนทะลุมิติ ในที่สุดก็มาแล้ว!
เขาฝืนกดรอยยิ้มตรงมุมปากไว้ แล้วสะบัดมือที่หู่จื่อกำลังพยุงออก ก่อนกุมเป้ากางเกง ทำท่าราวกับกำลังกลั้นไม่ไหว
“หู่จื่อ นายไปก่อนเลย ฉันจะไปฉี่ กลั้นไม่ไหวแล้ว!”
ยังไม่ทันรอให้หู่จื่อตอบ หวังเฉิงจู้ก็ก้มตัวพุ่งเข้าไปในมุมอับตรงหัวเลี้ยวของสนามเพลาะ
เขากวาดตามองซ้ายขวาสองครั้ง ยืนยันว่าไม่มีใครอยู่ แล้วขยับความคิด
ยาบำบัดยีนขวดหนึ่งที่เปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เขาดึงจุกออก เงยหน้ากระดกลงคอรวดเดียว
ยาพอไหลลงท้องก็ร้อนเหมือนกลืนเหล้าเอ้อร์กัวโถวเข้าไปหนึ่งอึก ความร้อนแล่นไปถึงอวัยวะภายใน
“กร๊อบ ๆ ๆ~”
กระดูกทั่วร่างดังกรอบแกรบราวกับเมล็ดถั่วแตก เส้นใยกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดภายในร่างเริ่มฟื้นตัวและเรียงตัวใหม่อย่างรวดเร็วให้เห็นด้วยตาเปล่า!
ฟู่~
หวังเฉิงจู้พ่นลมหายใจขุ่นออกมาเฮือกใหญ่
ความเจ็บแปลบที่แทบเอาชีวิตในปอดหายไปแล้ว แทนที่ด้วยพลังระเบิดที่พลุ่งพล่านจนกล้ามเนื้อแทบปะทุ!
เขากำหมัดแน่น ข้อนิ้วลั่นกร๊อบ ความแข็งแกร่ง ความเร็วในการตอบสนอง การได้ยินและการมองเห็น...ทุกด้านเหนือกว่าสภาพร่างกายช่วงพีคของเขาในฐานะทหารหน่วยรบพิเศษชาติก่อน!
หวังเฉิงจู้กระชับเข็มขัด แล้วเดินฉับ ๆ ออกจากมุมอับ
เขาบังเอิญเจอหู่จื่อที่เป็นห่วงจนตามหาเขามาตลอดทาง
“พี่จู้จื่อ ฉี่เสร็จหรือยังครับ?? รีบไปกันเถอะ ผู้บังคับกองพันให้ผมพาพี่ไปพัก!”
หู่จื่อร้อนใจจนกระทืบเท้า ยื่นมือจะมาคว้าตัวเขา
หวังเฉิงจู้ขยับตัวหลบมือของหู่จื่อ
คิ้วเข้มทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันทันที เขาถลึงตาด่า
“พักอะไร!”
“ผู้บังคับกองพันกำลังสู้สุดชีวิตอยู่ข้างหน้า ฉันจะหลบอยู่ข้างหลังได้ยังไง!”
หวังเฉิงจู้กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกร๊อบ ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง แววตาดุดัน
“ไป! กลับไปช่วยผู้บังคับกองพัน ฆ่าไอ้พวกเวรนั่นให้หมด!”
“โธ่ พี่จู้จื่อ พี่บ้าไปแล้วหรือไง!”
หู่จื่อรีบกอดแขนเขาไว้แน่น
“พี่ไม่มีปืนใหญ่แล้ว ในมือก็ไม่มีอาวุธสักชิ้น จะเอาอะไรไปช่วย!”
