จวนกั๋วกงอิง
ศาลาริมน้ำกลางสวนด้านหลังอันกว้างใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ากับฮูหยินฉินนั่งอยู่ด้วยกัน จ้องฉินเจ้าเย่กับฉินจื้ออี้ที่อยู่กลางลานอย่างใจจดใจจ่อ
กั๋วกงเองก็พาหมอมา ยืนอยู่ข้างบุตรชาย เตรียมพร้อมช่วยเหลือทุกเมื่อ
เรื่องที่ฉินเจ้าเย่ประสบอันตรายที่สนามม้าก่อนหน้านี้ ฮูหยินผู้เฒ่าไม่เคยทราบ
นางชรามากแล้ว อีกทั้งเพิ่งผ่านวันคล้ายวันเกิดมา จึงมักกังวลอยู่ในใจว่าวันใดวันหนึ่งตนอาจจากโลกนี้ไป และยังห่วงใยญาติทางบ้านเดิม จึงกลับไปพักอยู่ที่นั่นหลายวัน
ครั้นกลับจวนจึงได้รู้ว่าหลานชายคนโตประสบเหตุ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เป็นห่วงจนแทบอยู่ไม่สุข
ยังดีที่เวลานั้นฉินเจ้าเย่ฟื้นแล้ว และดูไม่มีอาการร้ายแรง จึงไม่ทำให้นางสะเทือนใจมากนัก
หลังจากได้ฟังฮูหยินฉินเล่าถึงต้นสายปลายเหตุ รวมถึงเรื่องที่ฉินเจ้าเย่จับมือเจียงหมิงถัง ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมีปฏิกิริยาแรกว่า
“ข้าไม่เชื่อ พวกเจ้าอย่าเห็นว่าข้าแก่แล้ว เป็นห่วงเจ้าเย่จนแต่งเรื่องมาหลอกข้าเชียว”
“เป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะท่านแม่ หากไม่เชื่อก็ถามจื่อเชียนกับจื้ออี้ได้”
“ฮึ เด็กสองคนนี้เจ้าเล่ห์ยิ่งกว่ารากบัว ข้าไม่เชื่อหรอก ข้าจะไปถามเจ้าเย่ด้วยตนเอง”
“โธ่ ท่านแม่ ตอนนั้นเจ้าเย่หมดสติอยู่ จะรู้ได้อย่างไรว่าตนทำอะไรลงไป หากท่านไม่เชื่อจื้ออี้กับจื่อเชียน ก็ไปถามสะใภ้รองเถิด นางไม่เคยหลอกท่าน”
สะใภ้รองแห่งตระกูลฉินเป็นคนซื่อตรง ผู้ใหญ่ถามสิ่งใดก็ตอบตามนั้น
เมื่อได้คำตอบยืนยันจากนาง ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเชื่อ
นางตื่นเต้นอย่างยิ่ง แทบอยากไปสู่ขอถึงจวนโหวเวยหย่วนในทันที
แต่พอนึกถึงโอรสสวรรค์ และเรื่องที่คุณหนูตระกูลเจียงปฏิเสธการแต่งงานในงานเลี้ยงวังขึ้นมา ก็เริ่มหนักใจอีกครั้ง
ผลคือฮูหยินฉินบอกนางว่า ตนกับท่านกั๋วกงตั้งใจจะให้เจ้าเย่ไปเป็นเขยแต่งเข้าจวนโหวเวยหย่วน
ตอนแรกฮูหยินผู้เฒ่ายังไม่ค่อยเต็มใจนัก เพราะตัดใจจากหลานชายไม่ลง แต่พอคิดให้ถี่ถ้วนแล้ว การได้แต่งเข้าจวนผู้อื่นยังดีกว่าต้องครองตัวเดียวดายไปตลอดชีวิต สุดท้ายจึงยอมเห็นด้วย
อีกทั้งทั้งสองตระกูลต่างอยู่ในนครหลวง จวนกั๋วกงยังมีอำนาจเหนือกว่าจวนโหว ต่อให้เจ้าเย่แต่งเข้าไป ก็คงไม่ถูกกลั่นแกล้ง