หลังเจียงสือซวี่เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา ทั้งห้องก็เงียบกริบ
โหวเวยหย่วนกับเมิ่งซื่อถูกข่าวนี้กระแทกเข้าใส่จนไม่รู้ว่าควรตอบสนองเช่นไร
กระทั่งได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวข้างกาย ทั้งสองจึงได้สติ เห็นฮูหยินผู้เฒ่ากุมศีรษะอยู่ สีหน้าตื่นตระหนกอย่างยิ่ง “ท่านแม่!”
เจียงสือซวี่เองก็ตกใจ รีบลุกขึ้นไปประคอง “ท่านย่า!”
ฮูหยินผู้เฒ่ามึนศีรษะอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะทุเลา ครั้นเห็นเจียงสือซวี่อยู่ตรงหน้า ก็ยื่นมือผลักเขาออกอย่างแรง พลางตวาดเสียงเข้ม “คุกเข่าลง!”
เจียงสือซวี่นิ่งเงียบ ก่อนคุกเข่าลงอีกครั้ง
โหวเวยหย่วนกำลังจะเกลี้ยกล่อมให้มารดาระงับโทสะ รักษาสุขภาพเป็นสำคัญ ก็ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “พวกเจ้าสองคนก็คุกเข่าลงให้ข้า!”
เขากับเมิ่งซื่อสบตากัน แล้วคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย
ฮูหยินผู้เฒ่ามองทั้งคู่ มือสั่นเทาด้วยความโกรธ “ตระกูลเราช่างอับโชค!”
ลูกชายกับลูกสะใภ้ปิดบังนาง เลี้ยงบุตรของผู้อื่น แล้วตั้งให้เป็นผู้สืบทอด เรื่องนั้นก็ช่างเถิด แต่พี่ชายกลับมีใจให้กับน้องสาว นี่...นี่มันเรื่องอันใดกัน!
หากแพร่งพรายออกไป ตระกูลเจียงจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?
“พวกเจ้าสองคนสั่งสอนลูกอย่างไรกัน? คนหนึ่งเป็นบุตรีโง่เขลา อีกคนเป็นบุตรชายอกตัญญู คนเดียวที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้กลับเป็นหมิงถังที่พลัดพรากไปอยู่ข้างนอก พวกเจ้า...พวกเจ้าคิดจะทำให้ข้าโมโหตายหรือไร!”
โหวเวยหย่วนกับเมิ่งซื่อไร้คำโต้แย้ง
ในใจพวกเขาก็รู้สึกไม่เป็นธรรมยิ่งนัก
ใครจะรู้ว่าเจียงสือซวี่จะเกิดความคิดเช่นนั้นกับหมิงถัง?
โหวเวยหย่วนปวดหัวจนแทบระเบิด
เหตุใดลูกเขยแต่ละคนถึงอยากเป็นกันนัก ไม่รู้จักจบสิ้นเสียที
สามตระกูลที่หมายปองบุตรีของเขาข้างนอกยังจัดการไม่เสร็จ ในจวนของตนกลับมีโจรโผล่มาอีกคน
ช่างเป็นเวรกรรม
เขามีบุตรีเพียงคนเดียว จะยกให้ผู้ใดก็ไม่ได้ทั้งนั้น
หรือจะตอบตกลงทุกคนเสียเลย?
เช่นนั้นจะกลายเป็นเรื่องอันใด?
ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็ทุเลาลง นางมองเจียงสือซวี่ “ข้าถามเจ้า เจ้าเริ่มมีใจให้หมิงถังตั้งแต่เมื่อใด ก่อนรู้ชาติกำเนิดของนาง หรือหลังจากนั้น?”
เจียงสือซวี่เกือบจะตอบออกไปโดยไม่ทันคิดว่าเป็นก่อนหน้านั้น