โม่หลิงเข็นหลินซื่อที่นั่งอยู่บนรถเข็น มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์
ระหว่างเดินผ่านสวน สายตาของเขากวาดมองไปโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะหยุดชะงักกะทันหัน
ในสวนมีร่างเล็ก ๆ ที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น เด็กหญิงตัวน้อยกำลังย่อตัวอยู่ตรงนั้น ใช้มือลูบไล้ดอกกุหลาบสีชมพูอย่างระมัดระวัง
นั่นคือน้องสาวของเขา โม่เสี่ยวอวี่!
หัวใจโม่หลิงเต้นสะดุดไปหลายจังหวะ เขาหันไปมองกู้จิงหลาน อีกฝ่ายก็มองร่างเล็ก ๆ นั้น สีหน้าเรียบเฉย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ประหลาดใจที่โม่เสี่ยวอวี่มาอยู่ที่นี่
เมื่อเห็นท่าทีประหม่าเล็กน้อยของโม่หลิง หลินซื่อก็ไม่ได้อธิบายอะไร เขาบังคับรถเข็นให้เคลื่อนไปข้างหน้าเอง แล้วเอ่ยกับโม่หลิงที่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไปเถอะ”
โม่หลิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็วิ่งไปทางสวน
โม่เสี่ยวอวี่รู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามา จึงเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาพลันเป็นประกาย เผยให้เห็นเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ ก่อนจะโผเข้าหาอ้อมอกโม่หลิง “พี่ชาย! หนูคิดถึงพี่มากเลย พี่ไม่ได้มาหาหนูตั้งนานแล้ว”
โม่หลิงลูบผมนุ่ม ๆ ของน้องสาว แล้วบีบแก้มน้อย ๆ ของเธอเบา ๆ ก่อนจะอุ้มเธอลุกขึ้น จากนั้นจึงมองหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังโม่เสี่ยวอวี่ แล้วเรียก “ป้าเฉิน”
สีหน้าอึดอัดของป้าเฉินผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นโม่หลิง เธอรีบเดินเข้ามาดึงเขาไปด้านข้าง แล้วพูดอย่างกระวนกระวายว่า “เสี่ยวหลิงเอ๊ย ที่ทำงานพิเศษของเธอ…ใหญ่โตขนาดนี้เลยหรือ”
ป้าเฉินเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ของครอบครัวโม่ สามีเสียชีวิตไปแล้ว ส่วนลูกชายก็ไปทำงานต่างมณฑล ปกติจึงอยู่คนเดียวอย่างโดดเดี่ยว ครอบครัวโม่คอยช่วยเหลือดูแลเธออยู่เสมอ เมื่อไปมาหาสู่กันบ่อยเข้า ป้าเฉินกับครอบครัวของเขาก็สนิทสนมกันมาก