ตอนเลิกเรียน เฉิงเย่ยืนอยู่ที่บันไดหน้าอาคารเรียน มือถือถุงยาที่จื่อโจวต้องเอากลับบ้านวันนี้
เขาเปลี่ยนชุดฝึกแล้ว ผมสั้นสีดำยังมีความชื้นจากน้ำ
พอเห็นผ้าก๊อซที่คอข้างของจื่อโจว เขาก็เดินตรงเข้ามาหา
“ใครทำ?”
“เมิ่งหมิงเวย”
เฉิงเย่ก้มลง ยื่นมือไปที่ผ้าก๊อซที่คอเธอ
จื่อโจวเบือนหน้าหนี
มือเขาค้างกลางอากาศ คิ้วขมวดทันที
“เธอข่วนเธอเหรอ?”
“อื้อ”
“ทำไมถึงทะเลาะกัน?”
“เธอให้ฉันย้ายที่นั่ง”
เฉิงเย่จ้องผ้าก๊อซก้อนนั้น
“งั้นทำไมไม่ย้าย?”
จื่อโจวเงยหน้ามองเขา
คำถามนี้ เมิ่งหมิงเวยถามมาหลายรอบแล้ววันนี้
สวี่หนานจือเดินออกจากห้องพอดี
ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนแนบแก้ม มือขวาพันผ้าก๊อซ แขนซ้ายกอดกล่องเครื่องมือที่ซ่อมแล้ว เดินผ่านจื่อโจว เธอหยุด
“ติดสัญญาณเตือนเสร็จแล้ว”
“ใช้ได้ไหม?”
“ลองแล้ว”
สวี่หนานจือหยุดไปครู่
“ตอนนี้ใช้ได้”
“งั้นก็ดี”
สวี่หนานจือพยักหน้า เดินไปตามเส้นนำสีขาวมุ่งหน้าไปอาคารแพทย์
เฉิงเย่มองตามแผ่นหลังเธอ
“เธอจะนั่งกับเธอจริงเหรอ?”
“อื้อ”
“พรุ่งนี้กลับไปนั่งที่เดิม”
จื่อโจวลูบผ้าก๊อซที่คอ
“ฉันไม่ไป”
เฉิงเย่สะพายกระเป๋าเธอ
“หมิงเว่ยจะไม่ลงมืออีก ฉันจะบอกเธอเอง”
“งั้นก็ไปบอกสิ”
เฉิงเย่หันหน้า
“จื่อโจว ฉันพูดเรื่องที่นั่ง”
“ฉันก็พูดเรื่องนั้น”
“เธอขอโทษแล้ว”
“เธอขอโทษแล้ว ฉันต้องกลับไปนั่งที่เดิมเหรอ?”
มุมปากเฉิงเย่ตึง
“เธอรู้จักกันมาสามปี ถ้าเกิดเรื่องจริง อย่างน้อยเธอก็ปกป้องเธอได้”
“วันนี้ก็อันตรายเหมือนกัน”
“วันนี้เป็นอุบัติเหตุ”
จื่อโจวชี้ผ้าก๊อซตัวเอง
“เธอข่วนเอง ก็เรียกว่าอุบัติเหตุเหรอ?”
หน้าโรงเรียมีเด็กออกมาเรื่อยๆ
ครูเวรยืนอยู่ที่ประตู คนขับขับรถมาจอดข้างทางแล้ว
เฉิงเย่ก้มมองเธอครู่หนึ่ง ยื่นมือไปจูงเธอ
“กลับก่อนเถอะ”
จื่อโจวไม่ขยับ
“ลุงจี้รออยู่ที่บ้าน”
เธอถึงยื่นมือให้เขา
จื่อเยียนซาน
ชื่อนี้โผล่มาหลายครั้งแล้ววันนี้ แต่ตัวคนยังไม่เคยเห็น
รถเพิ่งขับเข้าเขตที่พัก คนขับก็มองกระจกสองครั้ง
จื่อโจวมีผ้าก๊อซที่คอ รอยช้ำที่เอวซ่อนใต้เสื้อ ดูยังไม่แย่นัก
เฉิงเย่นั่งข้างเธอ สีหน้ากลับแย่กว่าคนบาดเจ็บ
“หมอซูจัดการให้แล้ว?” คนขับถาม
“จัดการแล้ว” เฉิงเย่พูด
คนขับมองจื่อโจวในกระจกอีกครั้ง
“เจ็บไหม?”
“ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว”
“งั้นก็ดี”
คนขับขับรถให้นิ่งขึ้น ไม่ถามอีก
แหวนสื่อสารที่ข้อมือจื่อโจวสว่างวาบ
สวี่หนานจือส่งรูปมาหนึ่งภาพ
สัญญาณเตือนเก่าถูกแขวนใหม่ที่ทางเดินอาคารแพทย์ ไฟแสดงสถานะเป็นสีเขียว รูปถ่ายเอียงนิดหน่อย มุมขวาล่างมีรองเท้าครึ่งคู่โผล่เข้ามา
ข้างล่างมีแค่สามคำ
[ใช้ได้แล้ว]
จื่อโจวตอบกลับ “โอเค”
เฉิงเย่เอียงหน้ามา
“ใครส่งมา?”
