“ผมไม่ได้คิดอะไรเลย” โม่หลิงกล่าว น้ำเสียงหนักแน่นดื้อรั้น “ผมเป็นคนของคุณชาย การช่วยแบ่งเบาภาระให้คุณชายเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว”
เขาจ้องหลินซื่อไม่กะพริบตา
เดิมทีหลินซื่อคิดจะด่าไล่เขาออกไปตรง ๆ แต่พอคิดอีกที ในเมื่อจะ “ทำให้อับอาย” ทั้งที ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่โม่หลิงต้องการเสียเลย
ให้โม่หลิงยกน้ำชา รินน้ำ ปรนนิบัตินวดขาให้เขา อีกฝ่ายต้องทนไม่ไหวแน่ อย่างไรเสียการเชื่อฟังของโม่หลิงก็เป็นเพียงเปลือกนอก ในใจคงทั้งกลัวทั้งแค้นเขาอยู่แล้ว
คิดได้ดังนั้น หลินซื่อก็เอนพิงหัวเตียง พยักหน้าเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้โม่หลิงเข้ามา
โม่หลิงเดินมาข้างเตียง มองหลินซื่อแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังขาของเขา
ขาทั้งสองข้างของหลินซื่อเรียวยาว ปกติมีผู้เชี่ยวชาญคอยนวดให้ กล้ามเนื้อจึงไม่ฝ่อลีบมากนัก เพียงแต่เล็กกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง
ตอนนี้ขาทั้งสองถูกกางเกงนอนผ้าไหมสีดำเนื้อบางห่อหุ้มไว้ เผยให้เห็นเพียงข้อเท้าเรียวกับน่องช่วงสั้น ๆ ผิวขาวซีดราวกับไม่ได้ต้องแสงแดดมานาน
โม่หลิงยื่นมือทั้งสองข้างออกมา วางลงบนต้นขาของหลินซื่อเบา ๆ ผ่านเนื้อผ้ากางเกงนอน
สีหน้าหลินซื่อไม่เปลี่ยนแปลง ขาทั้งสองข้างไร้ความรู้สึก เขาจึงไม่อาจสัมผัสได้เลยว่าโม่หลิงกำลังแตะต้องอยู่