เฉินเยี่ยนออกแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน แขนที่เดิมโอบหลินซื่ออยู่เปลี่ยนเป็นผลักเขาอย่างแรง
เดิมทีหลินซื่อก็จิตใจว้าวุ่นอยู่แล้ว พอถูกผลักโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างจึงหงายไปด้านหลัง
ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เฉินเยี่ยนก็พลิกตัวลุกขึ้นแล้ว
“อึก!” แผ่นหลังของหลินซื่อกระแทกกับแผ่นเตียง เขาครางออกมาเบา ๆ พลางมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างงุนงง
เขาพยายามดิ้นรน แต่กลับพบว่าเฉินเยี่ยนมีเรี่ยวแรงมหาศาล ขาทั้งสองข้างกดทับเขาไว้แน่น มือข้างหนึ่งกดไหล่เขาอย่างแรง ส่วนอีกข้างคว้าผ้าแพรสีแดงที่หลินซื่อนำมาวางไว้ข้างตั่งอย่างลวก ๆ
เฉินเยี่ยนพันผ้าแพรในมืออยู่สองสามรอบ รวบข้อมือทั้งสองข้างของหลินซื่อเข้าด้วยกัน แล้วมัดไว้กับเสาเตียงอย่างแน่นหนา
จนถึงตอนนี้หลินซื่อก็ยังตั้งสติจากการกระทำอันเหลือเชื่อนี้ไม่ได้ เขามองเฉินเยี่ยน ในที่สุดก็เริ่มลนลาน
“เฉินเยี่ยน!” เขาดิ้นรนพลางนึกอย่างจนใจแทบร้องไห้ว่า ตอนนั้นเลือกผ้าแพรที่ยืดหยุ่นขนาดนี้มาทำไม ตอนนี้เป็นอย่างไรล่ะ ผูกมัดตัวเองแท้ ๆ
เขาถีบเฉินเยี่ยนที่โน้มเข้ามาออกไป แล้วตวาดเสียงเข้ม “รีบปล่อยข้า!”
ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าตอนนี้นายเอกเป็นอะไรไป?
ไหนบอกว่าจะต่อต้านจนตัวตายไม่ใช่หรือ แล้วทำไมตอนนี้กลับมามัดเขาเสียเอง!