สุรานี้มีกลิ่นหอมคุ้นเคย เป็น “หลีฮวาไป๋” สุราชื่อดังที่มีเฉพาะในเจียงหนาน
เมื่อครั้งยังเยาว์วัย พวกเขาเคยแอบหนีไปซื้อสุรามาหนึ่งไหจากหอสุราที่ดีที่สุดในเมืองหลวง แล้วแบ่งกันชิม
「วันนี้ผู้ถือตราช่างมีอารมณ์สุนทรีย์นัก」
เฉินเยี่ยนนั่งลงช้า ๆ แววตาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย 「งานราชการไม่ยุ่งหรือ?」
「ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ก็ต้องมีเวลาพักบ้าง」หลินซื่อรินสุราสองจอก เลื่อนจอกหนึ่งไปตรงหน้าเฉินเยี่ยน ก่อนยกอีกจอกขึ้นเอง
เขามองสุราใสกระจ่างในจอก น้ำเสียงเจือแววทอดถอนใจ 「ยิ่งไปกว่านั้น บางเรื่อง บางคน ก็ควรหาโอกาสพูดกันให้ชัดเจนเสียที」
พูดให้ชัดเจน...
เฉินเยี่ยนมองหลินซื่อที่อยู่ตรงหน้า ในใจมีคำถามนับไม่ถ้วนอยากเอ่ยออกมา
เขาอยากถามว่าตระกูลสวี่ถูกฆ่าล้างตระกูลในปีนั้นเพราะเหตุใด? เรื่องที่ทำมาตลอดหลายปีนี้ เขาถูกบังคับหรือทำไปด้วยความเต็มใจ? เหตุใดต่อหน้าผู้คนจึงเย็นชากับเขา แต่กลับยื่นมือช่วยทุกครั้งที่เขาตกอยู่ในอันตราย...
แล้วก็...หลายปีมานี้เขาใช้ชีวิตดีหรือไม่
กลิ่นสุราที่คุ้นเคยลอยอวลอยู่ตรงปลายจมูก ท้ายที่สุดเฉินเยี่ยนก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
ที่จริงแล้วคำตอบของหลายคำถาม เขาใช่ว่าจะไม่เข้าใจ
เพียงแต่อยากฟังคนผู้นี้บอกเขาด้วยปากของตัวเอง
「ใช่แล้ว」เฉินเยี่ยนได้ยินเสียงตัวเองเอ่ย 「ควรพูดให้ชัดเจน」
เขาไม่พูดต่อ เพียงยกจอกสุราขึ้น
หลินซื่อเหลือบมองสุราในมือเขา จากนั้นก็ยกจอกขึ้นส่งสัญญาณ แล้วดื่มรวดเดียวจนหมด