กาลเวลาผันผ่านรวดเร็วดุจม้าขาวพุ่งผ่านช่องประตู เผลอแวบเดียวก็ล่วงเลยไปสามปี
ย่างเข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ร่วงอีกครา
ต้นปี จ้าวเหิงกระอักเลือดต่อหน้าขุนนางกลางท้องพระโรง เลือดสีแดงคล้ำกระเซ็นเปื้อนสาบฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองอร่าม ภาพนั้นชวนให้ใจหาย
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ทั้งท้องพระโรงตกตะลึงจนไร้เสียง รอบพระวรกายฮ่องเต้พลันโกลาหล
นับแต่วันนั้น ฮ่องเต้ก็ไม่เคยเสด็จออกว่าราชการอีกเลย กิจการบ้านเมืองทั้งหมดล้วนให้สำนักพิธีการจัดการแทน
บาดแผลขององค์รัชทายาทจ้าวเฉินหายดีนานแล้ว ร่างกายก็สูงใหญ่ขึ้นราวกับหน่อไม้หลังฝน ความเยาว์วัยช่วงสุดท้ายเลือนหายไปจากใบหน้า คิ้วตายิ่งลุ่มลึกหล่อเหลา มองเผิน ๆ ยังพอเห็นเค้าของจ้าวเหิงอยู่บ้าง
นับตั้งแต่ถูกลอบสังหารระหว่างล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง เขาก็เก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยปรากฏกาย ใช้ชีวิตราวกับเป็นมนุษย์ล่องหน มีเพียงบางครั้งที่ต้องออกหน้าแทนฮ่องเต้ในพิธีการเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่าขุนนางจึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีองค์รัชทายาทอยู่
องค์จักรพรรดิประชวรหนัก ส่วนผู้สืบราชบัลลังก์ก็ไม่อาจฝากความหวังไว้ได้
ผู้มีไหวพริบบางคนในราชสำนักเริ่มหันไปจับตามองหลินซื่อ ผู้กุมอำนาจการปกครองที่แท้จริง ไม่ว่าจะอย่างเปิดเผยหรือแอบแฝง
หลินซื่อกลายเป็นผู้มีอำนาจล้นฟ้าในราชสำนักอย่างเต็มตัว
ส่วนเฉินเยี่ยนยังคงเก็บตัวสันโดษ ตลอดสามปีนี้แทบเลือนหายไปจากสายตาผู้คน แม้แต่หลินซื่อก็แทบไม่ได้พบเขา
มีเพียงองค์รัชทายาทที่บางครั้งจะแวะผ่านตำหนักหลานเยวี่ย มาประลองหมากกับเฉินเยี่ยนใต้ต้นไผ่ในลาน หรือสนทนาเรื่องตำราโบราณเล่มใดเล่มหนึ่งอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่คิดหลบเลี่ยงสายตาผู้อื่น
เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างคิดเพียงว่าองค์รัชทายาททรงมีเมตตา จึงเอาใจใส่ “พระมารดารอง” ผู้มีสถานะอึดอัดพระองค์นี้
แม้แต่สวี่เป่าที่คอยส่งข่าวจากตำหนักหลานเยวี่ยทุกครั้ง ก็ไม่เคยรู้สึกว่าการมาเยือนขององค์รัชทายาทมีอะไรผิดปกติ
ทว่าหลินซื่อซึ่งคุ้นเคยกับเนื้อเรื่องดีรู้ว่า ทั้งสองกลายเป็นพวกเดียวกันอย่างสมบูรณ์แล้ว ลับหลังยังเรียกขานกันว่าศิษย์กับอาจารย์ และมีความเป็นไปได้สูงว่าต่างฝ่ายต่างชอบพอกันแล้วด้วย!