จื่อโจวตื่นขึ้นมา มือขวายังกดอยู่บนเครื่องตรวจสอบพลังพิเศษ
หลอดใสเรืองแสงสีเทาจาง ๆ หลายเส้น
กระพริบสองครั้ง แล้วก็ดับสนิท
ชายผู้บันทึกผลรอจนสายตรวจจับสุดท้ายมืดลง จึงเขียนผลลงในแบบฟอร์ม
"จื่อโจว อายุ 8 ขวบ ทดสอบครั้งที่ 3 ไม่พบปฏิกิริยาพลังพิเศษ"
ด้านหลังห้องฝึกมีเสียงซุบซิบกัน
"ยังไม่ได้อีก"
"แม่เธอไม่ใช่สายพลังจิตมาก่อนหรือไง"
"พรสวรรค์ก็ไม่ได้ถ่ายทอดให้เธอเสมอไป"
จื่อโจวประคองโต๊ะตรวจ
โลหะเย็นเฉียบกดลงบนฝ่ามือ ความทรงจำแปลก ๆ ไหลทะลักเข้ามา
ฐานที่มั่นหลินเจียง
ชั้นเรียนยุวชน
การฝึกหลัก
พ่อ จื่อเยียนซาน เป็นผู้บัญชาการฐานที่มั่นหลินเจียง
แม่ ลู่หลาน เสียชีวิตช่วงต้นปีจากภารกิจนอกพื้นที่ ตอนที่ยังมีชีวิตเป็นหนึ่งในผู้ใช้พลังจิตแกร่งที่สุดของฐาน
ผู้หญิงข้างโต๊ะตรวจชื่อ ลู่ชิงเหอ
น้องสาวของลู่หลาน และเป็นแม่เลี้ยงของร่างกายนี้ในตอนนี้
ความทรงจำที่เหลือยังอัดแน่นอยู่
จื่อโจวไม่รีบจัดการอะไร ก้มมองมือตัวเองก่อน
นิ้วเรียว ข้อมือบาง ผิวเผยให้เห็นเส้นเลือดสีคล้ำ ด้านในข้อมือมีรอยเข็มหลายจุด ฝ่ามือสะอาด ไม่มีแม้แต่แคลลัสบาง ๆ
เธอยืนได้แค่เพียงชั่วครู่ เข่าก็เริ่มเจ็บ
ร่างกายนี้กินยาเป็นประจำ ต้องไปตึกพยาบาลทุกสองสามวัน เดินเร็วก็เหนื่อย ตอนเช้ายังเป็นลมหน้ารูปตรวจอีก
ล้มลงปั้ง
ลืมตาขึ้นมาอีกที ข้างในร่างนี้ก็เปลี่ยนคนแล้ว
โลกเดิมของเธอก็อันตรายเหมือนกัน
เพียงแต่อันตรายที่นั่นส่วนใหญ่สวมหน้ากากมนุษย์ ไม่ค่อยได้เอาหน้าเน่า ๆ ไล่กัดใคร
"ตรวจอีกครั้ง"
ลู่ชิงเหอเอ่ยขึ้น
เจ้าหน้าที่บันทึกเงยหน้า
"หัวหน้าลู่ วันนี้ตรวจไปแล้วครับ"
"ฉันเห็นอยู่"
"ผลมันชัดเจนแล้ว"
"เปลี่ยนเครื่องใหม่"
เธอสวมชุดรบสีดำ ปักตราสี่เหลี่ยมสีเงินของทีมปฏิบัติการนอกพื้นที่ที่สองไว้ที่ไหล่ ผมสั้นยาวแค่ติ่งหู คิ้วเป็นรอยแผลเป็นตื้น ๆ
เจ้าหน้าที่บันทึกเลื่อนเครื่องตรวจอีกเครื่องมา
จื่อโจววางมือลงอีกครั้ง
โลหะแตะฝ่ามือ กระแสไฟฟ้าจิ๊ง ๆ ไหลขึ้นตามปลายนิ้ว หลอดใสเรืองแสงสีขาวหลายเส้น แล้วก็ดับตามลำดับ
ยังไม่พบปฏิกิริยาพลังพิเศษอีก
ลู่ชิงเหอชี้ไปที่ตู้ล็อกเกอร์ข้างกำแพง
"หินตรวจสอบ"
เจ้าหน้าที่บันทึกหยิบผลึกสีเทาขาวออกมาก้อนหนึ่ง วางไว้ตรงหน้าจื่อโจว
จื่อโจวยื่นมือกดลงไป
ผลึกไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
แต่ในส่วนลึกของช่องท้องกลับมีความร้อนจุก ๆ ขึ้นมา
ความร้อนนั้นไหลขึ้นตามกระดูกสันหลังไปครึ่งนิ้ว แล้วก็หดกลับไปอย่างรวดเร็ว
ถัดมา กลิ่นคาวหวานก็ลอยเข้าจมูก
จื่อโจวเงยหน้า
หลังกำแพงด้านนอกเป็นลานฝึกจริง
เจ้าหน้าที่กำจัดหลายคนเพิ่งลากซอมบี้ระดับ 1 ตัวหนึ่งกลับมา สายเคเบิลพันรอบบ่าและหลัง มัดมันไว้กับโครงเหล็ก หน้ากากดำคลุมทั้งใบหน้า มันยังคงดิ้นรนไม่หยุด
โครงเหล็กถูกชนจนโยกไปมา
สายเคเบิลเสียดสีโลหะ เสียงแหลมเสียดแทงทะลุกระจกเข้าสู่ห้องฝึก
จื่อโจวมองไป
เสียงชนก็ขาดหายไปทันที
ซอมบี้ยังอยู่ในท่าโถมไปข้างหน้า บ่าและหลังพิงสายเคเบิล แขนขาแข็งทื่ออยู่กลางโครงเหล็ก
เจ้าหน้าที่ที่คุมตัวดึงเชือก
"ติดอะไรหรือเปล่า?"
