เมื่อสบเข้ากับใบหน้างดงามผุดผ่องที่แฝงความคุ้นเคยอยู่หลายส่วน ลู่หวยชวนก็รู้สึกราวกับกำลังฝันไป จึงไม่กล้าเชื่ออยู่บ้าง
ครั้นแน่ใจว่านี่คือเรื่องจริง มิใช่ความฝัน ความยินดีในแววตาก็แทบปิดบังไว้ไม่มิด
คราวก่อนที่ชนกับนาง เป็นเขาเสียมารยาท หลังเห็นรูปโฉมของนางก็รู้สึกตื่นตะลึงยิ่งนัก ทว่าก็แอบเตือนตนเองอยู่ในใจว่า สตรีงามเช่นนี้มิใช่คนธรรมดาจะคิดหมายได้ ไม่ควรปล่อยใจให้หวั่นไหว
ใครจะคิดว่าการพบกันอีกครั้งจะเป็นในสถานการณ์เช่นนี้
นางคือเจียงหมิงถัง ผู้ที่หมั้นหมายกับตระกูลของเขา!
และวันนี้พวกเขาก็มาดูตัวกัน
ความคิดนี้ทำให้ลู่หวยชวนรู้สึกราวกับถูกขนมเปี๊ยะก้อนใหญ่หล่นใส่ศีรษะ ทั้งมึนงงทั้งยินดี ยามตอบกลับถึงกับพูดติดอ่างเล็กน้อย “จำ...จำได้”
เขาจะลืมได้อย่างไรกัน!
เจียงหมิงถังจงใจเอ่ยว่า “ข้านึกว่าคุณชายลืมไปแล้วเสียอีก”
“จะเป็นไปได้อย่างไร พบแล้วมิอาจลืมเลือน”
ลู่หวยชวนรีบปฏิเสธ แล้วก็นึกว่าการกระทำของตนช่างบุ่มบ่ามนัก ใบหน้าจึงร้อนผ่าว เขาแอบเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนรีบก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาตรง ๆ
หยวนเป่าแจ้งข่าวดีทันที “ค่าความประทับใจของเป้าหมายภารกิจ ลู่หวยชวน เพิ่มขึ้น 20 แต้ม ขณะนี้มีค่าความประทับใจ 45 แต้ม ได้รับคะแนน 60 แต้ม คะแนนที่มีอยู่ 668 แต้ม ยินดีกับโฮสต์ด้วย อยู่ห่างจากเงินอุดหนุนหมื่นล้านอีกเพียงก้าวเดียวแล้ว!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงหมิงถังก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นอีกเล็กน้อย
แม้ภารกิจเส้นนี้จะให้รางวัลน้อย แต่ก็นับว่าง่ายจริง ๆ
นางใช้เวลาตั้งนานกว่าจะทำให้ค่าความประทับใจของเจียงสือซวี่เกิน 50 แต้ม แต่เพิ่งพบลู่หวยชวนเพียงสองครั้ง ค่าความประทับใจของเขาก็ใกล้แตะ 50 แต้มแล้ว
หยวนเป่าลอบบ่นในใจ ที่จริงเวลาก็ไม่ได้ยาวนานอะไรนัก
ตั้งแต่นางรู้จักเจียงสือซวี่จนถึงบัดนี้ เพิ่งผ่านไปสามเดือนกว่าเท่านั้น
เสน่ห์ของโฮสต์ช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ ฮิ ๆ ภารกิจพิชิตใจต่อจากนี้ก็คงสำเร็จได้อย่างราบรื่นเช่นกัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานพวกนางก็จะสะสมคะแนนได้ครบหนึ่งหมื่นแต้มแล้ว