เมื่อสบเข้ากับแววตายิ้มละไมของเจียงหมิงถัง ฉีเยี่ยนชิงกลับไม่ขยับฝีเท้า ยังคงมีท่าทีเย็นชาดุจหยกเช่นเดิม
เขากล่าวเสียงเรียบว่า “ขอบคุณคุณหนูเจียงที่เป็นห่วง แต่ข้าฝึกฝนทั้งบุ๋นและบู๊ มิใช่บัณฑิตอ่อนแอที่เอาแต่อ่านตำรา จนไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่”
ยามกล่าวประโยคนี้ ฉีเยี่ยนชิงจงใจเน้นถ้อยคำบางคำเป็นพิเศษ
รอยยิ้มในดวงตาของเจียงหมิงถังยิ่งชัดเจนขึ้น
เขากำลังเหน็บแนมใครกันนะ?
เดายากเหลือเกิน
ฉีเยี่ยนชิงกล่าวต่อว่า “ข้าเพียงไปหอเก็บตำรามาสองสามเที่ยว ระยะทางแค่นี้จะทำให้เหน็ดเหนื่อยได้อย่างไร”
เจียงหมิงถังอุทาน “อ้อ” แล้วกล่าวว่า “เป็นข้าที่ประเมินซื่อจื่อเจ้าต่ำไป ทว่าเหตุใดซื่อจื่อไม่หยิบหนังสือทั้งหมดไปคราวเดียว หรือให้บ่าวไปเอาเล่า?”
ถ้อยคำนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วน้อยๆ “ที่นี่คือจวนกั๋วกงจิ้งกั๋ว ข้าจะหยิบหนังสืออย่างไร คุณหนูเจียงคงไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายกระมัง?”
เจียงหมิงถังไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายจริงๆ แต่นางเพียงอยากยั่วโทสะเขา “ข้าก็ไม่อยากยุ่งหรอก แต่ท่านเดินผ่านอยู่เรื่อย เจียอวี๋ย่อมเหนื่อย”
ฉีเยี่ยนชิงเหลือบมองน้องสาว เจียอวี๋สบตาเขาแล้วกำลังจะรีบบอกว่าตนไม่เหนื่อย ก็ได้ยินพี่ชายเอ่ยขึ้นว่า “ปราชญ์กล่าวไว้ว่า หากไม่เรียนรู้มารยาท ก็ไม่อาจตั้งตนได้ คนไร้มารยาทย่อมอยู่ไม่ได้ กิจการไร้มารยาทย่อมไม่สำเร็จ แคว้นไร้มารยาทย่อมไม่สงบ”
“พึงรู้ว่าอาวุโสผู้น้อยมีลำดับ เจียอวี๋ปฏิบัติเช่นนี้ย่อมสมควรแล้ว”
ฉีเยี่ยนชิงกล่าวอย่างมีนัยว่า “ยิ่งไปกว่านั้น นางยังยึดถือมารยาทในบ้าน วันหน้าหากไปเยือนเรือนผู้อื่น ย่อมไม่ละเลยเจ้าบ้านจนทำให้ผู้คนขุ่นเคือง”
เขาเดินผ่านมาหลายครั้ง อีกทั้งยังหยุดอยู่หลายหน นางเห็นชัดเจนแท้ๆ กลับไม่เอ่ยกับเขาสักคำ แม้แต่คำทักทายก็ไม่มี ช่างชวนให้โมโหเสียจริง
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเจียอวี๋ก็เผยความกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
พี่ชายเป็นอะไรไป?
เหตุใดจึงจงใจเล่นงานหมิงถังเช่นนี้?
เจียงหมิงถังก็ฟังออกเช่นกัน
คราวนี้นางแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ฉีเยี่ยนชิงผู้นี้ เหน็บแนมลู่หวยชวนแล้วยังไม่พอ ยังจะเหน็บแนมนางอีก