อีกคนเดินไปดูด้านหลัง
"ไม่นะ"
หน้ากากดำค่อย ๆ ขยับ ค่อย ๆ หันมาทางโต๊ะตรวจ สุดท้ายหยุดที่ตำแหน่งที่จื่อโจวยืนอยู่พอดี
ความร้อนในท้องของจื่อโจวหนักขึ้นอีกนิด
ในความทรงจำที่ยุ่งเหยิง จู่ ๆ ก็ผุดห้องมืด ๆ ห้องหนึ่งขึ้นมา
เด็กสาวตัวน้อยนอนอยู่บนเตียง หน้าผากร้อนผ่าว
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียง ฝ่ามือแนบแก้มเด็ก
ด้านนอกประตูมีคนเดินผ่าน
พื้นรองเท้ากระทบพื้น เสียงดังเป็นจังหวะ
"จำคำแม่ไว้นะ"
ผู้หญิงโน้มตัวลง
"ต่อไปร่างกายมีอะไรแปลก ๆ ใครถามก็บอกว่าไม่รู้"
เด็กสาวจับชายแขนเสื้อเธอไว้
"พ่อก็บอกไม่ได้เหรอ?"
ผู้หญิงหันไปมองประตูที่ปิดสนิท
"ยังไม่ต้องบอก"
"ทำไมล่ะ"
"บอกไป ก็กลับบ้านไม่ได้อีกแล้ว"
ความทรงจำตัดขาดตรงนี้
จื่อโจวยกมือขึ้น ผลึกออกจากฝ่ามือ ความร้อนในท้องก็ลดลงไปด้วย
ซอมบี้หลังกระจกชนโครงเหล็กอย่างแรง
ปั้ง!
สายเคเบิลตึงขึ้นมาทันที
เจ้าหน้าที่คุมตัวช็อตด้วยกระบองไฟฟ้าที่ท้ายทอยมัน ไฟฟ้าสีฟ้าขาวแล่นไปตามผิวสีเทาหม่น โครงเหล็กสั่นสะเทือนอีกครั้ง
เด็ก ๆ ในห้องฝึกพากันลุกขึ้นยืน
ขาเก้าอี้ลากไปกับพื้น เสียงตกใจและเสียงหัวเราะปนกันวุ่นวาย
จื่อโจวถูฝ่ามือ แล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
เครื่องตรวจไม่พบอะไรเลย
แต่ซอมบี้ตัวนั้นหยุดตอนที่เธอเงยหน้า
เธอเพิ่งมาถึงที่นี่
ประตูบ้านตระกูลจื่อหันไปทางไหน ถนนในฐานเป็นยังไง เธอยังไม่รู้เรื่องทั้งหมด
เวลานี้ถ้ามีการตรวจพิเศษเพิ่มขึ้น มันไม่ดีต่อเธอแน่
ทุกคนในห้องฝึกกำลังดูกระบองไฟฟ้ากับซอมบี้ ไม่มีใครสนใจเธอที่โต๊ะตรวจ
เจ้าหน้าที่บันทึกเก็บผลึกกลับลงกล่อง
"ยืนยันผลแล้ว ไม่พบปฏิกิริยาพลังพิเศษ"
มือลู่ชิงเหอกดอยู่ที่ขอบโต๊ะ
"แม่เธอตอนอายุ 8 ขวบก็ยังไม่ตื่น"
"หัวหน้าลู่หลานอายุ 9 ขวบเริ่มมีสัมผัสทางจิต ตอนอายุ 11 ถึงได้ตื่นเต็มตัว" เจ้าหน้าที่บันทึกเปิดแฟ้ม "เราทำได้แค่บันทึกตามผลปัจจุบันครับ"
"จะบันทึกยังไง?"