“สวี่หนานจือ”
“เธอพูดอะไร?”
“ซ่อมสัญญาณเตือนเสร็จแล้ว”
เฉิงเย่ยื่นมือไปหาเธอ
“ให้ฉันดูหน่อย”
จื่อโจวยกข้อมือไปทางฝั่งหน้าต่าง
“เธอส่งให้ฉัน”
“ฉันรู้ แค่ดูนิดเดียว”
“ฉันดูจบแล้วนิ”
มือเฉิงเย่ยังค้างระหว่างคนทั้งสอง
“จื่อโจว”
“หืม?”
เธอเงยหน้า สีหน้าจริงจัง เหมือนไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาเรียกเธอ
เฉิงเย่จ้องเธอไม่กี่วินาที ก็เก็บมือ
“ช่างเถอะ”
คนขับที่นั่งหน้า จับพวงมาลัย ไหล่ผ่อนลงเล็กน้อย
รถผ่านสนามฝึกในเขตที่พัก พวกวัยรุ่นสองคนเพิ่งออกมาจากข้างใน
โจวฉีที่อายุมากกว่า อุ้มหมวกฝึก รูปร่างสูงโปร่ง ผมหน้าม้าด้านหน้าชื้นเหงื่อ
หานเช่อเดินตามมา เสื้อฝึกพาดไหล่ มองผ่านกระจกรถเห็นผ้าก๊อซที่คอจื่อโจว เขารีบยกมือให้คนขับจอดรถ
กระจกลง หานเช่อก็โน้มตัวเข้ามาครึ่งตัว
“โดนจริงเหรอ?”
“อื้อ”
“เธอสวนกลับไหม?”
“สวนแล้ว”
หานเช่อมองเธอขึ้นลง
“งั้นเมิ่งหมิงเวยทำไมไม่บาดเจ็บ?”
“สู้ไม่ไหว”
มุมปากหานเช่อยกขึ้นทันที
“เธอตรงไปตรงมาดี”
โจวฉียืนอยู่ข้างหลังเขา
“เธอหลบไม่เป็นเหรอ?”
“หลบแล้ว”
จื่อโจวชี้ที่ขาเธอ
“มันช้า”
หานเช่อหัวเราะออกมา
“งั้นยังจะสู้?”
“เธอมากระชากกระเป๋าฉันก่อน”
โจวฉีถาม: “เธอเตะเธอเหรอ?”
“อื้อ”
“เตะไม่ถอย?”
“ตำแหน่งถูก แต่ขาไม่มีแรง”
โจวฉีเบือนหน้า ไหล่สั่นเล็กน้อย
หานเช่อหัวเราะจนต้องยันประตูรถ
“เลือกจุดไว้แล้ว แต่ตัวตามไม่ทัน”
เฉิงเย่นั่งข้างๆ หน้ายิ่งแย่ลง
“ตลกนักเหรอ?”
หานเช่อกดมุมปากลงทันที
“ก็ไม่ได้ตลกขนาดนั้น”
โจวฉียกมือแตะปลายจมูก
“สู้ไม่ไหวแล้วยังจะเข้าไปหา”
จื่อโจวคิดครู่หนึ่ง
“ตอนนั้นไม่ทันหนี”
“โอ้”
โจวฉีพยักหน้า
“งั้นคราวหน้าหนีก่อน หนีไม่ทันค่อยเตะ”
เฉิงเย่หน้าตาย
“ไม่มีคราวหน้า”
หานเช่อขยับไปติดประตู
“เขาลงมือแล้ว เธอยังจะไม่ให้สวนกลับอีกเหรอ?”
“ที่คอข้าง” จื่อโจวแก้
หานเช่อมองผ้าก๊อซ
“โดนข่วนตรงนี้ยิ่งต้องสวน”
เฉิงเย่เปิดประตูรถ
“พวกเธอฝึกเสร็จแล้ว?”
หานเช่อรอยยิ้มบนหน้าจางลงทันที
“เพิ่งเสร็จ ว่าไง?”
“เพิ่มรอบ”
“ไม่ใช่สิ ฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วย?”
“เธอดูมีแรงเยอะนี่?”
หานเช่อถอยไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
“พรุ่งนี้ฉันมีสอบ”
เฉิงเย่ลงจากรถไปแล้ว
โจวฉีอุ้มหมวกเดินไปสนามฝึก เดินผ่านหน้ารถก็เงยคางให้จื่อโจว
“กลับไปอย่าลืมประคบเย็น”
“โอเค”
หานเช่อถูกเฉิงเย่จับไหล่ ยังหันกลับมาถาม:
“คราวหน้าเตะข้างนอก! ข้างนอกมันล้มง่าย!”
