ฉีเยี่ยนชิงย่อมไม่พลาดคำว่า ‘หารือเรื่องสู่ขอ’ ที่เจียงหมิงถังเอ่ยออกมา
ก่อนหน้านี้ เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลคิดจะกำหนดการแต่งงานระหว่างนางกับลู่หย่วนโจว ท่าทีของนางเป็นเช่นไร?
เย็นชา ไม่ใส่ใจ ทั้งยังเอ่ยเพียงว่าทุกอย่างย่อมเป็นไปตามคำสั่งบิดามารดา
แล้วบัดนี้เล่า?
หลังดูตัวกันได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นางก็เป็นฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องสู่ขอขึ้นมาเอง
นอกจากนางจะถูกใจลู่หวยชวนแล้ว ฉีเยี่ยนชิงก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออก
แต่เขายิ่งไม่เข้าใจ
ลู่หวยชวนมีสิ่งใดโดดเด่น ถึงทำให้นางถูกใจได้
หากเทียบกันจริง ๆ เขา...
ความคิดของฉีเยี่ยนชิงชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติกลับมา
ไม่ถูก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาสักหน่อย เขาจะเอาตัวเองไปเทียบกับลู่หวยชวนด้วยเหตุใด
เขาเพียงช่วยระบายความอัดอั้นแทนสหายร่วมสาบาน ลู่หย่วนโจวด้อยกว่าลู่หวยชวนตรงไหนกัน?
แต่ความคิดของเขาไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือความเห็นของเจียงหมิงถัง อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นเรื่องแต่งงานของนาง
ส่วนสถานการณ์ในยามนี้ ลู่หย่วนโจวเองก็มองออกอย่างแจ่มชัด
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว นางเห็นชอบพี่ใหญ่ยิ่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด
อย่างน้อย รอยยิ้มหวานละมุนเช่นนั้น นางไม่เคยเผยให้เขาเห็นเลย
ทั้งที่ครั้งหนึ่ง เขาเองก็เคยมีโอกาสได้รับความโปรดปรานจากนาง
โอกาสนั้นถูกเขาทำลายด้วยมือตนเอง
ลู่หย่วนโจวข่มความขมขื่นที่เอ่อล้นในใจไว้ ก่อนมองเจียงหมิงถังกับพี่ใหญ่ของตน แล้วฝืนยิ้มออกมา
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าขอแสดงความยินดีกับพี่ใหญ่และคุณหนูเจียงก่อน พวกท่านอย่าได้ฟังเยี่ยนชิงพูดเหลวไหล ข้าไม่มีเรื่องใดต้องพูดกับคุณหนูเจียง เพียงแต่วันนี้ไม่ค่อยสบาย ไม่อยากไปค่ายทหาร จึงแวะมาเดินเล่นที่สวนอวี้ฟางเท่านั้น”