"ตัดสิทธิ์การฝึกหลัก การเรียนพื้นฐานยังเรียนตามปกติ ลดเบี้ยเลี้ยงการฝึกเป็นเกณฑ์เด็กทั่วไป หยุดอาหารเสริมพลัง"
ด้านหลังมีคนพูดอีก
"จะตัดจริงเหรอ?"
"ตำแหน่งนั้นถึงเวลาต้องเปลี่ยนคนแล้ว"
"ยังไงเธอก็ตามการฝึกไม่ทันอยู่แล้ว"
จื่อโจวมองเอกสารบนโต๊ะ
แบบฟอร์มขอถอนตัวพิมพ์ไว้แล้ว ตรงจุดเซ็นยังติดป้ายสีแดง
ก่อนการทดสอบรอบนี้จะเริ่ม ผลลัพธ์ก็คงกำหนดไว้แล้ว
เธอไม่ค่อยเสียดายการฝึกหลักเท่าไหร่
ตารางเรียนบนกำแพงเขียนว่าพลังพื้นฐาน จุดอ่อนซอมบี้ และควบคุมพลังพิเศษขั้นต้น
เรื่องพวกนี้ เธอเคยเรียนที่ยากกว่านี้มาก่อน
ตอนนี้เรื่องสำคัญกว่าคือยา
"ยารักษาก็หยุดด้วยเหรอ?"
เจ้าหน้าที่บันทึกพลิกข้อมูล
"การรักษาพื้นฐานยังให้ตามปกติ แค่หยุดอาหารเสริมพลังครับ"
เธอพยักหน้า
"ได้"
ลู่ชิงเหอหันหน้า
"ได้อะไร?"
"ถอนตัว"
เสียงซุบซิบด้านหลังคึกคักขึ้น
มีคนรอดูเธอร้องไห้ บางคนเริ่มวางแผนเรื่องโควต้าที่ว่างลงแล้ว
จื่อโจวไม่รู้สึกอะไร
โควต้าฝึกหลักแทนข้าวไม่ได้
อาหารเสริมได้
ทางขวาด้านหลังมีเสียงฝีเท้า
เด็กหนุ่มอายุ 11 ขวบเดินมาถึงหน้าโต๊ะตรวจ
เขาสวมชุดฝึกสีเทาของชั้นเรียนยุวชน ชายเสื้อม้วนถึงข้อศอก แขนยังมีรอยถลอกที่เริ่มตกสะเก็ด
เฉิงเย่
เขานามสกุลเฉิง เป็นลูกของคนรู้จักเก่าของจื่อเยียนซาน ไม่กี่ปีก่อนถูกรับเข้ามาในตระกูลจื่อ
เดิมทีร่างกายนี้เรียน กินยา ไปตึกพยาบาล ส่วนใหญ่เขาจะเป็นคนไปด้วย เธอเดินช้า เขาจะรอ เธอไม่ยอมกินยา เขาจะส่งแก้วน้ำให้ถึงมือ
ดูแลมาหลายปี การตัดสินใจแทนเธอก็กลายเป็นนิสัย
เฉิงเย่มองเอกสารบนโต๊ะก่อน
"ลุงจื่อเมื่อวานไม่เห็นพูดเรื่องนี้เลย"
เจ้าหน้าที่บันทึกบอก "ผู้บัญชาการจื่อเซ็นแล้วครับ ทรัพยากรของฐานจำกัด ครอบครัวก็ต้องปฏิบัติตามการจัดสรรส่วนกลาง"
เฉิงเย่ยื่นมือกดแบบฟอร์มไว้
"ยังไม่ต้องเซ็นก่อน ผมกลับไปถามให้ชัดก่อน"
จื่อโจวเงยหน้า
"ถามอะไร?"
"ว่าทำไมถึงหยุดการฝึกกับอาหารเสริมของเธอ"
"ถามแล้วเขาจะแถมให้อีกขวดไหม?"
เฉิงเย่นิ่งไป
เขาพาเธอฝึกได้ หาน้ำให้ได้ และกันคนที่หัวเราะเยาะเธอได้
เรื่องที่ฐานจะแบ่งยา เก้าเด็กอายุ 11 ขวบคนหนึ่งเปลี่ยนอะไรไม่ได้
ลู่ชิงเหอจูงมือจื่อโจว หันหลังเดินออกไป
เฉิงเย่ตามมา
"ไปไหน?"
