พยาบาลของอาคารพยาบาลเจาะเลือดของจื่อโจวไปสามหลอด
เมื่อเข็มถูกดึงออก อุปกรณ์สื่อสารของลู่ชิงเหอก็ดังขึ้นพอดี
เธอเดินออกไปรับสายข้างนอก ประตูกระจกปิดลงก่อนที่เธอจะชี้ไปที่ข้อศอกของจื่อโจว
"กดไว้"
จื่อโจวใช้สำลีกดบนรอยเข็ม
รอยเข็มยังคงซึมเลือด
เธอกดสำลีให้แน่นขึ้นอีก
หลังโต๊ะตรวจ สวี่หนานเฉียวเปิดแฟ้มประวัติ
หญิงสาวสวมเสื้อกาวน์สีขาว มวยผมไว้ด้านหลัง ป้ายประจำตัวติดอยู่ที่อกเสื้อ
"เช้านี้อาเจียนหรือเปล่า?"
"อืม"
ปลายปากกาของสวี่หนานเฉียวเลื่อนผ่านบันทึกน้ำหนัก
"เดือนที่แล้วสามครั้ง เดือนนี้สองครั้ง ครึ่งปีน้ำหนักลดไปสองกิโล"
เธอเปิดไปที่บันทึกการฝึก
ทั้งหน้าแทบจะว่างเปล่า
"ระหว่างฝึกก็เคยเป็นลมด้วย?"
"เคย"
"ทำไมไม่บันทึก?"
จื่อโจวค้นหาความทรงจำของร่างเดิม
ทุกครั้งที่ไม่สบาย เธอจะนั่งพักข้างสนามฝึก
เฉิงเย่เอาน้ำมาให้ รอจนสีหน้าของเธอดีขึ้น แล้วพาเธอกลับเข้ากลุ่ม
"นั่งพักสักครู่ก็หายแล้ว"
สวี่หนานเฉียวเงยหน้าขึ้น
"ใครบอกว่าหาย?"
ประตูห้องตรวจถูกผลักเปิด
เฉิงเย่ยืนอยู่ที่ประตู ปลอกคอชุดฝึกสีเทาเปียกชื้นรอบหนึ่ง มือยังถือเสื้อคลุมของจื่อโจวที่เธอลืมไว้ที่ห้องตรวจสอบ
ดูเหมือนเขาจะวิ่งมาทั้งทาง
"ผมเห็นเธอพักแล้วเดินได้ ก็ไม่ได้พามาส่ง"
สวี่หนานเฉียวหันแฟ้มไปทางเขา
"ครึ่งปีน้ำหนักลดสองกิโล ฝึกแล้วเป็นลม ความบันทึกกลับว่างเปล่า"
เฉิงเย่เดินมาถึงข้างเตียง
"โค้ชบอกว่าเธอแค่ร่างกายไม่แข็งแรง"
"ฝึกมาสามปีแล้ว หายไหม?"
เฉิงเย่กดริมฝีปากเป็นเส้นตรง
สวี่หนานเฉียวหยิบปากกาขึ้นมาใหม่
"ยาบำรุงพลังไม่ต้องหยุดทั้งหมด ลดขนาดลงครึ่งหนึ่ง งดการฝึกหลัก ชั้นเรียนพื้นฐานตามปกติ"
เธอเขียนคำสั่งการรักษาใหม่
"บ่ายสี่โมงมาที่พยาบาลทำกายภาพบำบัด ครึ่งเดือนมาตรวจอีกครั้ง"
จื่อโจวมองไปที่กระดาษคำสั่ง
ยาบำรุงที่ตั้งใจจะหยุด ยังเหลือครึ่งหนึ่ง
พอจะทำให้เธอไม่เป็นลมบ่อยขึ้น
เฉิงเย่ยื่นมือไปรับคำสั่งการรักษา
"ผมจะพาเธอมาเอง"
สวี่หนานเฉียวถาม: "คุณเลิกฝึกกี่โมง?"
"สี่โมงครึ่ง"
"เธอเลิกเรียนสี่โมง"
"เธอสามารถรอผมได้"
สวี่หนานเฉียวไม่ให้คำสั่งการรักษาแก่เขา แต่ส่งต่อให้จื่อโจว
"ออกจากอาคารเรียน ตามเส้นสีขาวบนพื้นเดิน รู้จักอาคารพยาบาลไหม?"