“ฉันยังมีของดีชิ้นใหญ่ซ่อนไว้ ยังไม่ได้เอาออกมาเลย!” หวังเฉิงจู้เดินไปข้างหน้าต่อโดยไม่หันกลับมามอง ถึงหน้าหลุมหลบภัยที่พังถล่มแห่งหนึ่งก็แกล้งทำเป็นออกแรงขุดดิน เตรียมเอา “อาวุธสังหาร” ในช่องเก็บของออกมาอย่างลับ ๆ
แค่ขยับความคิด เครื่องยิงระเบิดซุ่มยิงแบบคิวแอลยู-131 หนึ่งกระบอกพร้อมกระสุนกลองสองชุดก็ปรากฏขึ้นจากกองดิน หวังเฉิงจู้ยกมันออกมาด้วยมือเดียว
อาวุธหนักสีดำที่มีน้ำหนักกว่าสิบกิโลกรัมกระบอกนี้ดูดุดัน ลำกล้องหนาใหญ่ ด้านบนติดตั้งระบบควบคุมการยิงด้วยแสงไฟฟ้าอัจฉริยะระดับสูงสุดและโมดูลถ่ายภาพความร้อน เผยกลิ่นอายอันตรายเย็นเยียบ
หู่จื่อเบิกตากว้าง มองลำกล้องขนาดใหญ่ชวนขนลุกกับกล้องเล็ง “กล่องดำทรงสี่เหลี่ยม” ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนตัวปืน แล้วถามตะกุกตะกัก “นี่...นี่มันอะไรกัน? พี่ซ่อนไว้ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เจอก่อนเริ่มรบ ตอนกำลังหาฐานปืนใหญ่ แล้วก็ซ่อนไว้ตรงนี้มาตลอด” หวังเฉิงจู้สะพายกระสุนกลองไว้กับตัว แล้วเดินฉับ ๆ ไปยังจุดที่หลี่อวิ๋นหลงอยู่
ขณะนั้นที่แนวหน้าของสนามรบ
จางต้าเปียวกำปืนพกแบบโบซึ่แน่น ย่อตัวพาพวกทหารค่อย ๆ เลาะขึ้นเนินดิน
“พี่น้อง ขว้างระเบิดมือใส่พวกมัน! ระเบิดไอ้พวกเวรนี่ให้ตาย!” จางต้าเปียวตะโกนเสียงกร้าว ดวงตาแดงก่ำ
“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!”
ระเบิดมือผลิตในเขตฐานที่มั่นสองสามลูกโค้งผ่านอากาศ ก่อนระเบิดดังตูม ๆ
แทบไม่มีประโยชน์
มีเพียงดินเหลืองฟุ้งกระจายเป็นหย่อม ๆ จุดที่ระเบิดตกยังห่างจากฐานปืนกลหนักแบบ 92 ของญี่ปุ่นถึง 20 เมตรเต็ม ๆ
พลปืนกลญี่ปุ่นรีบหันปากกระบอกปืนมา
“รัว ๆ ๆ ๆ!”
กระสุนหนาแน่นสาดเข้าใส่
เนินดินถูกยิงจนดินกระจาย เศษหินปลิวว่อนทันที!
ทหารหน่วยจู่โจมสองนายหลบไม่ทัน หน้าอกระเบิดเป็นดอกไม้เลือด ก่อนร้องครางแล้วล้มลงกับพื้น
“หมอบลง! ทุกคนหมอบลงเดี๋ยวนี้!”
จางต้าเปียวกดทหารข้างตัวลงกับดินแน่น แล้วตัวเองก็แนบติดพื้น
“ฟิ้ว—”
กระสุนร้อนจัดเฉียดหนังศีรษะไป ห่างอีกนิดเดียวก็เจาะกะโหลกเขาแล้ว!
ในเวลาเดียวกัน ที่แนวป้องกันด้านหลัง หลี่อวิ๋นหลงยกกล้องส่องทางไกลขึ้น จ้องสถานการณ์แนวหน้าเขม็ง พอเห็นว่ากองจู่โจมถูกกดไว้จนขยับไม่ได้ เขาก็กระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ ก่อนตะโกนด่าลั่น:
“ให้ตายสิ! ไอ้พวกเวรนี่มีอำนาจการยิงรุนแรงเกินไปแล้ว!”
“จางต้าเปียว! ถ้าวันนี้แกจัดการฐานปืนกลฝั่งตรงข้ามไม่ได้ ฉันจะปลดแกจากตำแหน่งให้ดู!”