"ตึกพยาบาล"
"เธอตรวจเสร็จแล้ว"
"เมื่อกี้ตรวจพลังพิเศษ" ลู่ชิงเหอหันกลับมา "ร่างกายยังไม่ได้ตรวจ"
"ลุงจื่อบอกว่า..."
"คำพูดของเขา กลับไปฟังที่บ้าน"
เฉิงเย่อยู่ที่โต๊ะตรวจ
จื่อโจวเดินตามลู่ชิงเหอไปไม่กี่ก้าว
ฝ่าเท้าเหมือนเหยียบสำลี เข่าก็เริ่มสั่น
ลู่ชิงเหอสังเกตว่าเธอเดินไม่มั่นคง จึงก้มตัวอุ้มเธอขึ้น
"เช้ากินยาแล้วเหรอ?"
"กินแล้ว"
"ข้าวล่ะ?"
"อาเจียนออกหมด"
ลู่ชิงเหอประคองใต้เข่าเธอ อุ้มให้กระชับขึ้น
"ทำไมไม่มีใครส่งเธอไปตึกพยาบาลล่ะ?"
จื่อโจวค้นภาพตอนเช้าจากความทรงจำที่ยุ่งเหยิงของร่างเดิม
ไข่กับขนมปังกินได้ไม่กี่คำ ก็อาเจียนลงอ่างล้างหน้าหมด พี่เลี้ยงที่ดูแลนางกลัวว่าจะไปตรวจสาย จึงป้อนข้าวต้มได้แค่ครึ่งชาม แล้วให้คนขับรถมาส่งเธอตามเวลา
"กลัวมาสาย"
ลู่ชิงเหอตะโกนออกไปนอกประตู
"ให้รถไปส่งที่ตึกพยาบาล"
เธอช่วยจื่อโจวจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย แล้วอุ้มเธอเดินเร็ว ๆ ออกไป
ตอนผ่านประตูห้องฝึก จื่อโจวหันกลับไปมอง
เฉิงเย่ยังยืนอยู่ที่โต๊ะตรวจ เดิมร่างนี้เดินไปไหนก็ตามเขาไปหมด
จื่อโจวโบกมือให้เขา
"บ่ายเจอกัน"
เฉิงเย่ถาม "เธอจะกลับมาฝึกอีกไหม?"
"คงไม่กลับแล้ว"
ลู่ชิงเหออุ้มเธอออกจากห้องฝึก
เสียงชนหลังกระจกเงียบไปอีกครั้ง
กลิ่นคาวหวานก็ตามมาจากด้านหลังด้วย
จื่อโจวพิงไหล่ลู่ชิงเหอ ไม่หันกลับไป
ในลานฝึกจริง เจ้าหน้าที่คุมตัวกำลังตรวจกระบองไฟฟ้ากับตัวล็อกควบคุม
ซอมบี้บนโครงเหล็กกลับค่อย ๆ ก้มตัวลง
สายเคเบิลรัดเข้าไปที่บ่าและคอของมัน
แต่มันยังคงก้มลงเรื่อย ๆ
หัวเข่ากระแทกพื้นปูน หน้าผากพิงฐานโครงเหล็ก หันไปทางที่จื่อโจวจากไป แล้วก็ไม่ขยับอีกเลย
ตัวเลขบนปลอกคอควบคุมไม่เปลี่ยนแปลง
เจ้าหน้าที่คุมตัวยังหันหลังให้มันอยู่
ในห้องควบคุม พนักงานเวรเงยหน้าขึ้น
เขาย้อนภาพกลับไป 10 วินาที
ตอนลู่ชิงเหออุ้มจื่อโจวเดินผ่านกำแพงกระจก ซอมบี้หยุดดิ้น
หลังจากทั้งคู่พ้นระยะกล้อง มันก็คุกเข่าลง
พนักงานเวรเปิดเล่นใหม่อีกรอบ
แล้วก็อีกรอบ
หน้าจอหยุดอยู่ที่ภาพซอมบี้หมอบคำนับ
เขาหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา
"หน่วยรับตัว"
"ซอมบี้ระดับ 1 ที่ส่งมาเมื่อกี้ เก็บแยกห้องเดียว"
ปลายสายถามอะไรสองสามประโยค
พนักงานเวรเปิดข้อมูลอุปกรณ์
ความถี่ควบคุมปกติ
ความเข้มข้นยาสลบก็ไม่เปลี่ยน
"ยังไม่ต้องจัดการอะไรทั้งนั้น"
เขากดบันทึกภาพ
"คลิปนี้เก็บไว้ก่อน"