วันถัดจากวันที่นิทรรศการศิลปะจบลง โม่หลิงได้รับโทรศัพท์จากเลขาเฉิน
“คุณโม่คะ ท่านประธานกู้ต้องการนัดพบคุณวันศุกร์นี้ เวลา 15.00 น. ที่เครือกู้ เพื่อหารือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโครงการอสังหาริมทรัพย์เชิงวัฒนธรรมค่ะ”
โม่หลิงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ สายตาละจากภาพร่างที่ยังวาดไม่เสร็จตรงหน้า มองนิ้วมือที่เปื้อนสีของตัวเอง
“ได้ครับ ผมจะไปให้ตรงเวลา” น้ำเสียงของเขาสงบนิ่ง “รบกวนคุณเฉินแล้วครับ”
หลังวางสาย เขายืนนิ่งอยู่ในห้องวาดภาพเป็นเวลานาน
นอกหน้าต่าง ใบอู๋ถงร่วงเกลื่อนพื้น สีทองกับแดงชาดปะปนกัน ฤดูใบไม้ร่วงปลายฤดูมาเยือนอีกครั้ง
สองปี เจ็ดร้อยกว่าค่ำคืนวันเวลา
เขารอคอยการกลับมาพบกันครั้งนี้มานานเหลือเกิน
——
วันที่นัดหมาย ณ เครือกู้
เมื่อก้าวออกจากลิฟต์ โม่หลิงมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานออกไปด้านนอก
จากตรงนี้แทบจะมองเห็นทั่วทั้งเมือง แสงอาทิตย์ส่องทะลุเมฆ ตกกระทบผนังกระจกของตึกสูง สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับดุจทองคำ
เมื่อยืนอยู่ตรงนี้ ก็ราวกับยืนอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจและความมั่งคั่ง
ครั้งแรกที่เขามาที่นี่เมื่อสองปีก่อน แค่เหลือบมองออกไปด้านนอกก็ยังรู้สึกหวาดหวั่น
แต่ตอนนี้ บนกระจกกลับสะท้อนใบหน้าของเขาที่ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจใต้เสื้อเชิ้ตเต้นแรงเพียงใด
เลขาเฉินมารออยู่หน้าห้องประธานกรรมการแล้ว เมื่อเห็นโม่หลิง แววตาของเธอมีอารมณ์ซับซ้อนวูบผ่าน ก่อนกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“คุณโม่ เชิญทางนี้ค่ะ”
ประตูห้องทำงานเปิดออก โม่หลิงยิ้มให้เลขาเฉิน ก่อนก้าวเข้าไปข้างใน