นครหลวง จวนโหวเวยหย่วน
วันนั้นท้องฟ้าปลอดโปร่ง อากาศแจ่มใส เจียงหมิงถังนั่งก้มหน้าอยู่หน้าโต๊ะ เขียนบางสิ่งอย่างตั้งอกตั้งใจ
หยวนเป่ามองนางจรดพู่กันไปพลาง เอ่ยว่า “นายหญิง วันนี้ก็เหมือนเดิม ความรู้สึกดีที่เผยจิ่งเหิงมีต่อท่านไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่น้อย”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงหมิงถังถอนหายใจเบา ๆ
กว่าครึ่งเดือนก่อน นางเขียนจดหมายถึงเผยจิ่งเหิง ฝากคนส่งเข้าไปยังตำหนักบูรพา
จุดประสงค์ของนางมีเพียงอยากให้เขาจำได้ว่ายังมีนางอยู่
ทว่าในเมืองหลวงมีคนอยากประจบองค์รัชทายาทมากมายเหลือเกิน จดหมายที่นางส่งไปจึงไม่มีคำตอบกลับมาเลย
บางทีเขาอาจไม่เห็นด้วยซ้ำ
ไม่เช่นนั้นคงไม่เงียบงันถึงเพียงนี้ ทั้งที่ส่งไปเป็นฉบับที่สี่แล้ว
นางคิดผิดไปเอง เผยจิ่งเหิงเป็นองค์รัชทายาท แต่ละวันต้องจัดการราชกิจ ไหนเลยจะมีเวลามาใส่ใจนาง
น้อยครั้งนักที่เจียงหมิงถังจะรู้สึกกลัดกลุ้ม
แม้แต่หน้ายังไม่ได้พบ แล้วจะพิชิตใจได้อย่างไร
หรือจะยอมสละเงินพันล้านไปทั้งอย่างนี้?
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา นางก็ตกใจ รีบด่าตัวเองทันที
“เจียงหมิงถัง เธอกำลังคิดอะไรอยู่! นั่นมันเงินพันล้านเชียวนะ! เธอถึงกับไม่อยากหาเงินก้อนนี้แล้วหรือ สมองที่อยู่ระหว่างบ่าทั้งสองข้างมีไว้ประดับหรือไง สู้บีบสิวทิ้งยังจะดีกว่า!”
ด่าจบ นางก็ปลอบใจตัวเองอีกว่า “ไม่ใช่ว่าจะไม่พิชิตใจเขา แค่ตอนนี้ยังไม่ได้อะไรตอบแทนสักอย่าง จะลงทุนอะไรต่อไปเล่า ไม่สู้หาเวลาพิจารณาเป้าหมายคนอื่นให้ดี”
หยวนเป่า “……”
ทำอย่างไรดี มันกลัวเหลือเกิน
ช่วงนี้นายหญิงดูคล้ายมีสองบุคลิกอยู่บ้าง
ท้ายที่สุด “สองบุคลิก” ของเจียงหมิงถังก็เห็นพ้องต้องกันเรื่องภารกิจพิชิตใจเผยจิ่งเหิง
จดหมายยังต้องเขียน แต่จะเป็นฉบับสุดท้ายแล้ว
ส่วนเงิน นางย่อมต้องหาแน่นอน
เพียงแต่ยังไม่ต้องเร่งร้อนในยามนี้
ความเกี่ยวพันที่ใหญ่ที่สุดระหว่างนางกับเผยจิ่งเหิง คือจวนโหวเวยหย่วนเข้าร่วมฝ่ายตำหนักบูรพาในการชิงบัลลังก์
แต่หากเจียงสือซวี่ไม่กลับมา สะพานเชื่อมนี้ก็สร้างขึ้นไม่ได้
นางต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยคิดหาวิธีเข้าใกล้เผยจิ่งเหิงอีกครั้ง