"รู้จัก"
เฉิงเย่ขมวดคิ้ว
"เธอชอบเดินหลงทาง"
จื่อโจวชี้ไปที่หน้าต่าง
เด็กสองคนอายุประมาณหกหรือเจ็ดปีกำลังเดินตามแนวเส้นนำทางสีขาว ถือกล่องข้าวที่โรงอาหารแจก
"พวกเขาเด็กกว่าฉัน"
"พวกเขารู้ทาง"
"งั้นวันนี้ฉันจะลองเดินครั้งหนึ่ง"
สวี่หนานเฉียวใส่คำสั่งการรักษาในมือเธอ
"ตกลงตามนั้น"
เฉิงเย่มองไปที่เธอ
สวี่หนานเฉียวก้มลงเขียนใบตรวจแล้ว
ลู่ชิงเหอติดต่อสื่อสารเสร็จกลับมา รับรายงานผลตรวจ
เมื่อเห็นสองรายการสุดท้าย สีหน้าของเธอก็มืดลงเล็กน้อย
"วันนี้เธอยังจะไปเรียนอีกเหรอ?"
"ไป" สวี่หนานเฉียวพูด "นั่งเรียน ยังดีกว่ากลับบ้านนอนทั้งวัน"
คนของทีมปฏิบัติการนอกยืนเรียกอยู่ที่ปลายทางเดิน
ลู่ชิงเหอลูบหน้าผากจื่อโจว ถามเรื่องยาและอาหารเช้าอีกครั้ง แล้วเรียกคนขับรถ
"พาเธอไปที่อาคารเรียน"
เฉิงเย่หยิบกระเป๋านักเรียนของจื่อโจว
"ผมจะไปส่งเอง"
ลู่ชิงเหอยกมือดูเวลา
"คาบต่อสู้จริงของเธอสายแล้ว"
"แค่ไม่กี่นาที"
"คนขับรู้ทาง"
เฉิงเย่ยังยืนอยู่ข้างเตียงตรวจ
จื่อโจวยื่นมือไปหยิบกระเป๋าคืน
"ฉันนั่งรถไป"
เขาจ้องหน้าซีดของเธอ
"เลิกเรียนแล้วอย่าไปไหนไกล"
"โอเค"
"ถึงแล้วส่งข้อความหาฉัน"
จื่อโจวลูบกระเป๋าเสื้อ
ว่างเปล่า
แหวนสื่อสารสำหรับเด็กของร่างเดิมไม่ได้พกมา
เฉิงเย่นึกขึ้นได้เช่นกัน
เขาถอดแหวนสื่อสารสีดำของตัวเอง ปรับเป็นโหมดเด็ก แล้วสวมให้จื่อโจวที่ข้อมือ
หน้าจอสว่างขึ้น
ผู้ติดต่อมีเพียงสามคน
เฉิงเย่
จี้เยี่ยนซาน
ลู่ชิงเหอ
การระบุตำแหน่งก็เปิดอยู่
"ยืมก่อน" เฉิงเย่พูด "อย่ากดมั่ว"
จื่อโจวเปิดหน้าการตั้งค่า
"ของฉันล่ะ?"
"ส่งไปซ่อมแล้ว"
"เสียมานานเท่าไหร่?"
