จวนกั๋วกงอิง โถงหน้า
เจียงหมิงถังนั่งอยู่กลางโถง มือประคองถ้วยชา สีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
รอบกายนางมีทั้งกั๋วกง ฮูหยินกั๋วกง ญาติผู้ใหญ่ชายหญิงจากเรือนรอง เรือนสาม กระทั่งเรือนสี่ของตระกูลฉิน...
อ้อ ยังมีฉินจื่อเชียนกับฉินจื้ออี้ รวมถึงพี่น้องชายหญิงจากแต่ละเรือนด้วย
โถงหน้าที่กว้างขวางแต่เดิม บัดนี้กลับเบียดเสียดไปด้วยผู้คน
ทุกคนล้วนจ้องมองเจียงหมิงถัง แววตาบ้างตื่นเต้น บ้างตกตะลึง
เพราะเมื่อครู่พวกเขาเห็นกับตาว่าฉินเจ้าเย่กุมมือเจียงหมิงถังไว้แน่นไม่ยอมปล่อย กระทั่งหมอประจำจวนมาฝังเข็มให้เขาอีกครั้ง จึงสามารถแกะมือเขาออกได้
ภาพเหตุการณ์ชวนตื่นตะลึงถึงเพียงนี้ ทำให้คนทั้งตระกูลฉินยังตั้งสติไม่ทัน
เจียงหมิงถังจิบชา ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “เอ่อ...ท่านลุง ท่านป้า...”
สามีภรรยากั๋วกงพลันนั่งตัวตรง ยิ่งประหม่าเสียกว่าตอนเข้าเฝ้าฮ่องเต้ “มีอะไรหรือ?”
ว่าที่ลูกสะใภ้ไม่พอใจพวกเขาตรงไหนหรือไม่?
นางเอ่ยมาได้เลย พวกเขาปรับปรุงได้ทั้งนั้น
“พวกท่านช่วยอย่าจ้องข้าเช่นนี้ได้หรือไม่?” เจียงหมิงถังคลี่ยิ้มเก้อเขินแต่ยังคงสุภาพ “ทำเอาข้ากระวนกระวายใจอยู่บ้าง”
พอได้ยินเช่นนั้น คนทั้งจวนกั๋วกงอิงต่างพากันเบือนสายตา แล้วกวาดมองไปรอบ ๆ บ้างมองเพดาน บ้างมองโต๊ะ บ้างมองเก้าอี้ มีแต่ไม่มองนาง
นี่เป็นสตรีคนแรกที่เจ้าเย่ได้ใกล้ชิด จะทำให้อีกฝ่ายตกใจมิได้
ฮูหยินฉินหันไปถลึงตาใส่คนในบ้าน ก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา
“หมิงถัง คนในบ้านข้าเป็นเช่นนี้ พอดีดีใจขึ้นมาก็ไม่สนใจสิ่งใด หากมีสิ่งใดล่วงเกิน ป้าขออภัยเจ้าไว้ก่อน”
เจียงหมิงถังส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินฉินจึงค่อยโล่งใจ