เฉิงเย่ผลักเขาเข้าสนามฝึก
“ฝึกหุบปากก่อนเถอะ”
คนขับรอให้พวกเขาเดินไกลแล้วค่อยสตาร์ทรถ
จื่อโจวก้มลงเตรียมปิดแหวนสื่อสาร
ประตูรถถูกเปิดออกอีกครั้ง
เฉิงเย่ยืนอยู่ข้างนอก มือหนึ่งจับประตู ผมหน้าม้าที่เกือบแห้งปลิวตามลม
“พรุ่งนี้กลับไปนั่งที่เดิม”
จื่อโจวเงยหน้า
“ไม่ไป”
คิ้วเฉิงเย่กดลง
“ฉันจะบอกหมิงเว่ย แล้วเธอจะไม่ลงมืออีก”
“งั้นก็ไปบอกสิ”
“จื่อโจว”
“หืม?”
“ฉันพูดหนึ่งประโยค เธอต้องเถียงทุกประโยคเลยเหรอ?”
จื่อโจวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“แต่สิ่งที่เธอพูด ฉันไม่อยากฟัง”
เฉิงเย่จ้องเธอ
“สวี่หนานจือเพิ่งรู้จักเธอวันเดียว”
จื่อโจวแตะผ้าก๊อซที่คอ
“เมิ่งหมิงเวยรู้จักฉันสามปี”
“งั้นเธอยิ่งควร——”
“รู้จักสามปี วันนี้เธอก็ยังข่วนฉัน”
คำพูดเฉิงเย่ขาดหายไปตรงนั้น
จื่อโจวพูดต่อ:
“สวี่หนานจือวันนี้ยังช่วยฉัน”
“เธอช่วยตัวเองยังไม่ได้ จะไปช่วยเธอได้ยังไง?”
“เธอกอดเมิ่งหมิงเวยไว้ ฉันถึงได้กันทัน”
“นั่นมันเรียกว่าเพิ่มปัญหา”
“แต่มือเธอยังเลือดไหล”
มือที่จับประตูของเฉิงเย่ชะงักเล็กน้อย
จื่อโจวมองเขา
“ฉันอยากนั่งกับเธอ”
คนขับก้มลงเปิดวิทยุในรถ
หน้าจอไม่สว่างด้วยซ้ำ แต่เขาก็ยังปรับอย่างตั้งใจ
เฉิงเย่ยืนกลางลม
เขามองจื่อโจวนานมาก ความโกรธในดวงตาค่อยๆ กลายเป็นความแปลกหน้า
“เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน”
ครั้งนี้ น้ำเสียงเขาไม่แข็งกระด้างเท่าเดิม
จื่อโจวมองเขา
ร่างเดิมไม่ค่อยปฏิเสธใคร
ร่างกายไม่ดี เคลื่อนไหวช้า คนอื่นเลือกทางให้ ก็เดินตาม
นานเข้าก็เลยคิดกันว่าวเธอไม่ได้ความคิดเห็นเป็นของตัวเองไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง
จื่อโจวเอาคนนั้นคืนให้พวกเขาไม่ได้
เธอยกมือแตะหน้าผากตัวเอง
“วันนี้ฉันเป็นลมที่ห้องตรวจสอบ”
เฉิงเย่ขมวดคิ้ว
“แล้วยังไง?”
“สมองอาจจะฟาดจนฉลาดขึ้น”
ข้างหน้ามีเสียงไอ
คนขับหันหน้าไปทางหน้าต่าง
เฉิงเย่จ้องเธอ เหมือนจะหาเรื่องจริงจากหน้าเธอ
จื่อโจวนั่งตัวตรง ดวงตาสดใส
“พรุ่งนี้ฉันยังนั่งข้างหน้าต่าง”
“ตอนนี้เธอจะเถียงฉันทุกเรื่องเลยเหรอ?”
“ไม่มีนะ”
“งั้นนี่มันอะไร?”
จื่อโจวเอนหลังพิงพนัก
“ฉันแค่อยากเลือกเองสักครั้ง”
เฉิงเย่จับประตูอยู่นาน กว่าจะปล่อย
ประตูถูกปิดลง
เขาหันหลังเดินไปสนามฝึก ยังไม่ทันเดินกี่ก้าว ก็ดึงหานเช่อที่เพิ่งเดินมาถึงประตูกลับมา
หานเช่อหน้าหงายทั้งหน้า
“เฉิงเย่ เธอบ้าไปแล้วเหรอ?”
“วิ่งอีกสองรอบ”
“เธอไม่ฟังเธอ ฉันต้องโดนลงโทษทำไม?”
“ยังมีแรงพูดอีก เพิ่มอีกรอบ”
จื่อโจวมองผ่านกระจกหลัง เห็นพวกเขาเดินเข้าไป
เฉิงเย่วันนี้ถามสองครั้งแล้ว
เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
ดูเหมือนแค่บรรจุอ่อนแอยังไม่พอ
บางทีต้องบรรจุให้เหมือนเดิมบ้าง