เฉิงเย่คิดครู่หนึ่ง
"ครึ่งเดือน"
จื่อโจวหยุดสองวินาทีบนหน้าจอ แล้วสวมแหวนสื่อสารให้แน่น
โค้ชฝึกเรียกเฉิงเย่อยู่ที่ระเบียงด้านนอก
เขาก้าวออกไปสองก้าว แล้วหันกลับมา
"บ่ายนี้รอฉันที่ห้องเรียน"
จื่อโจวยกข้อมือขึ้น
"คุณหมออนุญาตให้ฉันเดินเอง"
เฉิงเย่ขมวดคิ้วลงอีกครั้ง
โค้ชด้านนอกเรียกอีกครั้ง
เขาจำเป็นต้องไปก่อน
คนขับรถพาจื่อโจวมาถึงอาคารเรียน คาบที่สองเริ่มเกิดแล้ว
หน้าอาคารเรียนมีเขตฆ่าเชื้อ
เด็กๆ กลุ่มหนึ่งที่เพิ่งกลับจากนอกกำลังล้างพื้นรองเท้า ถังโลหะข้างๆ กองชุดป้องกันที่เปื้อนฝุ่น
เสียงประกาศจากลำโพงกระจายเสียงแจ้งระดับเตือนภัยวันนี้ซ้ำๆ
[แนวป้องกันด้านตะวันออกปลอดภัย]
[พื้นที่คลังสินค้าเก่ายังอยู่ระหว่างซ่อมแซม ห้ามเด็กเข้าใกล้]
จื่อโจวเดินผ่านประตูฆ่าเชื้อ
หน้าห้องเรียนมีตารางเรียนติดอยู่
การอ่านออกเขียนได้
เลขคณิต
แผนที่ฐานที่มั่น
สัญญาณเตือนภัย
การพันแผลเบื้องต้น
คนขับรถเคาะประตู
ครูบนเวทีวางชอล์กลง
"เข้ามา"
จื่อโจวสะพายกระเป๋าเดินเข้าไป
สายตายี่สิบคู่หันมาพร้อมกัน
ฐานที่มั่นไม่ใหญ่โต
ลูกสาวของผู้บัญชาการจื่อ
เด็กที่ลู่หลานทิ้งไว้
สามปีติดต่อกันที่ไม่สามารถปลุกพลังพิเศษได้
ครูส่งสัญญาณให้เธอยืนข้างเวที
"จื่อโจวตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะไม่เข้าร่วมการฝึกหลัก"
ในห้องเรียนมีเสียงเคลื่อนไหวทันที
คนแถวหน้าหันกลับมา
บางคนมองไปที่แถวสุดท้าย
ครูใช้ที่ลบกระดานเคาะโต๊ะ
"ข้างหลังมีที่นั่งว่างสองที่ เลือกเองได้"
จื่อโจวมองไปตามมือของเขา
โต๊ะหนึ่งอยู่ใกล้กลางห้องเรียน
ข้างๆ นั่งสาวผมเปียสูง
เธอสวมชุดฝึกสีแดงของห้องฝึกหลัก ข้อมือมีสายรัดข้อมือสำหรับฝึกพลังไฟ
เมิ่งหมิงเวย
ลูกสาวรองผู้บัญชาการฐานที่มั่น
ตอนที่ร่างเดิมมาถึงฐานที่มั่นหลินเจียงครั้งแรก เมิ่งหมิงเวยเป็นคนดูแลเธอ กินข้าว เรียนหนังสือ ฝึกซ้อม ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเกือบตลอดเวลา
เมิ่งหมิงเวยดึงเก้าอี้ข้างๆ ออกแล้ว
"นั่งตรงนี้"
น้ำเสียงคุ้นเคยมาก
เหมือนจื่อโจวควรจะไปนั่งที่นั่นอยู่แล้ว
อีกโต๊ะหนึ่งอยู่ริมหน้าต่าง
ข้างหน้าต่างมีสาวผมสั้นคนหนึ่งนั่งอยู่
ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวแค่คาง หูขวาสวมเครื่องช่วยฟังสีเทาเงิน บนโต๊ะมีชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ที่ถอดแยกไว้ โต๊ะรอบๆ ถูกเลื่อนออกไปบ้าง เว้นระยะห่างที่ไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย
ตอนที่จื่อโจวมองไป สาวคนนั้นกำลังก้มเก็บสายทองแดงและสกรู
เธอไม่ได้โบกมือ
ก็ไม่ได้เร่งเร้า
เพียงแค่ขยับกล่องเครื่องมือของตัวเองไปชิดผนัง เพื่อให้โต๊ะว่างมีพื้นที่ว่างครึ่งหนึ่ง
เมิ่งหมิงเวยตบพนักเก้าอี้อีกครั้ง
"จื่อโจว มานี่สิ"
ในห้องเรียนหลายคนมองมา
จื่อโจวสะพายกระเป๋าเดินไปด้านหลัง
เมื่อเดินถึงข้างเมิ่งหมิงเวย เธอไม่ได้หยุด
เก้าอี้สีแดงถูกทิ้งไว้ที่เดิม
สาวข้างหน้าต่างหยุดไขควง เงยหน้าขึ้น