ปฏิกิริยาของฉีเยี่ยนชิงทำเอาหยวนเป่าตกใจจนผงะ
ครั้นเห็นเขากระอักเลือด มันก็รีบตรวจดูอาการของเขา เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ถึงตายจึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ทว่าความกังวลก็เข้ามาแทนที่ในทันที
“โฮสต์ ท่านทำให้ฉีเยี่ยนชิงโมโหจนเป็นเช่นนี้ ทั้งยังตบมือประกาศตัดขาดกัน แล้วภารกิจของเราจะทำอย่างไรเล่า?”
ดูท่าทีแน่วแน่ของเขาแล้ว หรือหลังจากนี้เขาจะไม่ชอบโฮสต์อีกจริง ๆ?
ความคืบหน้าภารกิจของฉีเยี่ยนชิงเหลือเพียงก้าวสุดท้ายแล้ว
หากล้มเหลวในยามนี้ หยวนเป่าคิดแล้วก็เสียดายนัก
เขามีค่าตั้งแปดร้อยล้านเชียวนะ
เจียงหมิงถังกลับสงบนิ่ง “หยวนเป่า เรื่องที่ข้าไม่มั่นใจ ข้าไม่เคยทำ”
“เพราะฉะนั้น เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องไร้สาระพวกนั้น เชื่อข้าก็พอ”
หยวนเป่าเอ่ยว่า “ก็จริง”
นับตั้งแต่มันผูกพันกับโฮสต์มาจนถึงบัดนี้ โฮสต์จัดการภารกิจได้อย่างวางใจยิ่ง ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง
มันจะเชื่อมั่นในโฮสต์ตลอดไป
หยวนเป่าถามว่า “แล้วจากนี้เราจะทำอย่างไรดี?”
เรื่องของฉีเยี่ยนชิงยังจัดการไม่เสร็จ
อีกสองวัน โฮสต์ก็ต้องให้คำตอบเผยจิ่งเหิงแล้ว
แค่หยวนเป่าคิดดูก็รู้สึกกลุ้มใจ
ฉีเยี่ยนชิงยังโมโหจนกระอักเลือด
หากถึงคราวองค์รัชทายาท เขาคงโมโหจนคลุ้มคลั่งเป็นแน่
หยวนเป่าเริ่มกังวลถึงสภาพจิตใจในภายหน้าของเหล่าเป้าหมายพิชิตใจ
หวังว่าเมื่อถึงตอนนั้น พวกเขาจะไม่คลุ้มคลั่งจนเกินไป
เจียงหมิงถังไม่กังวลเรื่องเหล่านี้แม้แต่น้อย
ชีวิตของนางควรดำเนินเช่นไร ก็ยังคงดำเนินไปเช่นนั้น
หลังเหตุการณ์ที่ลานล่าสัตว์ เจียงหมิงถังก็กลายเป็นบุคคลที่ผู้คนกล่าวขวัญถึง
ยิ่งไปกว่านั้น บุตรหลานจากสามจวนกั๋วกงที่เคยส่งคนมาสู่ขอนางก่อนหน้านี้ต่างก็อยู่ที่นี่ ผู้คนมากมายในตำหนักพักแรมจึงจับตามองพวกเขาอย่างลับ ๆ