เมื่อตระหนักว่าตนเพิ่งเอ่ยวาจาเหลวไหลออกไป เจียงหมิงถังก็รีบกล่าวขออภัย
“หม่อมฉันเติบโตในอวี้หนานมาตั้งแต่เยาว์วัย ย่อมได้รับอิทธิพลจากคำพูดชาวบ้าน จึงเผลอพูดผิดไป ขอพระองค์โปรดอภัย!”
เผยจิ่งเหิงยกมือนวดหว่างคิ้ว น้อยครั้งนักที่จะรู้สึกเหนื่อยใจเช่นนี้
“คราวหน้าหากไม่รู้จะชมตรงไหน ก็ไม่ต้องชม”
นางรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย “อ้อ”
ชมเขาก็ไม่ได้อีก องค์ชายช่างเอาใจยากเสียจริง
การประจบสอพลอต่อหน้าเช่นนี้ นับเป็นงานที่ทำได้ยากยิ่ง
ต่อไปนางกลับไปเสนอแผนการอย่างตรงไปตรงมาดีกว่า
ในที่สุดเผยจิ่งเหิงก็กลับมามีท่าทีเรียบเฉยดังเดิม “ต่อไปหากเจ้าต้องการส่งจดหมาย ก็ส่งมาได้โดยตรง หากผู้ใดกล้าวิพากษ์วิจารณ์ ข้าจะจัดการเอง”
“ช่างเถิดเพคะองค์ชาย พระองค์เรียกหม่อมฉันเข้าเฝ้าโดยตรงก็พอแล้ว”
นางแสร้งปฏิเสธ “ทุกครั้งที่หม่อมฉันส่งจดหมายให้พระองค์ ล้วนไม่ใช่เรื่องดี อีกทั้งพระองค์ทรงมีพระราชกิจรัดตัว การส่งจดหมายไปให้มีแต่จะสร้างความลำบาก ยิ่งกว่านั้นพระองค์อาจไม่ได้ทอดพระเนตรในทันที”
โลกนี้ไม่เหมือนโลกปัจจุบัน ที่แค่ส่งข้อความก็จบแล้ว
ต่อไปอย่าคุยกันด้วยวิธีนี้อีกเลย
เมื่อได้ยินนางปฏิเสธ เผยจิ่งเหิงจึงกล่าวว่า “ไม่เป็นไร เจ้านำมาให้หลิวฝู่โดยตรง เขาจะส่งต่อให้ข้าทันที ข้าย่อมได้เห็นโดยเร็ว”
เจียงหมิงถังชะงักไป ก่อนตอบรับ “ขอบพระทัยในพระกรุณาเพคะ”
หลิวฝู่ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินดังนั้น ก็มีความเข้าใจใหม่ต่อสถานะของคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงในพระทัยองค์ชาย
นางทำให้องค์ชายกริ้วได้โดยไม่ถูกลงโทษแม้แต่น้อย ทั้งยังได้รับสิทธิพิเศษให้ขันทีผู้ดูแลอย่างเขาส่งจดหมายด้วยตนเอง คุณหนูเจียงช่างเป็นผู้มีความสามารถโดยแท้
ดูท่าต่อไปเขาคงต้องปฏิบัติต่อคุณหนูเจียงด้วยความสุภาพนอบน้อมยิ่งกว่าเดิม
ยามเดินออกจากตำหนักบูรพา รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงหมิงถังก็ยากจะเก็บซ่อน
วันนี้มาไม่เสียเที่ยวจริง ๆ
ฉันเปิดช่องสนทนาส่วนตัวแบบสมาชิกพิเศษกับหมื่นล้านได้แล้ว
ต่อไปฉันก็จะรบกวนเขาได้อย่างไม่ต้องเกรงใจ... ไม่สิ เป็นห่วงเขาต่างหาก