ระหว่างไว้ทุกข์แผ่นดิน บรรยากาศในราชสำนักล้วนถูกปกคลุมด้วยความอึมครึม
ไม่ว่าแต่ละคนจะวางแผนอะไรอยู่ในใจ อย่างน้อยต่อหน้าผู้อื่น ทุกคนก็ล้วนแสดงสีหน้าเศร้าโศก
หลังพ้นช่วงไว้ทุกข์ยี่สิบเจ็ดวัน สีเหลืองสดอันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของจักรพรรดิก็กลับมาปกคลุมทั่วพระราชวังอีกครั้ง ฝีเท้าของผู้คนทั้งในและนอกวังกระฉับกระเฉงขึ้นเล็กน้อย
แม้พิธีขึ้นครองราชย์ของจ้าวเฉินจะจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายเพราะต้องไว้ทุกข์ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพิธีขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์ใหม่ ราศีแห่งผู้ปกครองใต้หล้าย่อมขาดไปไม่ได้
ทว่า สิ่งที่ทำให้ผู้คนทั่วราชสำนักจับตามองจริง ๆ นอกจากฮ่องเต้พระองค์ใหม่บนบัลลังก์ที่ยังมีเค้าความเยาว์วัยอยู่บ้างแล้ว ยังมีร่างในชุดสีม่วงเข้มที่ยืนอยู่ข้างบัลลังก์ด้วย
หลังฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต อำนาจของขันทีเก้าพันปีไม่เพียงไม่ลดลง กลับยังขยายตัวอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีแทบจะโอหัง
หากกล่าวว่าตอนฮ่องเต้องค์ก่อนยังมีพระชนม์ชีพ หลินซื่อยังรู้จักเก็บงำตนเองอยู่บ้าง โดยสวมคราบ “ปฏิบัติงานตามพระบัญชา” เอาไว้ บัดนี้เขากลับฉีกคราบนั้นทิ้งด้วยมือตนเอง เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาอย่างสิ้นเชิง
แต่ก่อนเขาอยู่ใต้คนเพียงคนเดียว ทว่าอยู่เหนือคนนับหมื่น บัดนี้แม้แต่ฮ่องเต้องค์ใหม่ก็ขวางเขาไม่อยู่แล้ว
ในราชสำนัก ฮ่องเต้องค์ใหม่ประทับนิ่งอยู่บนบัลลังก์ แต่ส่วนใหญ่มักเงียบงัน
ยามขุนนางถวายฎีกา สายตาก็มักจะเหลือบไปยังหลินซื่อซึ่งยืนอยู่ข้างบัลลังก์โดยไม่รู้ตัว
หลินซื่อจะเห็นชอบหรือปัดตก เพียงเอ่ยไม่กี่คำก็ชี้ขาดเรื่องนั้น จากนั้นจึงหันไปทางจ้าวเฉินแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฝ่าบาททรงเห็นเป็นเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ?”