ฉีเยี่ยนชิงคิดเรื่องนี้ได้ตั้งนานแล้ว
เดิมทีเขาก็รักเจียงหมิงถังอยู่แล้ว หลังผ่านเรื่องราวครั้งนี้ เขายิ่งรักนางมากขึ้น
ก่อนหน้านี้เจียงหมิงถังก็บอกไว้แล้วว่าจะไม่แต่งให้ผู้ใด
ในเมื่อเขายอมอ่อนข้อให้เจียงหมิงถัง เห็นชอบให้นางแบ่งปันความรักกับผู้อื่น เช่นนั้นเขาก็จะไม่วางท่าหยิ่งทะนง ยึดติดกับเรื่องนี้ไม่ยอมปล่อยวางอีก
เพราะมัวแต่กลัดกลุ้มเรื่องเหล่านั้นก็ไร้ประโยชน์
ฉีเยี่ยนชิงเป็นคนมีเป้าหมายชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไร เขาต้องการเพียงผลประโยชน์ที่จับต้องได้
ไร้ฐานะก็ไม่เป็นไร เขายอมรับได้
แต่ตำแหน่งในที่ลับ เขายังต้องการ
เขาต้องเป็นสามีเอก!
ส่วนคนอื่น ๆ ไม่ว่าใคร ล้วนไสหัวไปเป็นชายบำเรอให้หมด!
เมื่อเห็นท่าทางชอบธรรมเต็มประดาของเขา เจียงหมิงถังก็ทั้งจนใจทั้งยอมแพ้
“เจ้าตั้งตำแหน่งนี้ให้ตัวเอง แล้วมีความหมายอันใด?”
คนอื่น ๆ ไม่มีทางยอมรับฐานะนี้ของเขาเป็นแน่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉีเยี่ยนชิงก็ไม่โต้แย้ง “ตั้งให้ตัวเองย่อมไร้ความหมายอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ช่วยปลอบใจข้าได้”
เห็นนางเงียบไป ฉีเยี่ยนชิงก็ขมวดคิ้ว “เจียงหมิงถัง อย่าบอกนะว่าแม้แต่ข้าตั้งตัวเองเป็นสามีเอก เจ้ายังไม่ยอม?”
เขาเบ้ปาก มองนางอย่างน้อยใจ “หรือในใจเจ้ามีสามีเอกคนอื่นอยู่แล้ว?”
กล่าวจบ เขาก็สะบัดผ้าห่มออก “ดี ดี ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่ได้รักข้า เจ้าเพียงหมายตารูปโฉมของข้าเท่านั้น”
“บัดนี้ข้าตกเป็นของเจ้า เสียความบริสุทธิ์ ทั้งยังไร้ฐานะ เรื่องนี้ก็ช่างเถิด แต่เจ้ายังไม่ยอมให้แม้แต่ตำแหน่งที่ข้าตั้งให้ตัวเอง”